Met een oorverdovende knal, BAF!, klapt de val dicht op een nagelnieuwe Toyota Avensis, en BAF!, ook op zijn concurrent in deze test: de Mitsubishi Carisma, de enige echte Japanner van de Koude Grond. Zijn ’t nou écht zulke grijze muizen, of..?
We krijgen bij AutoWeek veel complimenten, maar er wordt ook nogal eens wat gemopperd. “Elke keer als jullie over Japanse auto’s schrijven, moeten wij lezen dat Japanners zo saai zijn. Moet dat nou?”, luidt de kritiek. Het antwoord is simpel: ja, dat moet. Want laten we wel wezen: u leest dit blad niet alleen voor een fijne ‘vertaling’ van wat u ook in de folders kunt lezen. U leest dit blad ook, of misschien wel júist, voor een mening – een oordeel. En ja, in dat oordeel zijn we niet altijd even mild, en zo hoort dat ook. U betaalt scheppen met geld voor een auto, en als er iets ook maar ’n béétje niet klopt, hebt u er recht op dat te weten. In dat oordeel nemen we altijd iets mee over uiterlijk en uitstraling van de geteste auto’s. Nou zijn dat dingen die wat smaakgevoeliger zijn dan weggedrag, prijs en uitrusting, om maar wat te noemen, en het staat u dan ook altijd vrij om het op dat soort punten niet met ons eens te zijn. De grap is echter dat als het op (sommige) Japanse auto’s aankomt, u het het kennelijk roerend met ons eens bent – zie daarvoor alleen maar de verkoopcijfers. Daarnaast moeten wij de eerste persoon nog tegenkomen die zegt één van de beide auto’s in deze test gekocht te hebben omdat hij het model zo opwindend vond...
Niet iedereen
De inleiding is wat uitgebreid, maar de toon is gezet: wij vinden de Toyota Avensis en de Mitsubishi Carisma ongeveer net zo opwindend als het paringsgedrag van ’n vlucht regenwulpen. Maar waarom worden deze auto’s dan toch vrij redelijk verkocht? Ook al zo simpel: omdat lang niet iedereen zit te wachten op een ‘opwindende’ auto. Hele volksstammen vinden betrouwbaarheid, een acceptabel benzineverbruik of bijvoorbeeld het feit dat, als je het parkeerterrein oprijdt, je klant niet in één oogopslag ziet waarom je zo veel moet kosten, vele malen belangrijker dan een spannend uiterlijk. En eerlijk is eerlijk: wie zijn wij om ze ongelijk te geven? Goed, u weet hoe wij erover denken, gaan we verder.
Lachebekje
De Toyota Avensis is onlangs vernieuwd. Niet dat ’t opvalt, zelfs de meest fervente Toyotist zal de verschillen met de vorige Avensis met een MAG-LITE (premie bij een abonnement!) moeten zoeken. De koplampen zijn nieuw (helder glas en zo), de grille is iets gewijzigd, de knipperlichten zijn nu wit, en aan de achterkant zien we lichtelijk andere lichtunits en wat chroom opduiken. Zo is de Avensis gebleven wat ‘ie al was: een keurige sedan die mede dankzij die ‘lachebekje’-vorm van de grille ’n aangename vriendelijkheid uitstraalt. Het Toyota-binnenste is ook aangepakt. Niets om ‘waar is de Kleenex?’-emotioneel van te worden, want het Avensis-interieur is nog steeds één groot feest van drie kleuren: grauw (3x). Wat veel belangrijker is, is het feit dat Toyota wat betreft de kunststofkwaliteit aanmerkelijk dieper in de buidel is gaan tasten. Met als gevolg dat het plastic er nu vele malen beter uitziet en aanvoelt.
Keurig
De Carisma draaft in deze vorm alweer een tijdje z’n rondjes over ’s lands snelwegen. En hij is nog redelijk populair ook – niet dat je ’m op elke straathoek ziet staan, maar toch: hij gaat best lekker. Waar het aan ligt? Nou, er zal best iets van chauvinisme bij zitten (de Carisma wordt tenslotte in de Bornse NedCar-fabrieken gebouwd), en misschien dat ook het Carisma-optreden in het Dutch Touring Car Championship en technologische vernieuwingen als GDI-motoren voor de nodige aanzuigende werking hebben gezorgd. Ook de Carisma is een keurige auto met een dito uitstraling, en hij heeft dan niet dat ‘jolige’ van de Avensis, die neus staat ’m eh... keurig. Wél kun je aan sommige dingen zien dat de afwerking niet het voorbeeldige niveau van de Toyota bereikt. Eén voorbeeldje: onder aan de dorpels kun je alle lasnaden gewoon zien zitten, en dat oogt sloddervosserig. Bij de Avensis zijn ze half weggewerkt en half zwartgespoten – zie je dus niets meer van. Wat de Mitsu-stilisten op hun beurt weer siert, is dat ze nu eens níet voor een compleet zwart interieur gegaan zijn. Integendeel zelfs. Open de deur, en het is alsof je je van de wallekant van een willekeurig Caribisch eiland de zee in hebt gestort: zonnig blauw zover het oog reikt, met ook nog eens vrolijke kleuraccenten op de bekleding van meubilair en portieren. Wellicht zelfs een tikje doorgeschoten, maar ze proberen het tenminste. Het plastic is niet van Toyota-kwaliteit, maar oogt een stuk vrolijker, en daar is natuurlijk ook wat voor te zeggen.
Tussen je knieën
Zitten levert in geen van beide auto’s problemen op. Toyota heeft kennelijk eens goed naar de Europese verkoopcijfers gekeken en daaruit geconcludeerd dat wij het liefst ‘Duits’ zitten – vrij hard dus. En omdat onze wil nog altijd Toyota’s wet is, is de Avensis voorzien van stevige meubels. De verstelbaarheid is dik in orde, dus niemand hoeft in een ongemakkelijke zitpositie te verkeren. Ook achterin gaat het prima: been- en hoofdruimte zijn niet écht in de gloria, maar voldoen gewoon prima.
Op de Mitsubishi-bestuurdersstoel zit je een stuk zachter, wat mede te danken is aan de veloursachtige bekleding. Wat heel prettig is: de hellingshoek van de zitting is zowel aan de voor- als aan de achterkant te verstellen. Da’s welkom méér dan alleen een hoogteverstelling. Minder te spreken zijn we over de positie van het stuur: dat staat zelfs in z’n hoogste stand véél te laag, waardoor je bij het instappen je benen al onder het stuur door moet wurmen, om het voor je gevoel dan ergens tussen je knieën vast te grijpen. De ruimte achterin voldoet, al is het er nét iets minder ruim dan in de Avensis. Maar ’t scheelt niks.
Geen flutspeakertjes
Qua bediening doen beide Japanners in niets voor elkaar onder. Alles werkt simpel, logisch en is eenvoudig bereikbaar. Vreemd genoeg hadden we in beide auto’s in het begin wat moeite met de bediening van de radio, vooral in de Toyota – sommige functies hadden een stuk makkelijker gekund, en het feit dat je in het display ook de gegevens van de boordcomputer kunt aflezen, betekent dat je altijd een paar menu’s door moet voor je wat aan de radio kunt veranderen. Een kwestie van een tijdje klieren en wennen, dan lukt het wel. Overigens is het geluid van de Mitsubishi-stereo goed, maar dat van de Toyota-audio bovengemiddeld: daar kan echt een heerlijke bak herrie uitkomen, en da’s weer eens wat anders dan de standaard flutspeakertjes die we met enige regelmaat in testauto’s tegenkomen.
Bijna-tweeling
Wie twee blikken op deze auto’s heeft geworpen, kan bijna al een beetje vermoeden hoe ze rijden. De bijna-eeneiige bijna-tweeling is per slot van rekening ontworpen met gezin en/of vertegenwoordiger nadrukkelijk in het achterhoofd, dus dat betekent dat de nadruk op comfort ligt. Nou, klopt helemaal, al doen Toyota en Mitsubishi volop mee met de huidige mode die dicteert dat onderstellen steeds ‘steviger’ worden. De Avensis is echter, ondanks de recente aanpassingen aan het onderstel, aan de voorkant vrij hard, maar aan de achterkant veel te week geveerd. Dat merk je bijvoorbeeld als het hard gaat: wie bij piepende banden in ’n snelle bocht abrupt het gas loslaat, wordt geconfronteerd met een achterkant die een duidelijk sprongetje opzij maakt. Hoe harder het gaat, hoe heftiger de sprong, totdat je met een zwaar oversturende Avensis de bocht uit komt zeilen. Nou zal lang niet iedereen dat soort grensen gaan opzoeken, maar het kan je bij een plotselinge uitwijkmanoeuvre nog lelijk opbreken. Daarbij merk je het ook bij sterke zijwind, of bij het op de snelweg van rijbaan verwisselen waar een dwarsrichel ligt: die achterkant wordt licht en wiebelig. Van dit soort fratsen heeft de Carisma niet de minste last. Hij gaat in bochten eerder over z’n voorwielen glijden dan de Avensis, die beduidend meer grip heeft, maar de Mitsu reageert tenminste niet zo chagrijnig op gas los.
Eerste rijles
Het wordt wellicht saai, maar ook op andere gebieden die met rijden te maken hebben, gedragen de Mitsubishi en Toyota zich probleemloos. Sturen? Keurig netjes, met in de Avensis nét wat meer weerstand dan in de Carisma. Beide zijn wat vaag rond de middenstand, maar dat is tegenwoordig zó normaal, dat je er eigenlijk al geen punt van kunt maken. Schakelen en koppelen gaat in de Carisma compleet als vanzelf, in de Toyota is wat meer beleid nodig. Dat heeft te maken met de koppeling, die vrij snel en plotseling aangrijpt en vervolgens juist weer een behoorlijk lange slag nodig heeft – dat komt je zo hier en daar op een soort ‘eerste rijles’-ervaring te staan. Schakelen gaat verder zoals het hoort.
(Niet) Teleurstellend
Motorisch stellen de twee concurrenten niet teleur, en toch ook weer wél. Vooropgesteld: ze doen het allebei uitstekend, presteren voldoende, maken niet te veel herrie en zijn technisch hoogstaand. Maar daarin zit hem ook een beetje het probleem: Van de direct ingespoten GDI-motor hebben we u al enige malen verteld dat het technisch prachtig is, maar in ieder geval in één opzicht niet waarmaakt wat het belooft. De door Mitsubishi geclaimde zuinigheid hebben we nooit gehaald, ook niet als we er echt héél erg ons best voor deden. En ook nu komen we met de 1.8 GDI tot een verbruik dat in geen enkel opzicht méér dan de kwalificatie ‘gemiddeld’ verdient. En geloof ons: we hebben heus niet de hele testperiode zitten ‘trappûh’, maar ons juist heel beschaafd gedragen. De GDI is overigens wel zuiniger dan de Avensis-motor. De 1.8-versie van Toyota’s nieuwste generatie VVT-i-motoren is in tegenstelling tot de tweeliter niet voorzien van directe inspuiting, maar claimt met 1 op 13,5 ook behoorlijk zuinig te zijn. Nou, sorry, maar dat hebben we dus óók niet gehaald: 1 op 12,2 werd het. Niets om over naar huis te schrijven dus. Maar wel om hier te noteren.
Schijn-zuinigheid
Als gezegd: presteren doen onze Japanse vrienden naar behoren, met een redelijk ruime winst voor Toyota. Grappig genoeg komen we bij acceleratiemetingen meestal iets boven de vaak erg optimistische fabrieksopgave uit. Maar in het geval van de Avensis duiken we er zomaar 0,7 seconden ónder. Ook bij de tussensprints is de Avensis duidelijk de snellere. Komt nog bij dat hij ook nog eens stiller is: niet veel, maar toch. Pogingen om in de GDI het onderste uit de kan te halen, worden trouwens erg aangemoedigd door een klein groen lampje op het dashboard, dat gaat branden als dat lampje (nou ja, iets dat dat lampje aanstuurt, natuurlijk) vindt dat je zuinig aan het rijden bent. Misschien ligt het aan ons, maar wij vinden dat er op een dash zo weinig mogelijk lampjes horen te branden, dat leidt maar af, en zijn dus blij als het uitgaat. Daarbij geeft zo’n lampje ook een soort schijn-zuinigheid: zolang je maar voorzichtig gasgeeft, vindt hij het ook best als je een tijd in dezelfde versnelling blijft rijden, waar opschakelen uiteraard vele malen zuiniger zou zijn. Een stom en irritant ding, dus gewoon.
En dus...
En dus: zijn het inderdaad van die grijze muizen? Ja, dat zijn het. Niets, maar dan ook niets aan deze uitstekende auto’s kan voor enige opwinding zorgen. Of het moet het wat listige weggedrag van de Toyota zijn, waar in deze klasse niemand op zit te wachten. Voor de rest zijn het een soort jutezakken: kapot gaan ze niet, ze doen wat ze moeten doen, maar voor de lol of voor de mooi ga je er niet mee op pad. Zo simpel is dat.
Wie gaat voor de pure functionaliteit, van A naar B zonder problemen of scheve blikken, heeft aan beide auto’s een perfecte metgezel. Welke u dan het best kunt nemen? Nou, qua uitrusting ontlopen de twee elkaar niet of nauwelijks, de Toyota is íets sneller, íets stiller en anderhalve nanometer groter, maar de Carisma doet in zéér weinig voor de Avensis onder, maar is van binnen vrolijker en is én dik drie mille goedkoper én zuiniger. Dus als het dan toch een van deze twee knaagdieren moet worden, doe ons dan de Muisubishi Carismuis.
Dit artikel is gratis te downloaden in PDF-formaat. Hiervoor maak je eenmalig een AutoWeek account aan, waarna je onbeperkt uit het AutoWeek archief kunt downloaden.
