BMW 528i (1977)

Welkom aquarium: een E12 zespitter

• 103.500 km
• 10 juni 2026

Na het restaureren van een CX break en een verhuizing naar een huis met kleinere garage, dacht ik dat het hebben van een klassieker klaar was voor mij. Als autoliefhebber blijft het toch kriebelen en hoewel ik uitermate tevreden ben over dagelijkse rijden in een EV, is het sturen in een benzine gestookte zespitter toch wel een hele leuke hobby. Het betekende dat ik de garage vrij maakte van fietsen door een fiets carport te bouwen, en dat maakte de weg vrij voor iets leuks.

Op mijn lijstje staat al jaren lang de Bmw E12, de eerste vijf met de ranke lijnen. Wel met zescilinder. En liefst een auto die nog wat op te knappen is, maar met niet al te veel laswerk.

Deze heb ik uiteindelijk gevonden in de nazomer van 2025. Een oorspronkelijk Zwitserse auto, met nog niet veel kilometers op de klok, wel een keer overgespoten maar qua chassis en carrosserie heel hard. De achterbank en een voorstoel waren uitgewoond, allerlei kleine zaken kunnen beter, en daar ga ik de komende tijd mijn energie insteken. Ook houdt de motor in zolang deze nog koud is.

Inmiddels heb ik onder meer de achterbank laten herstellen, een goede voorstoel gevonden, zelf houtlijsten helemaal nagemaakt met nieuw fineer, de motorruimte helemaal ontroest en opnieuw gespoten, de wielkasten vanbinnen van lichte roest ontdaan en gespoten, een fatsoenlijke audio installatie onzichtbaar ingebouwd, enkele carrosserie delen die beschadigd waren opnieuw gespoten, met name randjes en binnenzijdes van draaiende delen. En op dit moment ligt de hele carburateur uit elkaar.

De komende maanden staat op het programma: afronding van de carburateur revisie, vervangen van de chromelijsten van de voer en achterruit, en dan nog eens goed alle technische zaken doorlopen. Misschien laat ik de auto nog eens overspuiten, want dat is niet erg netjes gedaan. En dan goed.

Kleine impressie van het rijden: het blok had in die tijd al 170 pk. En de auto is niet zo zwaar. Het is een rauwe, mechanische monsterlijke motor. Eentje die echt moet opwarmen om lekker te klinken en te lopen. En dan fenomenaal trekt en klinkt. Dat rauwe geldt voor de hele auto, koud is het een bonkig ding maar warm is het als een prettig trainingspak.

Met een vier versnellingsbak is het rijden boven de 100 km/h, ondanks de grote motor, een tamelijk lawaaierig gebeuren. Wil je hem echt als dagelijkse auto gaan gebruiken, dan zou een vijfbak wonderen verrichten. Voor zover dagelijks gebruik denkbaar is met het hoge verbruik en de actuele benzineprijzen.

Het veercomfort is erg prettig. Wel gedateerd, maar de stoelen met springveren en de hoge banden en lange veerwegen zorgen ervoor dat dit bij dagelijks verkeer eigenlijk een hele prettige auto is om in te rijden. Daar mis je niet zoveel aan, zeker vergeleken met de toch wel erg straf afgeveerde moderne auto’s. Bij de Tesla die ik eerder had, mocht je blij zijn dat je kunstgebit nog in je mond zat na een ritje door de stad, maar dat is bij de BMW niet zo.

Er zit stuurbekrachtiging op, maar ik moet zeggen dat ik daar niet erg veel van merk. Maar misschien moet ik die eens nakijken.

De auto biedt veel ruimte. Ons hele gezin met drie dochters van inmiddels respectabele lengte past d’r prima in. En wat mij verbaast is dat ze er ook graag in meerijden. Mijn dochter van 16 wil er zelfs wel in rijden als zij haar rijbewijs heeft. Het is toch een beetje alsof je in een tijdcapsule rijdt, met hoge ramen. De auto heeft als bijnaam het aquarium gekregen.

Een klein maar belangrijk detail is de geur. Misschien is het na de carburateur revisie over, maar het ruikt in de garage en in de auto altijd lekker een heel klein beetje naar benzine. Plus de geur van warme kunststoffen uit de jaren 70 en het velours maakt samen dat je een prettige atmosfeer hebt.

Tot zo voor nu. Later ongetwijfeld meer.