We spreken najaar 1996. De duurtest met de Volvo V40 2.0 – nauwelijks driekwart jaar op de markt – gaat van start. November ’99. We zijn 100.000 kilometer verder. En, testteam, heeft de NederZweed zich ‘des Volvo’s’ gedragen..?
Trouwe AutoWeek-lezers herinneren zich ongetwijfeld de duurtest van een Volvo S40 1.8 op LPG. ’n Zakelijk bereden auto op Nederlandse bodem (AW 44/99). Conclusie: ‘een heel gezonde auto na een tonnetje rijden’. Benieuwd hoe de V40 zich houdt onder de bekende duurtest-omstandigheden in Duitsland. De collega’s van AutoBild ook. ’n V40 met 2-litermotor werd ter redactie afgeleverd en gedurende 100.000 kilometer ingezet door heel Europa. Als reis-, boodschappen- en trekauto. Een zware opgave, en daar de eerste exemplaren toch wat kinderziekten onder de leden hadden, zijn problemen niet uit te sluiten. Goed, het is najaar 1996. We gaan rijden.
Stug
Volvo stuurde deze V40 met een flink aantal opties het asfalt op: leer, mistlampen, airco, lichtmetalen velgen, koplampsproeiers, tractie-controle en een sportonderstel. Dat laatste bleek geen succes. Het normale onderstel is een aanvaardbaar compromis tussen comfort en wegligging, maar dit is alleen hard. Niet alleen een probleem voor de vele klagende inzittenden. Het dashboard en de omgeving van de achterklep werden tijdens de duurtest zó gefolterd door het straffe onderstel, dat er krakertjes hoorbaar werden. Dat doet toch afbreuk aan de kwaliteitsindruk.
Een ander probleem is een gebrek aan tractie. Zelfs de tractie-controle kon niet verhinderen dat al bij een beetje vochtig wegdek de voorwielen doorslipten. Daarom werd in april 1997 het onderstel opnieuw afgestemd met andere dempers en een gemodificeerde voortrein. Tractie en comfort werden daardoor duidelijk verbeterd.
Ook de 2.0-krachtbron kan op weinig applaus rekenen. Hij is brommerig, komt niet snel op toeren en houdt zich bij hoge snelheden op de autoweg akoestisch bepaald niet op de achtergrond. Eigenlijk is de 1,8-liter gewoon lekkerder. Daarom is de tweeliter in april vorig jaar onder handen genomen, waarna hij een stuk geciviliseerder is geworden.
Populair
Ondanks deze kritiek bleken de sleutels van de V40 gewild. Dat is niet zo vreemd, want je komt wél met een knappe Volvo voorrijden. Naast een ijzersterk imago heeft dat ook tastbare voordelen. Hij is uiterst betrouwbaar en heeft ’n lekkere uitrusting met onder meer geïntegreerde kinderzitjes en elektrisch vanuit de cockpit te vergrendelen achterportieren. Dan vergeten we nog bijna de goede overzichtelijkheid en het behoorlijke ruimteaanbod inclusief de forse kofferbak. Zelfs de wat vage besturing, de onbetrouwbare infrarood afstandsbediening van de centrale vergrendeling en het regelmatig noodzakelijke bijstellen van het schakelmechanisme weerhield niemand ervan de Volvo te pakken. “Hoe langer je ermee rijdt, des te minder stoor je je aan zijn tekortkomingen, totdat hij je uiteindelijk zeer goed bevalt”, is een opmerking in het logboek.
Geduld schone zaak...
Net als onze zakelijk bereden S40 1.8-16V op LPG, vereiste ook de Duitse V40 2.0-16V op benzine tijdens de 100.000 kilometer geen grote reparaties. Gezonde auto’s dus, maar wel af en toe een griepje of verkoudheid. Had Volvo zijn 40-ers iets langer laten rijpen, dan waren onderstel, schakeling en 2-liter motor vanaf de introductie al veel beter geweest. Met de duurtestauto heeft de huidige V40 niets meer gemeen. “Er is geen module ongewijzigd gebleven”, zegt een Volvo-techneut. Da’s in autoland niet uitzonderlijk, maar Volvo bewees met de 850 dat het ook in één keer goed kan, zodat kopers van de eerstelingen niet als ’n soort testrijder hoeven fungeren. We hopen op een betere start bij zijn opvolger. En dat die weer uit Born moge komen...
Mening van AutoWeek
Als de Volvo V40 van onze collega’s van AutoBild twee weken bij ons komt logeren staat de kilometerteller op 97.000. Bijna klokje rond dus. Geen probleem voor een Volvo, zou je zeggen. Maar is de ton wel ongemerkt aan hem voorbij gegleden?
Om te beginnen lijkt het alsof de bestuurdersstoel wat doorgezeten is. Mogelijk het gevolg van het sportonderstel, waardoor de bestuurder wat heftiger op en neer beweegt, want bij andere S/V40’s met zelfs hogere kilometerstanden hebben we het nog nooit waargenomen.
Onze Duitse collega’s noemden al het regelmatig afstellen van het schakelmechanisme. Wel, dat is nu ook weer nodig, want de pook laat zich niet meer zo strak verzetten als we gewend zijn. Verder vallen ons opnieuw de negatieve punten op die we al constateerden tijdens onze test van vier jaar geleden. Zo maakt de motor veel lawaai, zeker als je hem opjaagt tot boven de 5000 toeren. Bij snelheden boven de hier geldende limieten is het dan ook niet bepaald prettig meer. Ook vallen de prestaties tegen. Van 0-100 in 9,9 s is voor ’n 2-liter gewoon goed te noemen, maar hij reageert maar traag op het gaspedaal. Daarnaast is de stuurbekrachtiging aan de sterke kant, waardoor je een goed ‘gevoel’ met het wegdek mist. Bekend bij de S/V40, maar bij onze duurtester wellicht nog versterkt door de winterbanden.
Deze Duitse Volvo V40 2.0-16V voelt dus minder goed aan dan de Nederlandse S40 1.8-16V die we een paar maanden geleden behandelden. Het sportonderstel van onze V40 heeft waarschijnlijk carrosserie en stoel te veel belast, en de stillere 1,8-liter geeft toch een wat degelijker gevoel. Zoals bij een Volvo hoort. (AHB)
In het hart een echte Volvo
Volvo’s V40 is een auto vol tegenstrijdigheden. Aan de ene kant toch wat probleempjes met de schakeling, kraakjes en afstemmingsproblemen met onderstel en motor, maar aan de andere kant één van de beste duurtestauto’s die we ooit gehad hebben. Zo liet de V40 ons geen enkele maal in de steek en dat betekent dat je op de Volvo-techniek blind kunt vertrouwen.
Bij het demonteren van de duurtestauto kwamen alleen positieve verrassingen aan het licht. Zuigers en cilinders hebben een slijtage van slechts één honderdste millimeter en bewijzen daarmee hun duurzaamheid.
De versnellingsbak verkeert ook nog in uitstekende staat. Er zijn wel slijtsporen zichtbaar op tandwielen en synchronisatieringen, maar de slijtage is zó gering, dat de bak makkelijk nog eens dezelfde afstand aan kan. Hetzelfde geldt voor de koppeling die tijdens vele kilometers rijden met aanhanger nog eens extra op zijn bliksem kreeg.
Perfect is ook de conservering van de carrosserie. Een blik per endoscoop in het inwendige bewijst: hier heeft roest geen kans.
Dit artikel is gratis te downloaden in PDF-formaat. Hiervoor maak je eenmalig een AutoWeek account aan, waarna je onbeperkt uit het AutoWeek archief kunt downloaden.
