Gebruikersreview

Tesla Model Y RWD (2026)

14 maart 2026 • 09:49

Uitvoering	Model Y RWD
Versnellingen	1, Automaat
Bouwjaar	2026
Jaar van aanschaf	2026
KM-stand bij aanschaf	3 km
KM-stand laatst	15.000 km

Van brandstof naar batterij: mijn eerste 2.000 kilometer met een Tesla

2.200 km
14 maart 2026

En hier is een mooie eerste blogtekst:

De eerste anderhalve week met mijn Tesla zit erop, en eerlijk is eerlijk: het bevalt me ontzettend goed. Inmiddels staat de teller al op zo’n 2.000 kilometer, dus ik heb de auto niet alleen even geproefd, maar meteen serieus aan het werk gezet. Juist dan merk je snel of een auto echt bij je past of dat het vooral de eerste indruk is die leuk is. In mijn geval voelt deze overstap van brandstofmotor naar elektrisch nu al als een heel logische keuze.

Wat vooral opvalt, is hoe snel elektrisch rijden went. Of beter gezegd: hoe snel veel dingen ineens normaal gaan voelen die eerst nog vreemd leken. Het grootste voorbeeld daarvan is voor mij toch wel one-pedal drive. In het begin was dat echt omschakelen. Jarenlang ben je gewend om gas te geven, uit te rollen en op het rempedaal te vertrouwen. In een Tesla werkt dat anders. Zodra je het stroompedaal loslaat, begint de auto duidelijk af te remmen. Dat vraagt in het begin niet alleen gewenning, maar ook vertrouwen. Je moet jezelf echt aanleren dat de auto het remwerk grotendeels al oppakt en dat je niet bij iedere situatie direct naar het rempedaal hoeft te grijpen.

De eerste dagen was ik daar bewust mee bezig. Hoe sterk remt hij af? Wanneer moet ik eerder liften? Hoe soepel krijg ik het voor elkaar zonder te schokken? Dat is echt een kwestie van gevoel opbouwen. Maar zodra dat kwartje begint te vallen, merk je hoe prettig het systeem eigenlijk is. Het rijdt rustiger, ontspannener en op een bepaalde manier ook veel directer. Je bent veel actiever met de auto bezig, maar tegelijkertijd voelt het na korte tijd juist eenvoudiger.

Wat ik daarnaast prettig vind, is dat de overstap van brandstof naar elektrisch in de praktijk minder groot voelt dan sommige mensen denken. Ja, het is anders. Ja, je moet op een paar punten je rijstijl aanpassen. Maar nee, het is absoluut niet ingewikkeld of onhandig. Sterker nog: na deze eerste kilometers snap ik heel goed waarom zoveel mensen die eenmaal elektrisch rijden, niet snel meer terug willen. De rust aan boord, het directe reageren van de auto en het algemene gebruiksgemak maken het rijden gewoon erg prettig.

Omdat ik ongeveer 60.000 kilometer per jaar rijd, wordt dit voor mij ook meteen een interessante praktijktest op de langere termijn. Een eerste indruk is leuk, maar veel belangrijker is natuurlijk hoe zo’n auto bevalt als de nieuwigheid eraf is en de kilometers echt gaan tellen. Hoe houdt hij zich bij intensief gebruik? Hoe blijft het comfort? Hoe zit het met laden, kosten, gebruiksgemak en eventuele kleine irritaties die je pas later ontdekt? Juist doordat ik er zoveel mee rijd, hoop ik in de loop van het jaar een eerlijke en nuttige langetermijnreview te kunnen geven waar andere mensen echt iets aan hebben.

Dit is dus nog maar het begin, maar de eerste conclusie is duidelijk: ik ben erg blij dat ik de stap van brandstof naar elektrisch heb gezet. De Tesla bevalt tot nu toe verrassend goed, one-pedal drive is van iets onwennigs veranderd in iets waar ik nu al de voordelen van zie, en de eerste 2.000 kilometer smaken absoluut naar meer. In de komende maanden ga ik daarom vaker updates delen over mijn ervaringen, juist vanuit veel praktijkkilometers. Hopelijk hebben anderen daar straks ook iets aan, of ze nu al elektrisch rijden of nog twijfelen over de overstap.

Mijn Tesla-ervaring: deel 2 — laden in het buitenland en de eerste indrukken van FSD

15.000 km
19 augustus 2026

Mijn Tesla-ervaring: deel 2 — laden in het buitenland en de eerste indrukken van FSD

In deel 1 schreef ik over de eerste 2.000 kilometer met mijn Tesla en hoe snel one-pedal drive normaal ging voelen. Inmiddels zijn er weer een flink aantal kilometers bijgekomen, en een groot deel daarvan reed ik in het buitenland. Tsjechië, Oostenrijk, Duitsland, Polen: allemaal langsgekomen de afgelopen tijd. En juist op die ritten kwam iets naar voren waar ik vooraf wel benieuwd naar was, maar niet op had durven rekenen: het Supercharger-netwerk werkt gewoon overal goed.

Geen gedoe met laden onderweg

Voordat ik elektrisch ging rijden, was laden in het buitenland toch een van de dingen waar ik het meest over twijfelde. Verhalen over volle laadpleinen, wisselende dekking per land en onduidelijke pastarieven had ik genoeg gehoord. In de praktijk viel dat voor mij tot nu toe reuze mee. Of ik nou door Tsjechië reed, door Oostenrijk, Duitsland of Polen: de dekking van het Supercharger-netwerk was steeds goed. Ik hoefde nergens een noemenswaardige omweg te maken om bij een lader te komen, en de afstand tussen de stations bleek in de praktijk prima te overbruggen zijn.

Wat ook meteen opviel: geen gedoe met kosten. Geen verrassingen achteraf, geen aparte laadpassen die ik van tevoren moest regelen, geen onduidelijke tarieven per land. Gewoon aansluiten, laden, doorrijden. Dat klinkt misschien als een klein detail, maar op een lange rit door meerdere landen scheelt dat enorm in mentale belasting. Je hoeft niet na te denken over welke aanbieder waar geldig is of hoe je moet afrekenen. Dat systeem werkt gewoon, overal.

Nooit wachten

Het andere punt dat me is bijgebleven: ik heb nog geen enkele keer hoeven wachten op een vrije lader. Op geen van de stations die ik onderweg heb aangedaan, in geen van de vier landen. Dat is misschien niet in elke situatie zo, zeker niet in drukke vakantieperiodes, maar voor mijn ritten tot nu toe was er altijd voldoende capaciteit. Ik reed het station op, vond een vrije plek, en kon direct beginnen met laden. Geen rijen, geen planning vooraf nodig, geen stressmoment of ik op tijd zou zijn voor de volgende afspraak.

Voor iemand die zoveel kilometers maakt als ik, is dat precies waar het op aankomt. Een auto die goed rijdt is fijn, maar als het laadproces onderweg onbetrouwbaar is, gaat dat al snel ten koste van het gemak. Dat risico heb ik tot nu toe niet gevoeld.

FSD: eerste indruk

Naast het laden heb ik ook de eerste ervaringen opgedaan met FSD (Full Self-Driving). Ik ga daar in een later deel uitgebreider op in, want dat verdient meer aandacht dan een paar zinnen. Maar de eerste indruk is goed. Het systeem rijdt soepeler en zelfverzekerder dan ik vooraf had verwacht, en het voelt in de praktijk echt als een systeem dat meedenkt in het verkeer, niet als een functie die je er even bij hebt. Ik blijf er kritisch naar kijken, zoals met elk systeem dat een deel van de rijtaak overneemt, maar tot nu toe overtuigt het.

Tussenstand

Twee dingen die ik vooraf niet had durven verwachten, bevallen dus verrassend goed: het gemak van laden in het buitenland en de eerste indrukken van FSD. Beide dragen bij aan hetzelfde gevoel dat ik in deel 1 al beschreef: elektrisch rijden voelt inmiddels een stuk minder als een aanpassing en een stuk meer als gewoon een betere manier van rijden.

De komende tijd blijf ik dit volgen, met name op de lange termijn en bij intensief gebruik. In een volgend deel ga ik dieper in op FSD en hoe dat zich verder ontwikkelt op mijn eigen ritten.