Mijn droom M3

Misschien moet het er dit jaar maar van komen. De aanschaf van mijn droomauto, de BMW M3 E30. Het eerste type. Ja, inderdaad zo'n foute! Dat vinden sommigen, tenminste. In mijn ogen is de opzichtige, uitgebouwde M3 van de eerste generatie de ultieme M3. Een auto waarmee BMW in de tweede helft van de jaren negentig furore maakte op circuits wereldwijd. Een pure adrenalinemachine, met zijn sportversnellingsbak. Wat zullen er vele ongeoefende bestuurders schakelfouten gemaakt hebben door het schakelpatroon, waarbij de 1 achter de achteruitversnelling zit. Ik kan me nog goed mijn eerste, en enige keer, M3 E30 herinneren. Constant bij de les blijven, vooral bij terugschakelen, want voor je het weet gaat het mis. Jammer genoeg heb ik nooit de andere twee M3's gereden, de E36 en de E46. Het kwam er telkens niet van, een keer was het bijna zo ver, en kon ik een CSL gaan rijden, maar helaas er kwam iets tussen. En misschien is het maar goed zo, het had me alleen maar op andere ideeën kunnen brengen. Nee, het moet een M3 E30 worden. Ook al vindt mijn vrouw hem spuuglelijk. Ik heb er al een op het oog hoor. Hij staat in het pronkgedeelte van een showroom van een enorme occasionhandelaar in mijn woonplaats. Niet te koop, alleen voor de show, maar wie weet kan een goed bod daar verandering in brengen. Ik ben al een keer gaan kijken bij dit prachtexemplaar. Het is een Johnny Cecotto-uitvoering, dus met 215 pk . Een van de 480 gebouwde speciale versies, met de handtekening van de zo succesvolle M3-coureur van eind jaren tachtig en het productienummer in een plaatje gestanst. Knalrood, hij staat op BBS-wielen met een zwart hart, helemaal origineel. Bijna elke week kom ik langs de showroom, en ik kan het niet laten om even naar rechts te kijken. Hij staat op me te wachten, ik voel het. Ik moet hem kopen, voordat ik met de nieuwe M3 met V8 kan rijden. Want dat kan mijn droom alleen maar verstoren.