Onno haalde zijn Mini Clubman JCW zelf uit Duitsland: 'Ik ga af en toe even met hem ravotten'

Heimwee naar de Mini

Onno en zijn vrouw emigreerden terug naar Nederland. Dat noemen we officieel remigreren. En hoewel een en ander in goed onderling overleg werd besloten, knaagde er toch iets. Niet met betrekking tot de plek waar ze terecht kwamen, het heerlijke Gelderse Wijchen. Nee, het was meer het gemis van dat prachtige wagenpark. “Mijn vrouw vond het heel jammer dat ze de Mini Clubman in Engeland moest achterlaten”, kijkt Onno van der Valk terug op die tijd. “Niet dat ze een scheurneus is en zich als een dolle op de verkeerde kant van de weg ging uitleven. Het was meer het gemis van die guitige Mini met die leuke, onderscheidende achterdeurtjes. Ik ken weinig vrouwen die een Mini niet leuk, of ‘schattig’ vinden. Mijn vrouw was geen uitzondering.”

Leuk toch, zo’n sterke, sportieve Mini die evengoed altijd aaibaar blijft.

Gelikt

Hij heeft alle gelijk van de wereld. Een Mini is altijd een schot in de roos. Juist bij vrouwen. Want wij zijn nog geen enkele vrouw tegen gekomen die een Mini niet leuk en schattig vindt. Maar ook Onno kan de Clubman waarderen. “Het rijdt als de spreekwoordelijke skelter en dat is een soort jeugdsentiment. Daarbij is het interieur heel gelikt in elkaar gezet. Goed gedaan hoor, die retro Mini.”

Het is maar goed ook dat Onno de Mini Clubman John Cooper Works All4 een fijne auto vindt, want deze compacte, vlotte rakker is nu in Nederland de nieuwe gezinsauto, die de in Engeland achtergelaten Mini én de BMW tegelijkertijd moet vervangen. “Ik ben met pensioen dus twee auto’s voor mensen die niet meer dagelijks naar hun werk moeten leek ons wat overdreven. Daarom zochten we een vervanger van onze auto’s in Engeland, waarvan we allebei blij zouden worden.” Vandaar de dikkere JCW-uitvoering en vandaar die vierwielaandrijving. Een beetje van de vorige Mini Clubman van mevrouw Van der Valk, en een beetje van de BMW van Onno zelf. Dat klinkt logisch en verstandig, maar is het ook leuk?

“Het verrassende van deze Clubman JCW is dat hij echt twee gezichten heeft. Je kunt er mee scheuren en genieten van heel veel grip. Maar je kunt er ook gewoon je oude vader naar zijn tandartsafspraak brengen, of weekendboodschappen doen. Hij is normaal te rijden en dat doet mijn vrouw dan ook. Ik ga af en toe even met hem ravotten.”

Deze Cooper heeft behalve Engelse roots ook Duitse trekjes. Onno importeerde de auto zelf vanuit München. “Het ophalen was een gaaf avontuur. We moesten met de nieuwbakken gezinsauto door de sneeuw vanaf München via Stuttgart huiswaarts zien te komen. Maar het voelde goed. We hadden vermogen en grip, dus dat was helemaal prima.”

Lekker veel power, deze JCW-uitvoering. Mede dankzij de vorige, Duitse eigenaar.

Tussensprintjes

Trots als een pauw geeft Onno de sleutels over aan rollenbankchef Ghisbert van Ginhoven die de Mini goed vast snoert voor een rollenbanksessie. Deze dondersteen staat in de boeken voor 306 pk, maar de eerste, Duitse eigenaar heeft hem gedegen ingereden om te voorkomen dat hij lui werd. Per definitie rijden onze oosterburen wat harder. Dat wist Onno en dat voelde hij al tijdens de rit naar huis. “Die tussensprintjes van 80 naar 120 km/h, dat is zo lekker in deze auto, super.”

Helemaal vol gaan we, tot op de bodem, tot in het rood. Kijk eens even wat deze Clubman levert: beter dan de fabriek opgeeft. Mevrouw Van der Valk boft maar. En Onno ook.