Kia Niro verliest zijn stekker en blijft zuinige allemansvriend

Waarom gaat de Kia Niro alleen nog verder als hybride?

Veel waar voor je geld, zeven jaar garantie, een actieradius van meer dan vierhonderd kilometer en een overheid die de elektrische rijder beloont met een fiscale bijtelling van een schamele vier procent. Want dat was de situatie in 2019. Kijk, als autorijden zes tientjes per maand kost, zet zelfs de grootste EV-hater zijn principes overboord. Maar het leidde er ook toe dat de elektrische auto, en dan de Niro in het bijzonder, zich in een stijgende belangstelling kon verheugen. Totdat de Niro in 2024 een geduchte concurrent in eigen huis kreeg: de EV3. En daar is de EV4 ook nog bij gekomen. Die twee maken de Niro EV overbodig, reden om die nu te schrappen, samen met de stekkerhybride. Wat rest is de versie waarmee het ooit allemaal begon, de hybride. Althans, qua techniek. Een 1,6-liter viercilinder, een elektromotor en een zestraps automaat met dubbele koppeling.

Wat is er nieuw aan de buitenkant?

De tweede generatie Niro baarde bij zijn introductie opzien met de sleuf in de C-stijl, die op zijn beurt in een contrasterende kleur leverbaar was. Die laatste optie is er niet meer, net als de dagrijverlichting die een hartslag symboliseerde. De Niro draagt vanaf nu het familiegezicht van het merk en vertoont daardoor meer overeenkomst met de recentere modellen. Het front is dus compleet nieuw. De achterkant is keurig strak getrokken, met nieuwe lichtunits en een andere bagageklep. De kentekenplaat heeft nu een plek in de bumper, waar we nieuw vormgegeven richtingaanwijzers zien. Nog steeds niet de meest ideale positie. Een hoogglans zwarte balk verbindt de achterlichten optisch en levert een eigentijdse aanblik op.

Heeft de Kia Niro een nieuw interieur?

Het interieur is niet zo rigoureus veranderd als de buitenkant, maar kreeg wel dezelfde, 12,3 inch metende schermen als andere Kia's en loopt dus ook daarmee weer in de pas met de rest van de familie. Verder zien we een nieuw stuur en andere bekleding op het meubilair. Wat bleef, is het multifunctionele bedieningspaneel in het midden. Het zijn geen fysieke toetsen, maar digitale. Ze zijn onder meer te gebruiken om de menu’s in het infotainmentsysteem op te vragen, met in dat geval de twee draaiknoppen voor het volume en het scrollen tussen radiozenders. Maar switch je naar de functie van klimaatregeling, dan stel je met diezelfde twee knoppen de temperatuur links en rechts in. Een grote draaiknop op de middenconsole vervangt de ouderwetse versnellingspook, die de basisversie overigens nog wel heeft. De schakelaars voor de raam- en spiegelbediening zitten op een handige hoogte in het portier.

Is de Kia Niro zuinig?

Waar sommige fabrikanten een kleine driecilinder met turbo toepassen in hun hybrides, borduurt Kia wijselijk voort op bestaande en beproefde techniek. In beginsel is dit dezelfde opzet als die van de eerste hybride Niro uit 2016, maar door de jaren heen is die steeds een beetje verder fijngeslepen. Het is in Europa de meest gekozen aandrijflijn voor de Niro. In de praktijk blijkt de hybride Niro een zuinige klant, afgaande op de verbruiksmonitor op onze site. Met een gemiddelde van 5 l/100 km (1 op 20) heb je niets te klagen.

Handige draaiknop voor de transmissie

Wanneer we voor het eerst een rondje om de vernieuwde Niro lopen, kunnen we niet anders dan erkennen dat Kia er goed in geslaagd is om met deze retouches een auto neer te zetten die naadloos binnen de rest van het huidige aanbod van het merk past. Geen laadklep meer in de neus of in het linker voorscherm, zoals de EV en PHEV hadden, maar enkel nog een tankklep links achter. Het interieur is ook dik in orde. Starten gaat nog steeds met de startknop en de transmissie bedien je met een handige draaiknop. Een kind kan de was doen. Het instrumentarium kan in een digitale modus, maar voor de liefhebbers van ouderwetse ronde klokken is er ook een weergavemogelijkheid daarvan, zij het dan zonder toerenteller.

Is dit de laatste Kia Niro?

In het vooronder snort een viercilinder die samen met de elektromotor 138 pk levert. Daarmee kun je prima uit de voeten en het duurt niet lang of we zien al een verbruik van 1 op 18 op de boordcomputer. Het afrolgeluid van de banden is nog altijd iets te prominent aanwezig, terwijl het motorgeluid juist heel goed gedempt is. Het onderstel biedt de stevigheid die je van een auto in dit segment verwacht en de besturing voelt natuurlijk en vanzelfsprekend aan. Echt zo’n auto waarvan je weliswaar niet heel enthousiast wordt, maar die ook zeker niet irriteert. Vandaar dat de Niro een trouwe klantenschare kent, met iets meer dan de helft hybriderijders. Die kunnen de komende twee jaar nog voor een nieuwe Niro bij hun merk terecht, maar er is nu ook een goed alternatief: de hybride Kia Seltos.