Gebruikersreview

Volvo XC70 3.2 AWD Momentum (2008)

30 augustus 2026 • 02:41

Uitvoering	XC70 3.2 AWD Momentum
Versnellingen	6, Sequentiële Automaat
Bouwjaar	2008
Jaar van aanschaf	2026
KM-stand bij aanschaf	309.000 km
KM-stand laatst	314.000 km

Hoera een XC70!

314.000 km
30 augustus 2026

Hoera een Volvo XC70!
Je moet natuurlijk zelf wat tekstverwerken om op te vallen en weerstand te kunnen bieden aan idolate ballades van het vaste leger liefhebbers van het van oorsprong Zweedse merk, vandaar deze korte beoordeling. Review vind ik dan weer zo’n vreemd Duits woord dat ik het liever niet gebruik. Spreek/schrijf Nederlands met me en het liefst foutloos. Vooropgesteld, ik ben een liefhebber van sarcasme, ironie en cynisme.

Augustus 2026.
Op de internetsite van het blad “Autoweek” staan zegge en schrijve 75 beoordelingen van het type Volvo XC70. 49 dieselridders, (geen typefout -rijders) 3 LPG-liefhebbers en de rest (23) gebruikt kennelijk benzine als sap. Best wel een beperkt aantal beoordelingen wanneer je het mij vraagt, gelet op het totale verkoopaantal in het verleden van dit type auto hier in Nederland en de reeks daaropvolgende geïmporteerde voertuigen. Overigens wel erg jammer dat niet alle beoordelingen, van degenen die vermoedelijk nog een XC70 bezitten, zijn bijgewerkt. Van het type XC70 III, productiejaren 2007 tot en met 2016 telde ik slechts 7 beoordelingen van benzine-exemplaren waarvan maar 3 met een ongeblazen versie.

Aankoop.
In februari 2026 heb ik er ook één van de laatst omschreven versie gekocht. Momentum-uitvoering, automaat, zescilinder benzine, geen turbo, bouwjaar 2008, 3.2 liter, kilometerstand 309.000, vage onderhoudsgeschiedenis, van de tweede eigenaar en grijskleurig. Die auto had precies een aantal zaken die ik wel graag wilde hebben. Onder andere geen lage kilometerstand, geen origineel Volvo-schuifkanteldak, geen afneembare trekhaak, geen extreme velgen boven de 16-inch, geen import-auto, geen elektrisch verstelbare stoelen, geen turbo, geen Xenon-verlichting, slechts twee eigenaren, en beslist niet in de tint wit, zwart, blauw, lichtblauw of brons. Een metallic grijze dus. Bingo! Specifieke dingen die ik met name juist niet wilde hebben blijken doorgaans op de iets duurdere, Summum, uitvoering van deze auto te zitten. Wat er niet op zit mis ik niet en kan ook niet stuk!

Voorgeschiedenis.
Ik heb eigenlijk wel wat met het merk Volvo. Door puur toeval een aantal (50?) types/uitvoeringen gereden en in bezit gehad. Zoals bijvoorbeeld 340, 360, 240, 244, 245, 264, 440, 740, 745, 765, S60, S70, 940, 945, 850 T5 et cetera. Automaat/schakel/diesel/lpg/benzine-uitvoering, vul het maar in. Daarnaast, gelijktijdig en natuurlijk vooral voor het eerste Volvo-exemplaar, veel andere merken gereden zoals bijvoorbeeld Ford, Alfa Romeo, Saab, Peugeot, Volkswagen, Fiat, Citroën, Mazda, Daihatsu en Mercedes-Benz in diverse uitvoeringen. Misschien ben ik wel een autoliefhebber.

Treffer.
In de maand juli 2025 gaf mijn vrouw aan dat ze de voorloper van deze XC70, een S60 D5 automaat, in de Drivers-Edition van augustus 2009 (deze uitvoering kent Autoweek via haar analen nog steeds niet), met de nodige pakketten, kilometerstand 309.000, volledig Volvo-onderhouden, helemaal beu was. Ik eigenlijk ook wel. Onze auto in een beperkt unieke uitvoering had een aantal “ingebouwde problemen” die wij al een aantal jaren eerder, met een Volvo S60 Kinetic van 2005, handbak, space-ball, vijfbak benzine, hadden ervaren: lage zit, slecht zicht naar achteren en een volgens ons erg grote oncomfortabele draaicirkel. Allemaal natuurlijk voertuigeigen-eigenschappen die samenhangen met het model. We kwamen gezamenlijk tot de conclusie: er moet, na bijna acht jaren gebruik, een andere auto komen met een iets hogere zit, beter zicht rondom en het liefst een wat kleinere draaicirkel. Dat werd het uitgangspunt voor de zoektocht. Via een Volvo V40 Cross Country, die volgens ons nagenoeg geen hogere zit bood dan de standaard V40 of onze S60, vervolgens een Mitsubishi en een Lexus, uiteindelijk besloten dat we bij het merk Volvo wilden blijven.

Het moest echter een auto van voor het kalenderjaar 2010 worden met een maximumprijs van 10.000 euro, we wilden geen XC90 of een S80.
De techniek in een oudere XC90 is, naar mijn mening, niet altijd even betrouwbaar en mijn vrouw vindt de S80, vanwege omvang en verschijning, van de auto dus, een lomp ding met een ouderwetse/achterhaalde uitstraling. Een dorpsgarage op een tiental kilometers afstand van onze woonplek bood een XC70 aan, dat is hem uiteindelijk geworden.

Afschrijving.
Door de drie contacten met verschillende garages, vanwege de “aankooppogingen” met betrekking tot de V40 Cross, de Mitsubishi en de Lexus, hadden we inmiddels wel begrepen dat de dieselmarkt in februari van het jaar 2026 behoorlijk onder druk stond. Oftewel: een laag inruilbod voor een extra luxe subliem getunede S60 D5 binnenslaper, die vanaf zijn geboorte Volvo-onderhouden was en waar geen cent op was bespaard. Afschrijving per jaar 500 euro, dat viel ons eigenlijk nog wel tegen.
Volvo-onderhouden levert je dus als gebruiker bij inruil in dit geval kennelijk niets extra’s op. Ter vergelijking de S60 benzine-uitvoering had destijds, (overigens ook volledig Volvo-onderhouden) bij losse verkoop, een afschrijving van slechts 200 euro per jaar. Dat na precies drie jaar gebruik, 2 beurtjes en slechts één extra kostenpost, een bobine van 90 euro. De koop van de XC70 toch maar gesloten, we wilden immers hoger zitten, niet langer zoeken naar een andere auto en bij ons eigen merk blijven.

Proefrit.
Nou ja, proefrit, meer proefstand. Tien minuten kort gereden met de XC70 en de auto onderweg maar even kritisch bekeken. Wat opviel was de smetteloze staat aan de buitenkant. Geen deukjes, krassen of andere beschadigingen. Geen lakspuitsporen en geen direct herleidbaar schadeverleden. Dat het geen Volvo-onderhouden auto was zag ik al snel. Ruitenwisserbladen van Bosch en een nieuwe voorruit van Pilkington. Jammer, geen Volvo-logootje dus en de vorige eigenaar was kennelijk geen fanatieke Volvo-liefhebber. Het interieur was ook in perfecte staat, zelfs na achttien jaar gebruik: overwegend zwart, zwartlederen bekleding, geen uitgedroogd leer of beschadigd, wel aan onderhoud toe met het nodige zadelvet. Reservewiel, krik, lampenset, veiligheidsvestjes, reserve-gereedschap en gevarendriehoek ontbraken. Motor draaide rustig en stabiel, voorbanden versleten, koplampen (“kunststof glazen”) dof. Volgens het onderhoudsboekje 9 jaar lang Volvo-onderhoud, de 9 jaren erna wel jaarlijks onderhoud maar geen specifiek herleidbare bron, afgezien van twee “vreemd merk“-garagestempels uit 2025 en 2024. Retour verkoper.

Handelen.
Altijd leuk gevonden, het onderhandelen met een particulier of een gladde autohandelaar om tot aankoop over te gaan. Ditmaal trof ik, naar mijn mening, een no-nonsense-verkoper. De XC70 was volgens mijn gevoel niet “overpriced”. Let wel, voor de aankoop had ik me nog nooit in het model verdiept qua autotesten, -reviews of handelsprijzen. Pas na de aankoop werd ons duidelijk dat de vraagprijs van de XC, gelet op onderhoudstoestand, slechts twee vorige eigenaren en de vraagprijs gekoppeld aan bouwjaar en kilometerstand eigenlijk helemaal niet zo gek was. Volgens de verkoper was de auto de laatste jaren bij de tweede eigenaar onderhouden door diens zoon, een automonteur. Dat zal vast, maar zoiets is niet direct verifieerbaar. Het inruilbod voor de S60 was, gelet op biedingen bij drie voorgaande pogingen om misschien een andere auto te kopen, V40 Cross Country, Mitsubishi en Lexus en de dieselcrisis, in de pas. Koop gesloten met voorwaarden. De auto moest van binnen worden gereinigd, van buiten gepoetst, de twee koplampen moesten worden gepolijst en de twee aanwezige voorbanden worden vervangen door nieuwe Michelin All-Season banden.

Zogezegd zo gedaan. De verkopende partij leverde de auto nadien verder af met drie maanden garantie en een standaard onderhoudsbeurt plus een nieuwe APK.

Aankoop en Volvo-garage.
Ik heb nog nooit in mijn beperkte leven als autobezitter een aankoopkeuring voor een auto laten verrichten. Misschien dom, maar ik ben altijd meer op mijn gevoel afgegaan en dat is altijd nog goed afgelopen. Met betrekking tot de potentiële aanschaf van de XC70 ditmaal toch op voorhand contact gezocht met mijn vaste Volvo-werkplaats met het verzoek een dergelijke keuring uit te voeren. Dat bleek niet mogelijk op korte termijn, ook niet na enig aandringen. Echt triest naar mijn mening, immers volgens hun internetpagina zou een dergelijke keuring slechts 60 minuten duren. Maar goed, geen tijd, dan ben ik weg, als klant. En daarnaast tevens twee kinderen die, door mijn ervaring, spontaan ex-Volvoklant werden ondanks het feit dat zij ook getrouw een Volvo-tempel bezochten voor onderhoud. Eigenlijk best wel vreemd, een wereldmerk, dat miljoenen steekt in reclame om klanten te verwerven, verliest in twee seconden drie vaste klanten. Natuurlijk ligt de huidige multinational daar niet wakker van, maar wij ook niet. We redden ons wel. Overigens heb ik alle begrip voor een garageplanning en het vermeende tekort aan automonteurs, maar flexibiliteit en service mag je toch wel verwachten van een bedrijf dat al jarenlang jouw auto onderhoudt.

Ophalen en rijden.
De XC70 een paar dagen na de aankoop opgehaald. Op de rit naar huis had ik direct spijt, ik had al 18 jaar eerder zo’n ding moeten kopen. Wat een auto. Het voelt als een oude leren jas, zit fantastisch lekker, voelt vertrouwd, heeft charme en karakter. Daarnaast is het natuurlijk een model met een specifieke uitstraling en een type auto waarmee je nog wel een overstekende boom kunt knuffelen terwijl je daarna nog redelijk ongeschonden uit kunt stappen. Verder zit de auto voor ons zo fijn herkenbaar in elkaar. Het instrumentarium oogt allemaal logisch en alle bedieningsknoppen zijn allemaal goed geplaatst.

Vreemd, olielekkages.
Bij de aanschaf vertelde de verkopende partij dat de auto een onderhoudsbeurt volgens schema had gehad en dat ze daarbij onder andere een oliekeerring, aan de achterzijde van het motorblok, hadden vervangen. Prima. Na een paar weken gebruik zag ik echter dat de nieuwe aanwinst incontinent was: motoroliesporen, vermoedelijk links van het motorblok, bevuilden de garagevloer. Auto op de brug gehad en inspectie verricht. Inderdaad, de zescilinder lekte olie en wel aan de linkerkant bij de distributie-ketting. Het was duidelijk motorolie en de olie was helder van kleur. Had iemand geknoeid bij het vullen? Geen idee. Blok gereinigd en weer door. Na precies veertien dagen opnieuw een inspectie verricht. Geen verandering, nog steeds lekkage. Om te achterhalen waar het lek zat moest er gesleuteld worden. Omdat er nog beperkte garantie op de auto zat (in totaal drie maanden) is hij retour gegaan voor reparatie. Het resultaat was dat er twee pakkingen werden vervangen bij de “kettingkast”. De reparatie duurde langer dan gedacht. Eigenlijk wel logisch.
Een doorsnee merk-onafhankelijke garagehouder heeft niet al het speciale gereedschap, dat vereist is voor een specifieke reparatie, voorhanden. Om de reparatie te verrichten moest onder meer de distributie-ketting van zijn plaats. Rijden maar weer. Na een week opnieuw lekkage, ditmaal rechts van het motorblok. Overleg met de garage. Uiteindelijk bleek dat bij de eerste reparatie twee kunststof-pluggen aan de rechterzijde van het motorblok waren verwijderd om het juiste gereedschap te kunnen gebruiken bij het stellen van de krukassen. Die gebruikte pluggen werden nadien teruggeplaatst omdat de nieuw bestelde Volvo-exemplaren op zich lieten wachtten. Juist bij één van die pluggen was later een lekkage ontstaan. De tweede reparatie was dus een fluitje van een cent, de bestelde onderdelen lagen nog steeds ongebruikt op de plank, en sindsdien is de auto kurkdroog. Tenzij hij in de regen staat.

Bijvangst.
Bijvangst, een term die ze volgens mij onder andere op Urk gebruiken. Bij de twee vroegtijdige inspecties op de autobrug was ik blij verrast. Immers aan de auto was vermoedelijk de laatste tijd wel het nodige onderhoud gepleegd. Zichtbaar veel nieuwe rubbers en ophangingsdelen, kennelijk een nieuwe versnellingsbak, twee nagenoeg nieuwe originele Nivomats (Volvo-schokbrekers) achter, waar de Volvo-stickers nog op zaten, nieuwe remschijven en -blokken en ga zo maar door. Het kost wat maar dan heb je ook wat. Dergelijke reparaties vallen precies in mijn straatje: originele onderdelen, iets dat kapot is moet je vervangen en iets dat op het punt staat om defect te kunnen raken moet ook nieuw.

Gebruik.
Na zes maanden gebruik en slechts 5000 kilometer verder is onze mening over de auto onveranderd. Fenomenaal, wat zijn we blij met dit ding. Hij is natuurlijk niet alleen aangeschaft voor transport van A naar B maar moet ook werken. Fietsendrager met lading, aanhanger, veetrailer en caravan moeten tenslotte soms ook in beweging komen. De XC70 doet wat ie moet doen, we hebben voldoende vermogen en geen klachten. De AWD moeten we nog testen in het terrein.

Kosten.
Het gemiddelde brandstofverbruik van onze auto ligt op 1 liter benzine versus 8 kilometer afstand. Daar kunnen we prima mee uit de voeten ondanks de huidige stijgende brandstofprijzen in 2026. Immers, wil je zuinig rijden dan koop je geen oude XC70 maar een Japans driedeurs torretje met een LPG-installatie, iets waar wij niets aan hebben. Pech, onderhoud en onvoorziene uitgaven tot nu: niets. Geen olieverbruik.
Ondanks het feit dat de XC70 een “lel van een auto is” qua omvang en gewicht, zijn we, op het gebied van de huidige houderschapsbelasting, wegenbelasting, motorrijtuigenbelasting, of hoe het tegenwoordig ook maar mag heten, behoorlijk vooruitgegaan. Het scheelt op jaarbasis honderden euro’s ten opzichte van een dieselbrander. Dat de voorgaande dieselauto gemiddeld 1 op 16 reed vergeten we maar gemakshalve. Immers de dieselprijs ligt momenteel ook hoger dan de benzineprijs en echt moeten besparen op gebruik of verbruik is niet aan de orde.

Rijgedrag en comfort.
Zelf vind ik de Volvo een lobbes. Een apparaat om lekker te cruisen. Daar waar ik voorheen met de behoorlijk gekietelde S60 nagenoeg permanent op de linkerrijstrook aanwezig was, al drukkend en jakkerend, kampeer ik tegenwoordig voornamelijk op de rechterrijstrook zonder ook maar iemand te hinderen. Het gewijzigde rijgedrag is zeer tot genoegen van mijn concubine. Immers deze XC70 nodigt niet uit tot snel rijden. Hij heeft voldoende pit en reserve, maar het is geen racemonster, strepentrekker of ultieme bochtenridder. Hij doet wat ie moet doen, relaxed rijden en sturen. En ja, de maximale snelheid in Nederland is tegenwoordig overdag 100 kilometer per uur…… Wil je echt meer informatie over de rijeigenschappen van een XC70 raadplaag dan de andere beoordelingen op deze site, dat scheelt mij “knip- en plakwerk”, het is gewoon een fijne auto. Superlatieven genoeg wanneer je aan het lezen slaat.

Accessoire toegevoegd.
Op de XC70 is een marter-alarm gebouwd, een simpele uitvoering. De reden hiervoor is een houseparty die destijds door de familie marter in het verleden onder de motorkap van mijn S60 was georganiseerd. Alom schade, aangevreten elektra, slangen en isolatiemateriaal. Dat wil ik geen tweede keer.

Sedan versus station.
Jarenlang heb ik mij niet verdiept in een Volvo-stationwagen. Immers al mijn kinderen zijn geruime tijd volwassen en wonen zelfstandig waardoor ik geen “derde bankje” meer nodig heb. Daarnaast stuurt bijvoorbeeld een sedan (S60) volgens mij nog steeds scherper dan een station (V70). De Bouviers en Duitse herdershonden zijn inmiddels verworden tot slechts één teckel dus wie boeit het: extra ruimte. Je rijdt volgens mij met een stationcar voornamelijk het hele jaar met een hap lucht rond. Maar nu wij toch weer een station-uitvoering hebben: perfect! Wat een ruimte en die ruimte wordt, onverwacht, best wel vaak benut.

Opties en nog wat.
Waarom ik geen liefhebber ben van enkele optionele zaken op een Volvo, zoals bij aanvang vermeld, heeft eigenlijk maar één reden: wat er niet op zit kan ook niet stuk. Dat laatste heeft natuurlijk ook te maken met ervaringen uit het verleden.

Bijvoorbeeld, ik ben geen liefhebber van een schuif-/kanteldak. Een dergelijke optie gebruik ik nooit, ik vind het helemaal niks. Daarnaast kan zo’n dakje soms storingen opleveren of het nu een handbediend dak is of elektrisch. Manuele storingen, elektrische storingen, verdroogde rubbers, verstopte afvoerkanalen, vervuilde geleiderails et cetera. De XC heeft gelukkig een vast gesloten dak af-fabriek.

Ook Xenon is niet mijn dingetje. Op de vorige Volvo zat Xenon-verlichting. Ik had al gezien dat de lichtopbrengst in de loop der jaren was verminderd. Nieuwe pitten kosten ongeveer 70 euro per stuk maar dat zou mijn vernieuwde lichtopbrengst nog niet naar een verbeterd niveau brengen. Bij inspectie van beide “koplampglazen” had ik gezien dat deze, vermoedelijk door de hitte-afgifte van de Xenonlampen, aan de binnenzijde van het plexiglas waren ingebrand. Dat komt misschien ook omdat wij permanent met ingeschakelde dimlichten rondrijden. Het zou dus betekenen dat ik twee volledig nieuwe koplampunits moest aanschaffen. Tweedehands vervangers waren geen optie, de S60 was al jaren uit productie en dan vertonen gebruikte exemplaren nagenoeg identieke slijtagesporen, zowel binnen- als buitenwerks. Nog een nadeel van Xenon: het regelmechanisme op de achteras, dat ervoor zorgt dat de verlichting op een juiste manier naar voren schijnt, wil nog wel eens haperen of defect raken. De XC heeft gelukkig simpele verlichting: H7.

Over de afneembare trekhaak van de D5 kan ik wel een boek schrijven. Ik ben zo blij met de vaste haak op de XC70, gewoon geen gedoe. Op de voorloper zat een haak met beweging. Dat wil zeggen het onderdeel was zowel verticaal als horizontaal behoorlijk te bewegen. Dat hoort niet zo te zijn maar geen enkele deskundige heeft dat probleem ooit kunnen oplossen.

Ik ben geen liefhebber van een importauto. Over het importeren van een auto is al heel veel geschreven. Het achterhalen van de onderhoudsgeschiedenis, boekje of digitaal, is misschien nog wel redelijk te doen, schade-geschiedenis en dergelijke is een heel ander verhaal. Er wordt gesjoemeld. Daarnaast schuilt in ieder mens een autist: ik hou van een oorspronkelijk Nederlands kenteken en de auto’s die ik wel zou willen hebben zijn voldoende voorhanden in ons land.

Velgen en banden.
Gelukkig stond de XC70 bij aankoop op 16-inch originele Volvo-velgen, type Cecino, met een bandenmaat van 215 x 65 x16. Grotere velgen en plattere bandjes boeien me niet en gaan volgens mij ten koste van het rijcomfort. Een maand na aankoop van de auto heb ik een complete set Cecino-velgen met winterbanden kunnen aankopen. In onberispelijke staat, 150 euro. Voor de hele set welteverstaan. Zo kan autorijden leuk blijven.

De plusjes van de XC70.
Wat ik leuk vind aan onze huidige XC70 is dat de middenconsole, qua vorm, behoorlijk afwijkt van de oude S60 met bouwjaar 2009 terwijl de XC van bouwjaar 2008 is. Dat valt natuurlijk te verklaren: het ontwerp XC70 III bestaat vanaf 2007, dat van de S60 stamt vanaf het jaar 2000.

Na 3 dagen bezit had ik een defecte dimlichtlamp linksvoor. Wat een verademing: een pit vervangen bij een XC70. Motorkap omhoog, 2 pennen verticaal de lucht in, lampunit naar buiten trekken, stekker los en de pit vervangen. Een kind kan de was doen. Wat daarna opviel was dat de ommanteling van de bedrading totaal was vergaan/verbrokkeld. De draden opnieuw omwikkeld met tape en zo weer goed geïsoleerd. De lichtunit is van het merk Valeo, niet mijn ding, ik heb er de nodige negatieve Volvo-ervaringen mee. In het verleden wenste ik mezelf, bij het verwisselen van een lamp, wel eens drie ellebogen in één arm toe. Omdat alles zo vlot verliep ook de rechterkoplamp maar voorzien van een nieuwe pit en daar de bedrading ook aangepast.

De wat verhoogde zit, het zicht rondom en de voor ons gevoel prettige draaicirkel maken dit een leuke auto voor ons. Een achterklep die zichzelf opent door de handgreep in te drukken is natuurlijk leuk. Een knop op die klep om hem weer te sluiten ook. Natuurlijk zijn we niet wereldvreemd want zo’n klep is, ook bij Volvo, soms te bedienen via de afstandsbediening. Daarnaast heb je auto’s die spontaan hun klep openen wanneer je een “judo-voetveeg” onder de achterbumper verricht, allemaal leuk, maar wij zijn snel tevreden, wat er niet op zit kan ook niet stuk.

De automaatbak schakelt subliem. Nog nooit heb ik een versnellingsbak laten spoelen, hoeft ook niet volgens mijn bescheiden mening. Ook andere "deskundigen of "vak-idioten" hebben zich over mijn automatische versnellingsbakken nog nimmer een kritische opmerking geplaatst. Lekker laten zitten die olie.

Hoera, weer een nieuwe XC70!
Althans. Na bijna 10 jaar uit productie te zijn geweest brengt het merk Volvo kennelijk, via berichtgeving op het interweb, op korte termijn weer een opvolger van de XC70 III uit, genaamd XC70…. Dat moet dan een nagenoeg volledig elektrisch exemplaar zijn, vermoedelijk afkomstig uit het verre Oosten. Het zal mijn tijd wel duren. Ik heb al wel in elektrische auto’s gereden van het merk maar heb daarover, ongeacht land van herkomst, ook een mening: niet mijn ding.

Merk en type.
Het feit dat Volvo, anno 2026, na tien jaar voor een opvolger van de XC70 opnieuw kiest voor de typeaanduiding XC70 brengt mij, als autoliefhebber, echter wel in verwarring. Waarom heet zoiets geen XC71, XC72 of desnoods XC80? Ik heb eerder al een Mercedes A-klasse gehad en later een Mercedes A-klasse, als u begrijpt wat ik bedoel. Twee heel verschillende automodellen en twee heel verschillende auto’s.

Resumé.
De XC70 gaat zijn gangetje. Mocht er nieuws zijn dan zal ik dat hier beschrijven. We gebruiken nog een andere Volvo naast de XC70 dus de kans is erg groot dat de AWD de nodige jaren bij ons zal blijven. Dank voor het lezen van dit stukje hierboven.