Jefs eerste auto moest en zou een Mercedes worden, in 1985 kocht hij deze 280 SE voor 1.900 gulden

Op je twintigste een Sonderklasse rijden, hoe kwam je daarbij?

“Vraag me niet waarom, maar mijn eerste auto moest en zou een Mercedes-Benz worden. In mijn puberjaren was ik opstandig, recalcitrant en impulsief. Rond mijn twintigste bedacht ik dat ik als jonkie in een dikke auto wilde rondrijden. Daarmee wilde ik een soort middelvinger opsteken naar het establishment. Met mijn bijbaantje verdiende ik netto 1.225 gulden en van dat salaris kocht ik een 280 SE uit 1970. Een autorijbewijs had ik toen overigens nog steeds niet, maar daar liet ik me niet door tegenhouden. Ik ging ervan uit dat ik dat wel eventjes zou halen. Tot die tijd liet ik me rondrijden door mijn vriend Leon. Die vond dat natuurlijk helemaal niet erg. Zo’n Benz was tenslotte een stuk beter dan de Lada van zijn vader. Ik was zo’n fan van het merk dat ik speciaal op zoek ging naar een rijschool met een Mercedes-Benz als lesauto. Ik vond er eentje met een 190D. Maar rijinstructeurs en ik gingen niet echt goed samen. Ze hadden er geen vertrouwen in dat ik ooit zou slagen. Met de moed in de schoenen en de wanhoop nabij heb ik drie rijscholen versleten en moest ik op zoek naar de vierde. Daar lukte het uiteindelijk wel.”

Dorstig, zo’n 280 SE?

“Soms moet je bepaalde ervaringen opdoen om tot inkeer te komen. De aanschaf van die 280 SE was één ding, maar daarna kwam het verbruik nog. Die auto had een onlesbare dorst. Eén op acht was heel normaal. En die dorst werd extra zichtbaar als ik optrok, in de binnenspiegel keek en alleen nog maar een grote blauwe wolk zag. Hij verbrandde zoveel olie dat ik iedere 500 kilometer een liter moest bijvullen. Op een gegeven moment werd het gewoon beschamend om in die auto rond te rijden. Bij aanschaf stond er 80.000 kilometer op de vijfcijferige teller. Dat konden er natuurlijk net zo goed 180.000 of 280.000 zijn, en alles wees erop dat zelfs twee ton nog een optimistische inschatting was. De eerste lange rit die ik met de auto maakte, ging samen met mijn vriendin naar Antwerpen. Na wel anderhalf uur sturen was ik zo vermoeid geraakt dat ik een bocht verkeerd inschatte en de hele zijkant van de auto aan diggelen reed. Daarna was ik meteen genezen van mijn Mercedes-manie.”

Welke auto’s volgden na de Benz?

“De auto werd ingeruild voor een iets zuinigere Opel Ascona 1.9, maar die hield er na een dag al mee op. Tegen forse bijbetaling kwam er een Alfasud voor in de plaats. Die reed geweldig en zag er fantastisch uit. Later bleek dat die helemaal volgeplamuurd en dichtgesmeerd was. De onzichtbare roest van die auto overtrof alles en de auto maakte al snel plaats voor een Peugeot 205 XAD, mijn eerste auto van de zaak. Inderdaad, op grijs kenteken en 60 hele diesel-pk’s onder de motorkap. Mijn vriendin en ik zijn er nog mee tot de noordelijke Sahara gereden, zonder airco! Rond mijn vijftigste liet ik me verleiden om een Porsche 911 te kopen. Het werd de ergste auto die ik ooit heb gehad. Dat ding was zo perfect dat ik het stomvervelend vond om erin te rijden en in de stad voelde ik de hatelijke blikken. Ik begon me af te vragen waar ik mee bezig was. Maar ja, je bent vijftig en je wilt wat. Een auto moet rammelen, trillen, snuiven en emoties losmaken. En dat gebeurt simpelweg niet in een Porsche.”