Renault Mégane C-C 2.0 16V Dynamique Luxe (2008)

Dakloos

• 220.000 km
• 28 mei 2026

Alweer een tijdje rijd ik rond in Pierre, want zo heet mijn Renaultje, maar ik heb nog steeds niks over Pierre geschreven. Jammer eigenlijk. Want hij leent zich goed voor een lekker autoverhaal. Dus met terugwerkende kracht lees je hier over mijn leven met Pierre. Sinds 2023 in mijn bezit, en inmiddels hebben we zo'n 30K samen mogen beleven. Ik neem je mee in een aantal hoogte en dieptepunten.

- Waarom Pierre?

sinds 2019 maakte ik gebruik van een lease-autootje. Een Opel Karl. Prima auto, weinig beleving. Heel saai. Maar best comfortabel. Toen ik van werkgever switchte, zat er geen lease-auto meer in en besloot ik een private leaseauto te nemen, omdat ik nog niet zoveel spaargeld had opgebouwd. Dat werd een mooie nieuwe Ford Focus. Twee jaar lang reed ik daarin met plezier rond. Nadat het contract afliep, moest ik kiezen wat ik wilde. Weer een (private)-leaseauto, of toch weer een auto kopen.

Ik merkte dat het rondrijden in een auto die niet van mij is, een stuk minder leuk vond. De Focus was fijn, maar het voelde alsof ik hem 'leende'. Om dit gevoel te voorkomen besloot ik dat mijn volgende auto weer van mij zou zijn: een koopauto.

Ik wilde iets 'anders', iets leuks, maar ik wilde niet veel geld uitgeven. Ik wilde graag spaargeld voor andere doelen bewaren. Mijn budget was (maar) 3.000 euro. Ik was er van overtuigd dat je daarvoor nog wel een prima auto kon kopen. En met terugwerkende kracht geloof ik daar nog steeds in (spoiler alert).

Ik ben gaan zoeken op deze site (Autoweek occasions) en ging werken aan een short list. Omdat ik graag een leuke auto wilde, viel mij oog al gauw op een aantal cabrio's. Maar wat voor cabrio's koop je nou voor 3.000 euro? Nou best veel eigenlijk. Voor dat budget kun je bijna alle Franse cabrio's wel vinden. En ook enkele Duitse opties kwamen langs, denk aan een Golf of een Mercedes SLK. Zweden leverde ook enkele leuke cabrio's in het verleden met de Volvo's en Saabs van weleer. Vooral de Saab 93-cabrio sprak mij aan.

Na een tijdje rondzoeken op de occasionpagina's kortte ik mijn lijst in tot twee kandidaten. De hiervoor genoemde Saab 93 en de Renault Mègane CC van de tweede generatie (Phase deux). De Saab vond ik prachtig, maar een bevriende monteur zei: zou ik niet kopen, het merk bestaat niet meer en ze zijn minder prettig om aan te sleutelen. Hij zei: neem de Renault, onderdelen zat en goedkopere onderdelen vooral. Immers zijn er miljoenen Mègane's verkocht in die periode waarmee onderdelen uitwisselbaar zijn.

De Renault Mègane CC Phase Deux vond ik zo leuk, omdat ik er nostalgische herinneringen aan heb (dat herkennen vast anderen). Auto's die voorkomen in je positieve herinneringen, blijven begerenswaardig. Al is het een Lada of een oude Opel. Toen ik 15 was (in 2006) ging ik met de middelbare school naar Zuid-Frankrijk. De toentertijd ongeveer 30-jarige zoon van een docent van ons, ging ook mee. Hij nam zijn splinternieuwe leaseauto mee. Je voelt hem aankomen: een Renault Mègane CC Phase Deux. Ik zat in de klas met een aantal schitterende meiden. En ja hoor. Een mooie blondine en brunette mochten achterin zitten bij de zoon van de docent in zijn nieuwe auto. Ondergetekende reed in een andere auto mee, achter de cabrio aan.

Ik zal nooit vergeten hoe mooi dat was. Prachtige Zuid-Franse bergwegen, een mooie Franse cabrio, met daarin twee prachtige meiden op de achterbank. Als 15-jarig jongetje leef je dan je beste leven. Zodoende: de Renault Mègane CC stond in mijn geheugen gegrift.

Afijn, mijn keuze was gemaakt. Het moest een Mègane CC worden. Daarvan stond een behoorlijk aantal te koop. Ze verkochten toen best goed. Ik had dus wat keuze en ben een aantal auto's gaan bekijken en gaan proefrijden.

Lang verhaal kort. Ik koos een mooie antracieten exemplaar uit dat te koop stond in Waddinxveen. Hij kostte 3.450, had 220K gelopen en was technisch in goede staat. Esthetisch gezien niet. Daar moet ik even eerlijk in zijn, maar toch ging hij mee naar huis.

Wellicht vraag je je af waarom hij Pierre wordt genoemd? Mijn vriendin zei tegen mij: ik vind het altijd zo vreselijk als mensen hun auto een naam geven. Dus ik zeg: oh, ja ik snap wat je bedoelt. Het is een beetje alsof we mijn Renault Pierre zouden gaan noemen, dat zou wel heel erg zijn. En zodoende: Pierre. Als iets eenmaal een naam heeft, dan ga je het niet meer anders noemen. En mijn vriendin is er nu ook zeer actief in. Zij heeft het ook altijd over Pierre.

- De auto
Even een beschrijving van de auto, zo dat jullie een beeld hebben van wat ik nou precies kocht in 2023.
De Renault is luxe uitgerust. Ik wilde persé automatische airco, stoelverwarming en cruise control, dus daar heb ik op gezocht en de Renault heeft het allemaal. Gelukkig werkt het ook allemaal nog. De airco is zelfs zeer goed en voelt heerlijk aan op de (steeds vaker voorkomende) warmere dagen. Ook bij open dak werkt de airco en dat scheelt toch behoorlijk, ondanks de warmte die van boven binnenkomt. Doordat je benen en armen goed koel blijven, is het veel beter uit te houden.

De cruise control werkt ook. Hoewel de knopjes op het stuur wat lam zijn geworden door de jaren. Op een dag ga ik die knopjes nog eens vervangen door een stuur via de sloop te kopen. Maar daar ben ik nog niet aan toe (wie helpt mij, haha?).

Stoelverarming. Ja zalig. Man. In de winter zo fijn. Zeker gezien de auto lederen bekleding heeft. Het is wel automatische stoelverwarming. Hij kan weliswaar aan- en uitgezet worden, maar de auto bepaalt zelf hoe lang hij vervolgens aan blijft en wanneer hij daarna weer aanslaat. Op zich geen probleem, want hij wordt zo heet, dat het ook wel lekker is als hij weer uitslaat op een gegeven moment. Ik ben vooral allang blij dat bij beide stoelen de verwarming nog werkt.

- Het rijden
Ja laten we maar snel gaan rijden, ben nou alweer zo'n lang verhaal aan het typen. De Renault rijdt fijn. Nu is dat erg subjectief merk ik altijd, maar ik vind hem fijn. Hij heeft een tweelitermotor, met 135PK. Dat is veel noch weinig. Het is best veel voor een C-segmenter uit 2008, maar ook weer weinig, want het is een cabrio van 1400 kilo. Erg snel is hij dus niet. 9,5 seconden naar de 100. Meer dan voldoende voor het dagelijks leven natuurlijk. En sprintjes ga ik tegenwoordig sowieso niet meer aan, vanwege alle elektrische auto's, waarvan je toch wel verliest.

De topsnelheid ligt op 205. En ja, dat haalt hij echt (makkelijk). Ook eens getest met een stresste vriendin naast mij, op de autobahn. 205 op de GPS van Google Maps zien verschijnen en hij had nog wel puf over ook. Hierdoor kreeg ik het gevoel dat de auto is gechipt. Deze motoren zijn te chippen tot ongeveer 145PK. Meer niet, omdat er geen turbo op zit. Omdat hij nu na zoveel jaren en kilometers nog makkelijk ruim 205 loopt, denk ik dat hij zo'n behandeling gehad heeft.

Verder is de auto vooral erg comfortabel. Hij stuurt erg licht en wat gevoelloos en het rempedaal is niet erg gevoelig. Het is dus vooral een lekkere cruiseauto, geen scheurijzer. Hij gaat ook behoorlijk in de veren hangen in een bocht (echt op z'n Frans). Daar moet je van houden. Maar met het dakje open, stereootje aan en aircootje aan, heb ik het erg naar mijn zin in Pierre. Regelmatig pak ik de auto voor een leuk toertje door de omgeving.

- Voordelen

Even wat aandacht voor de sterke en minder sterke punten van de Renault. Eerst even de sterke punten, in het hoofdstuk hieronder komt de kritiek.

-->Comfort. Hij is heerlijk comfortabel op de snelweg. Goeie stoelen, luxe zaken aan boord, een stille motor en goed verstelbare stoelen en stuur. Ik heb de stoel in de laagste stand, de lendensteun lekker stevig en het stuur helemaal naar me toe. Ik zit er echt lekker in. Ik kom daar later nog even op terug.
-->soepele motor. De motor doet het nog perfect. Heeft voldoende trekkracht en ik kom nog goed mee met het verkeer. Hij is ook stil en lekker smeuiig. Daarnaast is hij ook echt betrouwbaar en verbruikt geen olie. Alle vooroordelen over Renault ten spijt: deze auto is technisch prima. Starten en lopen. Zelfs bij deze leeftijd en KM-stand.
-->Ruimte. Een cabriolet kun je nauwelijks ruimer kopen. Ja zo'n vreselijk T-Roc cabrio van VW. Maar geen mooie cabrio (ja ik vind Pierre mooi). Met z'n tweeën op vakantie is geen enkel probleem (kom ik later op terug). In de achterbak past ook een goeie batch aan bagage, mits het dak dicht is. Je kunt er ook met z'n 4e in op pad (getuige de twee lekker w*****... euuhh charmante dames eerder in mijn verhaal). Maar pas op met wie je dat aandoet. Want het is krap. Ik zeg altijd maar: het is een driepersoons auto. De passagier schikt iets in en dan past er nog makkelijk iemand achter de passagier. Achter de bestuurder is niet handig als je nog normaal wilt kunnen rijden en de gene achter je benen heeft.

- Nadelen
--> kleine mankementen
Het is een Franse auto. En Fransen staan bekend om van alles en nog wat, maar meestal niet om hun gevoel voor elektronica. Deze generatie Renaults was een drama qua elektronica. Dat is ook terug te zien bij Pierre. Tegenwoordig weigeren 2 ramen dienst (van de vier) en werkt de automatisch ontgrendeling alleen bij het openen van het portier.
--> Kosten
Tot nu toe heb ik best wel wat uitgegeven aan de auto. Natuurlijk is dat ook een keuze. Maar even een kort lijstje van wat ik heb laten doen:
-Remmen achter (schijven en blokken)
-2 keer grote beurt en 1 keer een kleine beurt
-2 keer airco-onderhoud
-xenon-verlichting vervangen aan één zijde (best duur: 160 euro)
-banden rondom vernieuwd

Ik rijd graag in een auto die goed is onderhouden. Maar de kosten zijn best hoog, zeer waarschijnlijk door de leeftijd. Maar het is het mij nog waard tot nu toe.
Er moet wel gezegd worden dat alles wat tot nu toe is vervangen, slijtage-onderdelen waren. De auto is erg betrouwbaar en verdient daarvoor lof.

Ik ben nu ongeveer een uur aan het typen en ga er lekker mee stoppen.

Binnenkort ga ik nog een update schrijven waarin ik wat meer ga vertellen over de avonturen die ik met de auto heb beleefd. Daarin aandacht voor vakanties; upgrades aan de auto, problemen met de auto en nog veel meer! Stay tuned.