Lancia Ypsilon Electric HF (2026)

Feestnummer

• 17.600 km
• 28 juni 2026

Lancia Ypsilon HF

Sinds 20 maart 2026 rijden we (mijn vrouw en ik) op basis van een private lease contract een Lancia Ypsilon HF. Met het ouder worden van onze 3 kinderen kwam er ook weer “ruimte” voor de mogelijke aanschaf van een hot hatch, het type auto dat me na aan het hart ligt. Mijn eerste auto was een Alfasud 1.5 Ti en daar heb ik oneindig veel lol mee gehad. Ja, er was het nodige roest gerelateerde malheur, maar dat heeft de totale balans destijds geen moment negatief doen uitslaan. Sinds een aantal jaren rijd ik ook weer een 1.5 Ti voor de hobby (want oude liefde roest natuurlijk niet) en begin 2025 werd mijn interesse gewekt door de introductie van de Alpine A290. Ik vond die auto esthetisch en qua prestaties de belichaming van de hot hatch uit de jaren tachtig (en jaren 70… wie zei daar Alfasud Ti?); hij zag er fantastisch uit. Dat ie elektrisch was, was voor ons extra interessant, omdat we daar geen ervaring mee hadden en we nadrukkelijk een oplossing zochten voor de maandelijkse brandstofkosten die, vanwege de vele kilometers die ook mijn vrouw rijdt, steeds meer de pan uitrezen. De mogelijkheid om onafhankelijker te zijn van Poetin, Trump en de oliesjeiks van deze wereld was een belangrijk extra argument voor elektrisch. Daarom eind april 2025 een proefrit geboekt bij de Alpine dealer in het midden van het land. Die proefrit Alpine had de juiste kleur (Bleu Alpine) en bleek er ook in het echt fantastisch uit te zien. Eigenlijk deed de Alpine wat ons betreft alles goed; de wegligging was top en het onderstel ontzettend stil, het comfort was goed, het dashboard fraai en hoogwaardig en de afwerkingsdetails binnen en buiten mooi. Alleen het vermogen viel ons wat tegen (voor de proefrit stond de 220 pk GT Performance ter beschikking). De auto was weliswaar nadrukkelijk vlot, maar écht snel was ie niet. Op het moment van de proefrit met de Alpine was al bekend dat er uit de Stellantis stal ook een hete uitvoering van de Lancia Ypsilon zou komen en die variant sprak me meer aan dan de Alfa Romeo Junior Veloce, die ook nog een optie had kunnen zijn (hoge auto’s spreken hier thuis echter niemand aan). Overigens, als absolute liefhebber van Italiaanse auto’s en vooral Alfa Romeo’s lag die Junior Veloce in de basis het meest voor de hand, maar met enkele Lancia’s op stal (waaronder een Thesis op LPG voor mijn dagelijkse woon-werkverkeer) hadden we een voorkeur voor deze hatchback van het merk Lancia.

Dat betekende wachten op de introductie van die Ypsilon HF. Dat duurde best lang, dus toen er concreet een proefrit gemaakt kon worden waren we er meteen bij. Mijn jongste zoon zag het niet zitten met die Ypsilon. Hij vond het esthetisch maar een raar ding. Dat ie 280 pk en 345 newtonmeter had kon hem even niet over de streep trekken. Bovendien was er thuis al een Thesis en dat vond ie ook niks. De andere twee zoons waren wel meteen zeer enthousiast. Uiteindelijk vlak voor vertrek naar de dealer besloot zoon nummer 3 ook mee te willen.

Tijdens de proefrit was het eerste dat opviel de enorm directe besturing; de auto reageerde al bij de kleinste stuurbeweging. Heerlijk! Wat daar ongetwijfeld bij hielp waren de standaard (!!) op de Ypsilon HF gemonteerde Michelin Pilot Sport Cup 2 banden, feitelijk een hardcore sportband voor op het circuit. Wat ook meteen opviel was de enorme power die de Ypsilon genereerde. Zelfs met vier man aan boord. Dit was qua kracht duidelijk heel andere koek dan de Alpine. Een beetje koorknaap versus hooligan. Bochten ronden was een peulenschil, zodanig dat bij de eerste snel genomen bocht de telefoon van één van mijn zoons, die op het koffietafeltje voorin lag, zich het volgende moment ter hoogte van mijn rechtervoet bevond. Alle vier waren we na die eerste proefrit verkocht. En gek genoeg had ik het motorgeluid geen moment gemist, voor mij als petrolhead een hele gekke gewaarwording.

Na terugkomst van de proefrit nog even thuis overlegd en ook mijn lieftallige echtgenote, die toch bijna dagelijks haar woon-werk kilometers met de Ypsilon zou gaan afleggen, had er alle vertrouwen in dat ze blij zou gaan worden met deze auto. Dus de bestelling geplaatst. Zowel mijn vrouw als ik zijn wel klaar met de saaie autokleuren, dus we waren het er al snel over eens dat het de Arancio Lava versie moest worden met een zwart dakje en gouden velgen. Overigens is er verder qua kleur ook niet veel keuze (wit en zwart), in welke kleuren de Ypsilon HF wat ons betreft niet maximaal uitkomt. Die gouden velgen waren een beetje een gokje, omdat de kleuren die je op de website ziet nog wel eens wat willen afwijken van de werkelijke kleuren.

De levertermijn bleek uiteindelijk zo’n 5 maanden te zijn! Aan het eind van die 5 maanden was de oorlog rond de Straat van Hormuz inmiddels ook uitgebroken en de benzineprijzen nog verder gestegen. Wel fijn om dan elektrisch te rijden.

Praktijk
Om maar met de deur in huis te vallen: het rijden in de Ypsilon is één groot feest. Het ding is echt explosief snel. De auto staat bij mij overigens altijd in standje “sport”. Je hebt dan ook geen overdreven regeneratieve activiteit die ook weer de remmen wat indirecter maakt. In “sport” is alles heel direct en natuurlijk. Inhaalacties zijn in een oogwenk gerealiseerd. Bijna absurd eigenlijk. Het is daarbij, vooral op B-wegen, wel zaak het stuur met twee handen goed vast te houden, want door spoorvorming en het immer naar grip zoekende mechanische sper is “losjes” inhalen niet aan te raden. In snel genomen bochten en opritten met een bochtje wil bij een niet heel effen wegdek de achterkant nog wel eens een klein stapje opzij zetten. Het gewicht van de batterij en daarmee van de auto zal daar wel nadrukkelijk mede debet aan zijn (1531 kg autogewicht), maar voor de auto enthousiasteling is dit natuurlijk weggedrag om van te smullen. Niet geheel onverwacht hebben we in de eerste drie maanden van ons private lease contract alweer 17.000 kilometer gereden, daar waar we een contract hebben voor 35.000 kilometer per jaar. Het moge duidelijk zijn: deze auto levert een bijna ongeëvenaarde hoeveelheid plezier, zeker voor de geboden waar voor dit geld. In tegenstelling tot wat ik lees in diverse commentaren onder de berichtgeving in Autoweek over de Stellantis hot hatches (Abarth 600, Alfa Romeo Junior Veloce, de Opel Mokka GSE en inmiddels ook de Corsa GSE en de Peugeot 208 GTI) vind ik de bedragen, gezien wat je ervoor terug krijgt eigenlijk helemaal niet zo hoog. Zeker wanneer je een Private lease contract afsluit, ben je m.i. ronduit goedkoop uit in vergelijking met het zelf kopen en in eigendom hebben van de auto (denk met name ook aan afschrijving van elektrische auto’s in zijn algemeenheid, die weliswaar sinds de Iran oorlog een stuk minder pijnlijk lijkt te zijn geworden).

Op de snelweg heb je tot aan de afgeregelde topsnelheid van de auto (180 km/u) meer dan voldoende krachtreserve over. Hij zakt dus niet in ofzo, maar bij exact 180 km/u wordt er wel elektronisch ingegrepen. Hij gaat dus daadwerkelijk niet harder. Qua zijwindgevoeligheid heb ik nog nooit een auto gehad die daar zo ongevoelig voor was. Waar ‘m dat in zit weet ik niet, maar het valt gewoon op en is bijzonder fijn. De auto is enorm stabiel. Verder is de auto ronduit stil te noemen. Windgeruis is vrijwel volledig afwezig. Wat eveneens opvalt is dat, ondanks de ongelooflijk slechte staat van de klinkerwegen in de wijde omgeving van onze woonplaats, het onderstel nog altijd volledig stil is. Nu zijn de 17.000 kilometers die er inmiddels op de teller staan ook niet dusdanig dat een onderstel al van ellende uit elkaar zou moeten vallen, maar toch vind ik dit een positieve vermelding waard. Aangezien ikzelf eigenlijk meestal alleen maar auto’s rijd die ik tweedehands koop met hogere kilometrages en deze vervolgens ook vaak redelijk langdurig rijd (onder andere diverse Volvo’s en natuurlijk de Thesis, zonder uitzondering met kilometrages ruim boven de 3 ton), vind ik een stil onderstel voor de afwisseling wel heel aangenaam. Over geluid gesproken: je kunt elektronisch een “sportief” motorgeluid activeren dat reageert op de gaspedaalbewegingen. Het geleverde geluidseffect is echter zo teleurstellend nep dat ik die dus nooit aanzet. Over teleurstellend gesproken: het geluid van de claxon is ook heel zielig. Die gebruik je daarom ook alleen als het héél erg nodig is. Een klein detail, maar ik vind dat dus gewoon hinderlijk. Maar eigenlijk heb ik daar de afdeling “klachten” ook wel meteen mee gehad.

Over het uiterlijk het volgende: de Ypsilon HF staat echt “dik” op zijn wielen en komt in Arancio Lava met de gouden velgen bijzonder fraai voor de dag. De spoorbreedte is vergroot, hetgeen met fraaie kunststof spatbord verbreders nog eens extra wordt benadrukt. De achterkant heeft een kunststof diffusor en boven de achterruit zit een forse dakspoiler. De eigenzinnige achterlichten zijn eveneens bijzonder fraai. De handgrepen van de achterportieren zijn weggewerkt in de C-stijl. De lichtgrijze grille zal wellicht niet iedereen aanspreken, maar ik vind dit asymmetrische aangezicht fantastisch, vooral ook omdat het me doet denken aan de grijze grilles van de Fiat 131 Sport en een snelle Innocenti die ik ooit als jochie in één van mijn autoboeken zag staan. We zijn nog niemand tegengekomen die minder enthousiast is over het uiterlijk van de Ypsilon HF. Regelmatig worden we aangesproken en geven mensen aan het een fraaie auto te vinden. Wat daarbij ongetwijfeld meespeelt is dat er nog maar weinig Ypsilons HF rondrijden.

Kwaliteit
De Ypsilon HF is tot op heden volledig foutloos. Er is qua betrouwbaarheid werkelijk niets op aan te merken. Geen knopjes die losraken zoals die er bij onze Lybra legio zijn. En ook geen alarmsignalen of waarschuwingslampjes zoals die er bij de Thesis bijna constant zijn en branden. Van rammeltjes of kraakjes is geen enkele sprake en ook anderszins zijn er geen problemen of onvolkomenheden.
Vermeldenswaardig is bij de Ypsilon HF ook de wijze waarop alle deuren sluiten: dat gaat met een degelijk geluid en opvallend geluidsarm. Solide sluitende deuren zijn overigens een typisch kenmerk van Lancia’s. Daar werd ik ooit op gewezen door een handelaar in (onberispelijke) klassieke Italiaanse auto’s, die vooral Lancia liefhebber bleek te zijn en daar ook eindeloos over kon vertellen. Hij liet horen en zien hoe de deuren van de oudere Lancia’s (jaren ’50 en ’60) die in zijn pand stonden na al die jaren nog steeds ongelooflijk degelijk in het slot vielen, zelfs zonder kracht te zetten. “Lancia is het Italiaanse Mercedes” zei hij. En inderdaad, ook de deuren van onze Theses (ik heb er nog eentje geschorst in reserve) vallen na bijna 25 jaar nog steeds als een kluisdeur dicht. Ik vraag me dus af of dit aspect bij deze Ypsilon HF extra aandacht heeft gekregen of dat dat bij broertjes Opel Corsa en Peugeot 208 toch ook zo is.
Het materiaalgebruik binnenin is verder acceptabel, met de nodige harde plastics op het dashboard en de deurpanelen. Op de deurpanelen en links en rechts op het dashboard zitten overigens wel grote lichtblauwe stukken van een zachter materiaal (in dezelfde kleur als de sportstoelen) en visueel doet dit veel goed in het interieur.

Servicebeurt
Bij 12.500 kilometer moest de auto voor een servicebeurtje naar de dealer (dat werd overigens al ruim op tijd aangegeven via een melding op het dashboard). Het verbaasde me dat dat zo snel al moest. Navraag bij de dealer leerde dat dit inderdaad na 12.500 kilometer moet, vervolgens nog een keer 12.500 kilometer later en daarna wordt het schema iedere 25.000 kilometer.
Zoals ik al aangaf waren er van ons uit geen klachten, dus aan het eind van de dag de Ypsilon weer opgehaald. Groot was mijn verbazing toen werd medegedeeld dat men alle banden had vervangen (bij een kilometerstand van ruim 13.000 kilometer dus). Persoonlijk had ik er nog wel wat kilometers bij willen rijden, want ik hou zelf de bandenslijtage ook wel bij en pas daar eventueel de rijstijl op aan als dat moet. De dealer gaf echter aan dat dit de voorschriften vanuit de leasemaatschappij waren en dat tot vervanging overgegaan moest worden, ook al was het wettelijk minimum van 1,6 mm nog niet echt in zicht (2 banden met 3,5 mm). De Michelin Pilot Sport Cup 2’s waren vervangen door Michelin Pilot Sport 4 banden. Dit is een compleet andere band en daar waren we dus echt niet blij mee. Hiervan heb ik ook apart een melding gedaan. De auto heeft sinds de vervanging van de banden duidelijk wat aan comfort gewonnen, maar er zit wel meer “beweging” in de banden en de directheid in de besturing lijkt een fractie afgenomen. Jammer dus.

Comfort
Rijdend met de Ypsilon HF op klinkerwegen is het comfort beperkt in de zin dat je op slecht wegdek op lagere snelheden behoorlijk mee schudt en veel meekrijgt van de staat van het wegdek (drempels zijn voor de achterpassagiers geen pretje). Maar dat weet je wanneer je een hot hatch 2.0 koopt. Sterker nog: voor deze “directe” beleving koop je juist een hot hatch. Passend bij die beleving zijn de lichtblauwe sportstoelen die alle familieleden kunnen bekoren. Je wordt na het instappen meteen omsloten door deze sportstoelen en we kunnen het er heel lang in uithouden. Op asfaltwegen is het comfort behoorlijk goed, maar oneffenheden worden ook hier direct doorgegeven.
De Ypsilon heeft 5 deuren, maar de ruimte achterin houdt niet over. Er is wel meer ruimte dan in een Alpine A290, maar wanneer bijvoorbeeld de jongens achterin zitten (ieder plusminus 1.85m), dan moeten de voorstoelen echt wel een stukje naar voren, hetgeen ikzelf (1.83m) overigens geen enkel probleem vind. Kortom, met passagiers is het een beetje indikken, maar dan gaat het ook wel. Met drie passagiers op de achterbank wordt het achterin overigens wel serieus onaangenaam.

Range en verbruik
Over het verbruik kunnen we niet heel veel zeggen. Dat klinkt misschien gek na 17.000 kilometer, maar we hebben eigenlijk geen idee wat ie precies verbruikt. Dat komt enerzijds omdat zowel mijn vrouw als ik er simpelweg niet op letten en anderzijds omdat de meeste ritten bestaan uit een mix van ritten binnen de bebouwde kom, binnenwegen en snelwegen, waarbij ikzelf in ieder geval zodra het kan ook nog eens het gaspedaal flink intrap, waardoor het verbruik sowieso enigszins vertroebeld raakt. Eigenlijk interesseert het ons niet of we 1 of 2 kWh zuiniger rijden of niet. We hebben een laadpaal bij huis en kunnen ieder gewenst moment laden. Over de eerste 10.000 kilometer geeft de boordcomputer aan dat het gemiddelde verbruik 19,3 kWh per 100 kilometer was. Van één rustig gereden rit, voornamelijk op de snelweg en met 100 km/u, over een afstand van heen en terug samen 110 kilometer heb ik het verbruik wel scherp. Die rit heeft een afname van het laadpercentage met 36% opgeleverd. Dit betekent een concreet verbruik van 17,7 kWh per 100 kilometer (bij ruim 20 graden buitentemperatuur). Echt rustig rijdend moet je wel een 300 kilometer met een volle accu kunnen halen. Bij een steviger rijstijl ligt de bruikbare actieradius (accu niet helemaal vullen en niet helemaal leeg rijden) echter eerder rond de 200 kilometer en waarschijnlijk nog wat minder. De actieradius is dus in de praktijk beperkt, zeker met een sportieve rijstijl. Dat is dus wel iets om nadrukkelijk rekening mee te houden.

Conclusie
De Lancia Ypsilon HF is tot op heden meer dan goed bevallen. Hij is echt snel, heeft een bijzonder goede wegligging en tovert bij iedere rit een grote glimlach op het gelaat bij zowel bestuurder als bijrijder. Het is ook niet zo dat de lol na verloop van tijd minder wordt. Hierin zit m.i. de toegevoegde waarde van een hot hatch als deze Ypsilon HF ten opzichte van grotere, comfortabelere, maar eveneens krachtige elektrische auto’s. De Ypsilon HF zorgt ervoor dat je met iedere vezel in je lijf bezig bent met auto rijden. Het zorgt voor ultieme betrokkenheid bij het rijden. De afgelegde kilometers lopen dan ook snel op. Van het uiterlijk wordt ook iedereen blij en de auto is tot op heden 100% betrouwbaar. Op naar nog vele kilometers rijplezier!