Amerikaans offensief
 
Vergelijkende test

Cadillac CTS Wagon 3.6 AWD Sport Luxury – BMW 535iA Touring High Executive

Amerikaans offensief

AutoWeek 21 2011
AutoWeek 21 2011

Je leest het in AutoWeek 21 2011

Na het faillissement van Kroymans, voorheen de importeur van Cadillac, was het merk hier even uit de lucht. Maar de firma Nefkens heeft de draad opgepakt en met een klein dealernetwerk wordt geprobeerd om weer voet aan de grond te krijgen. Bijvoorbeeld met de CTS, die prijstechnisch opereert in het segment van onder meer de BMW 5-serie. Laat maar eens zien wat je waard bent, Cadillac!

De Amerikaanse auto-industrie lijkt weer enigszins te herrijzen uit zijn as. Desondanks blijft het buiten de VS altijd lastig. Het handjevol merken dat hier in Nederland nog verkrijgbaar is, speelt geen rol van betekenis. Als doelgroep voor Cadillac heeft de importeur de man of vrouw voor ogen die 'wel eens wat anders wil'. Dat lijkt ons een vrij smalle basis, want zo groot is die groep nu ook weer niet. Nee, in deze klasse delen de Duitse merken de lakens uit. Zijn al die klanten dan saaie, calculerende types?

Waarschijnlijk niet. Het is de bij nagenoeg iedereen latent aanwezige behoefte aan zekerheid die een leidraad vormt bij de autokeuze. Het is natuurlijk ook niet niks, ruim tachtig mille voor een beetje goed gemotoriseerde station. Bovendien is het aandeel diesels in de verkoopcijfers vrij hoog. Tja, daarop heeft Cadillac even geen antwoord. In de States betaal je omgerekend € 35.000 voor de Cadillac op deze pagina's, in Nederland alleen aan bpm al bijna € 27.000. Wat een 535i daar kost? Schrik niet: ook 'slechts' € 35.000!

Cadillac zet dus in op exclusiviteit en hoopt de individualist aan te spreken met bijvoorbeeld deze CTS Wagon. De huidige CTS verscheen in 2007, de Wagon in 2009 – al kwam die pas vorig jaar naar ons land. BMW lanceerde begin vorig jaar de huidige Vijf, de Touring volgde een paar maanden later. De auto die we voor de fotografie gebruikten is trouwens een 530d.

Geen eenheidsworst

De buitenkant van de CTS Wagon schreeuwt om aandacht. Dit kun je onmogelijk bestempelen als eenheidsworst. Het ontwerp wordt gekenmerkt door scherpe vouwen en veel chroom. Opmerkelijk is de zeer brede D-stijl, waardoor het achterste zijruitje klein uitvalt – met alle gevolgen voor het uitzicht schuin naar achteren. De hoge taillelijn geeft 'm een gespierd uiterlijk. Love it or hate it, zo gaat dat meestal met dit soort expliciete verschijningen. Die lijn zet zich door in het interieur. Qua vormgeving origineel en de gebruikte materialen zitten op het niveau van de Japanse en Koreaanse concurrentie. De tijd dat de Amerikanen fijngemalen stapelbakken van Curver als grondstof voor het dashboard gebruikten, ligt gelukkig ver achter ons. Zet je de CTS naast de nieuwe Vijf, dan is dat bijna een saaie auto. Op en top BMW, dat wel, maar vooral verantwoord en geschikt voor een grote doelgroep. Weinig mensen zullen dit een lelijke auto vinden. Vanbinnen is het een plaatje. Een enorme vooruitgang ten opzichte van zijn voorganger bovendien.

Snel uit de startblokken

We hebben twee zescilinders tot onze beschikking, zij het totaal verschillend van opzet. De Cadillac heeft een V6, de BMW uiteraard een zes-in-lijn. De Amerikaanse motor zuigt zelf z'n lucht naar binnen, de Duitse machine wordt beademd via een turbo. De 3,6-litermotor in de CTS is goed voor een riante 311 pk en het maximale koppel bedraagt 374 Nm. Hij heeft wel behoorlijk wat toeren nodig om die waarden te bereiken en het geluid dat hij daarbij voortbrengt, klinkt de liefhebber van techniek niet bepaald als muziek in de oren. Verfijning ontbreekt helaas. Daadkracht trouwens niet, want de Caddy vertrekt snel uit de startblokken en laat dan ook mooie cijfers noteren op de acceleratieproeven. En eenmaal op snelheid is de V6 niet meer hoorbaar, mede door de lage toerentallen die hij dan draait – bij 120 km/h slechts 2.100 tpm. Het is trouwens een kunst om rustig weg te rijden, want je wordt bij de geringste beroering van het gaspedaal meteen goed in de stoel gedrukt. In koude toestand hoorden we rare bijgeluiden in de aandrijflijn, vooral bij een snelheid van ongeveer 100 km/h. Maar eenmaal op temperatuur houdt de techniek zich koest. Het F-label is in dit geval niet geheel onterecht; met een gemiddeld testverbruik van 1 op 8,0 is de CTS een dorstige klant.

Heerlijke aandrijflijn

Onder de lange motorkap van de 535i ligt een drielitermotor. De eerste generatie van deze 306 pk sterke turbomotor had twee turbo's (we vinden 'm nog in de Z4 en de 1 Coupé), maar tegenwoordig maakt BMW gebruik van de zogeheten twinscroll-turbo – feitelijk twee turbo's in één. Het effect is hetzelfde, want ook in dit geval levert de zespitter een fraaie 400 Nm koppel bij slechts 1.200 tpm. Koppel er een automatische achtbak aan en je hebt een sublieme aandrijflijn. Ja, dit rijdt echt geweldig, precies zoals het merk graag doet voorkomen. Het gemak waarmee de 535i vanaf elk toerental vermogen opbouwt en accelereert, is indrukwekkend. Het kost hem niet veel moeite om door te stomen naar zijn topsnelheid van 250 km/h. De prestaties liggen bijna op hetzelfde niveau als die van de E39 M5 (uit 1999). Het geluid is over de hele linie beschaafd. Maar wanneer je de BMW goed op zijn staart trapt, dringt er genoeg karakteristiek zescilindergeluid door tot het interieur om elke purist te behagen. De achttrapsautomaat schakelt perfect, de sportieve modus is feitelijk overbodig. Al dit geweld weet de Beierse verwensalon te combineren met een allerminst scrikbarend brandstofverbruik.

De maatstaf

Amerikaanse auto's en rijeigenschappen – ook daarover doen heel wat vooroordelen de ronde tijdens de borrel. De CTS hebben wij in het verleden leren kennen als een goed sturende auto, de CTS-V is zelfs indrukwekkend. Toch strookt het rijgedrag van deze CTS niet helemaal met die goede herinneringen. Langzaam rijdend over oneffen wegdek levert een waggelende koets op en op hogere snelheden valt op dat de demping van de achteras nogal week is. De auto wordt er onrustig door. Samen met de afstandelijke besturing maakt dit rijden met de CTS niet tot een genoegen. Nu heeft hij het in dit geval ook niet gemakkelijk, met de maatstaf in dit segment als zijn directe tegenstander. De nieuwe Vijf stuurt erg fijn en heeft een goed uitgebalanceerd onderstel. En zelfs met deze 19-inchwielen is er meer dan voldoende comfort. De instelling van de schokdempers is door middel van een keuzeschakelaar te veranderen (optioneel). Maar ook zonder die voorziening biedt de BMW een bijna perfecte mix van comfort en sportiviteit. Bochten en afritten pak je met plezier, lange afstanden overbrug je in alle rust. Beide auto's zitten goed in de spullen, zo goed als alles is bij de prijs inbegrepen. Mag ook wel voor dit geld.

Oordeel

Tja, de Amerikanen. Ze zetten mensen op de maan, bouwen onwijs goede vliegtuigen, verkopen hun hamburgers over de hele wereld en schieten met een joystickje vanuit een commandocentrum ergens in de VS een Tomahawk door de brievenbus van een vijandig gezinde terrorist duizenden kilometers verderop. Petje af. Maar op autogebied blijft de kloof met andere landen behoorlijk groot. Dat blijkt ook wel uit het feit dat er maar weinig wordt geëxporteerd, terwijl de Europeanen, Japanners en Koreanen goede zaken doen in de States. Deze Cadillac is absoluut een onderscheidende auto, maar het ontbreekt hem aan echte kwaliteiten om mee te kunnen tellen tussen de gevestigde orde in Europa. En de prijs is verre van concurrerend, om het maar eens voorzichtig uit te drukken. Bijna 85 mille is een sloot geld en domweg te veel voor deze auto. Dat de BMW hier als winnaar uit de bus komt, is natuurlijk geen verrassing. Nauwelijks voor te stellen dat die Vijf ook nog eens een stuk goedkoper is.

Verder lezen?

Dit artikel is gratis te downloaden in PDF-formaat. Hiervoor maak je eenmalig een AutoWeek account aan, waarna je onbeperkt uit het AutoWeek archief kunt downloaden.

Inloggen of Registreren

Lees ook