Mercedes-Benz S-klasse

De S-klasse is een vaste waarde in het gamma van Mercedes-Benz. Sinds 1954 zijn er negen generaties geweest. De W126 (1979-1991) is gewild als youngtimer en daardoor nog steeds een veel geziene verschijning op de Nederlandse wegen. De W140 (1991-1999) wordt ook wel de kathedraal genoemd, vanwege zijn forse verschijning. Met de W220 (1999-2005) werd de S-klasse weer wat ingetogener. De Coupé werd vanaf die generatie omgedoopt tot CL. De W221 deed dienst vanaf 2005. Het motorenprogramma was zeer omvangrijk, uiteenlopend van 204 pk tot 630 pk. Daarnaast kwam die generatie voor het eerst ook met een hybride-aandrijving. De huidige generatie, de W222, loopt sinds 2013 mee. Ook keerde een oude bekende terug; de S-klasse coupé. Daarnaast is er van de huidige generatie zelfs een open versie. De topuitvoeringen van de S-klasse, de S500 en de S600, worden als ultra-luxe Mercedes-Maybachs verkocht.

W111

Een Mercedes-ontwerper laat zich niet gauw afleiden door de mode, maar in de late jaren vijftig was dat ooit anders. De Mercedes die luisterde naar de code W111 (een ontwerp van de hand van Karl Wilfert) deed zijn intrede en knipoogde naar de buitenissig gevinde Amerikanen van toen. Hij kreeg weliswaar aanmerkelijk kleinere vinnen dan zijn Amerikaanse tijdgenoten, maar dankt er toch mooi zijn bijnaam aan: heckflosse. Overigens zou Mercedes Mercedes niet zijn, als ze niet vermelden dat de vinnen niet zozeer voor de sier waren als dat ze wel een logische functie hadden: als hoekmarkering, oh zo handig bij het achteruit inparkeren. Hoe dan ook: met de onthulling van het model in 1959 was in feite de eerste S-klasse geboren, want het model was in één klap het topmodel van de Duitse firma. Modern was hij zeker, want de nieuwe Mercedes was uitgerust met een heuse veiligheidscarrosserie met kreukelzones en ook een chassis dat een frontale klap mooi kon opvangen doordat het aan de voor- en achterzijde een kreukelzone meekreeg. Het thema 'veiligheid' was tevens doorgevoerd in het interieur waar je op een veiligheidsstuur - waarvan de kolom je niet als een speer kon doorboren - stuitte.

Er was een scala aan uitvoeringen leverbaar, waarvan de 95 pk sterke 220b de instapper was. Daarnaast waren er de 220Sb (110 pk); 220 SEb (120 pk). Vanaf 1965 was er de 230S (120 pk) en nog wat later de 250SE met 150 pk. Voor wie dan toch nog niet tevreden was lanceerde Mercedes de W112 in 1961. Deze auto was gelijk aan de W111, maar kwam als '300SE' met 160 pk zescilinder, luchtvering, veel chroom en een aanmerkelijk luxere uitvoering. Tot de komst van de 600-serie was het de meest luxe auto die Mercedes leverde. Ook aan de man met juist een kleinere portemonnee werd gedacht en daarvoor introduceerde men de W110-reeks. Deze had een wat kortere neus om de kleinere motoren niet helemaal te laten verdwijnen: er waren ook diesels: de 190 D en later de 200D. Van de W111 en W112's zijn ook fraaie coupé- en cabrioletuitvoeringen gebouwd. Productie van de modellenreeks stopte in 1968, maar die coupés en cabriolet werden tot 1971 gebouwd.

W108

Na de 'Heckflosse' met zijn typerende staartvinnetjes, vonden pers en publiek de nieuwe Mercedes S-klasse in 1965 eigenlijk tamelijk sober. Dat ontwerper Paul Bracq echter een tijdloos ontwerp afleverde blijkt nu wel. Want zelfs vandaag de dag is een S-klasse uit de W108-serie (de fabrieksaanduiding) nog een fraaie auto. Klassiek, maar nog altijd niet heel erg gedateerd. De nieuwe S-klasse kwam in de loop der jaren (1965-1972) in een keur aan uitvoeringen, maar had altijd een potente motor. De 250 S vormde de basis met een 2.496 cc zes-in-lijn motor, goed voor 130 pk en een topsnelheid van 180 km/h. Daarboven stond de luxere 250 SE en aan de top vond je de 300 SE. Die laatste was ronduit superluxe met een dashboard van prachtig wortelnotenhout, standaard automaat en elektrisch bedienbare ruiten. De V8 met een inhoud van 3.499 cc leverde in dit geval 200 pk en daarmee kon de 200 km/h-grens worden gepasseerd. Nog geen jaar na de introductie was er tevens een versie met tien centimeter langere wielbasis leverbaar, die 300 SEL heette, met de 'L' voor Lang.

In 1967 werden de 250 S en -SE vervangen door de 280 S en -SE (nu met 2.778 in plaats van 2.496 cc zescilinders) en werd de 300 SE geschrapt. Het absolute topmodel - de 300 SEL 6.3 - verscheen een jaar daarna. Deze had de motor die ook in de überlimousine van Mercedes-Benz, de 600, was te vinden: een V8 met een inhoud van 6.332 cc en een vermogen van 230 pk. Luchtvering was hierbij net als de 600 standaard. Een jaar later is er ook een versie met 3.5 liter V8 en alweer een jaar later wordt die motor (3.499 cc – 170 pk) ook in de 280 SEL geschroefd. In 1972 valt het doek voor dit model. Echte liefhebbers van deze auto horen de film 'The Driver' uit 1978 te hebben gezien.

W116

De eerste Mercedes S-klasse uit de W116-serie loopt in 1972 van de band in Stuttgart. Mercedes-Benz kopt, arrogant als het merk in die jaren kon zijn, 'das beste Auto der Welt' - de beste auto ter wereld te hebben geschapen. De W116 is het eerste model waarbij van S-klasse wordt gesproken. In 1973 resulteert de lobby van Mercedes-Benz in de verkiezing van de 450 SE tot Auto van het Jaar.

Zoals het een limousine in de topklasse betaamt is er zéker geen sprake van ondermotorisering: de minst sterke variant 280 S leverde voor die tijd al een niet misselijke 156 PK, maar staat in schril contrast met de in mei 1975 geïntroduceerde 450 SEL 6.9: een bijna zevenliter V8 met 286 PK. Als basis voor deze krachtpatser dient het beroemde M100-blok uit de Mercedes 600. Hydropneumatische vering (met dank aan Citroën) en zelfs ABS zijn als optie leverbaar. De dieselvariant 300 SD wordt alleen voor export geproduceerd. De W116 blijft tot 1980 in productie en wordt opgevolgd door de W126-serie, die in feite gewoon een W116 met een fris jasje is.

W126

Mercedes-Benz Baureihe W126 lost in 1979 de W116 af. De productie eindigt in 1991 met 818.036 geproduceerde exemplaren. Ten opzichte van zijn voorganger wordt de W126 S-Klasse vooral op het gebied van veiligheid doorontwikkeld. Zo is vanaf 1981 een airbag leverbaar (in de prijslijsten eerst nog aangeduid als "luftsack"). Door verbeterde aerodynamica kan het verbruik met zo'n 10% worden verminderd. In 1981 voegt Mercedes een coupé toe aan het gamma: de 380 SEC. Deze vervangt de SLC van het type 107. Later voorziet men deze coupé van vijfliter- en zelfs 5,6 liter-motoren met vermogens tot 300 PK.

In 1985 ondergaat de W126 de enige facelift: nieuwe motoren worden leverbaar, waaronder twee heerlijke zescilinders met 160 en 180 pk. Optisch wordt de auto ook behoorlijk onder handen genomen (gladde zijbeplating, nieuwe bedieningsfuncties op het dashboard a la W124, nieuwe velgen en kleuren) met een uitermate frisse look als resultaat. Anno 2006 vinden juist deze late modellen gretig aftrek onder liefhebbers. Absolute topper is de 5,26m lange 560 SEL met 272 PK. Goed geconserveerde exemplaren met aantrekkelijke kilometerstanden gaan tegenwoordig voor forse bedragen van de hand.

Diesels worden slechts voor de export geproduceerd (voornamelijk naar de USA) en ondanks de sterk toenemende vraag, in Europa niet aan het gamma toegevoegd. Daarvoor moet het koperspubliek wachten op de pompeuze W140, die in 1991 voor het eerst aan het publiek wordt getoond als opvolger voor de, in veel ogen, laatste échte Mercedes-Benz S-Klasse.