Onze Zeekr 7X heeft bizar veel vermogen, maar te veel kan blijkbaar ook

Kroatië heeft de laatste jaren een enorme toeristische boom doorgemaakt, waarbij mensen uit West- en Noord-Europa met open armen werden ontvangen. Met merkbare gevolgen: ‘Kroatië duurste vakantieland van Europa’, kopte het AD begin van de zomer. Het schrikt mensen vooralsnog niet af, dus voor ons reden genoeg om ook eens die kant op te gaan. Want leuk, zo’n dure camping aan de Adriatische kust, maar kan je er met een EV wel een beetje terecht? Ideaal om onze Zeekr 7X-duurtester goed te leren kennen. Alleen maar snelweg is ook maar saai, dus we besluiten de route zo te plannen dat we via een paar S-kronkels richting Split rijden. Een paar bergpassen in Oostenrijk, dan lekker binnendoor via Slovenië en wat leuke meren en binnenwegen in Kroatië meepakken.

De aanwezige luxe is wel lekker op zo'n verre reis.

Te veel vermogen

Duitsland is uiteraard stap één. Met 646 pk is dit de krachtigste én de snelste duurtester die we ooit hebben gehad. Je zou het niet zeggen als je de brave SUV ziet staan, maar het is echt zo. Net als bij modellen van Nio en Xpeng strooit Zeekr met vermogen. De sloomste versie van de 7X die je kunt kopen heeft al 421 pk op de achterwielen. Onze vierwielaangedreven versie heeft een motor extra en dan kom je al snel over de 600 pk. We klokten hem bovendien eerder in 3,6 tellen naar 100 km/h, nota bene sneller dan de fabrieksopgave. Dat is lekker op de Autobahn, zou je zeggen! Maar eens te meer blijkt dat veel Chinese auto’s met veel power niet helemaal op dat vermogen zijn aangepast. Vol gas gaat sneller dan prettig voelt en ook met half gas zit je snel boven de 160 km/h. En dat voelt… gewoon niet zo fijn. Zolang alles kaarsrecht gaat, is het te doen. Maar de wat bochtige stukken snelweg ten noorden van de Eifel en ten oosten van Frankfurt zijn op hoog tempo net iets te spannend in de Zeekr. Hier moet je af en toe bijremmen op de linkerbaan voor je instuurt. Iets waar de Duitsers op je bumper logischerwijs niet zo over te spreken zijn. De sportstand van de auto maakt hem ietsje minder week en is bij allesbehalve stads- en fileverkeer al snel onze favoriete rijmodus om überhaupt een beetje te overleven. Maar het onderstel is niet gemaakt voor dit soort snelheden. Alsof ze zich in China gewoon niet kunnen voorstellen dat je sowieso ooit harder dan 130 km/h zou rijden. Maar dan is 400 pk ook wel genoeg voor deze auto, zou je zeggen.

Het is overigens niet zo dat de Zeekr net zo week is als een Nio of Xpeng. Sterker nog, het is een van de best rijdende Chinese merken op de markt. Maar er is een reden dat Duitsers zulke goede onderstellen bouwen en vandaag voelen we weer waarom. Of in ieder geval sluit het onderstel niet aan op het vermogen. Uiteraard proberen we wel even hoe hard het kan. Een Cupra Leon VZ (die hier helaas niet geleverd wordt) duwt ons op op een oprit vanaf een Autobahnraststätte en stoomt na invoegen plankgas voorbij met zijn dik 300 pk. Fijn! We haken volgas aan en nu is het de Leon die wordt opgeduwd. Al snel moeten we liften om niet gevaarlijk op zijn bumper te zitten want de Zeekr is véél sneller. Om vervolgens keihard af te haken als de begrenzer er bij 210 km/h precies inhakt. Bergaf zien we even 213 km/h, maar de snelheid wordt net zo streng gehandhaafd als andere dingen in China. Bovendien vond de auto de hoge snelheid sowieso maar niets: bij 200 km/h gingen er toeters en bellen af dat we de max aan het naderen waren en dat we veilig moesten rijden… Zoals we al zeiden: het idee van een onbegrensde Autobahn is niet bij alle nieuwkomers bekend terrein.

We haalden meer dan 350 kW. Ver van de beloofde top, maar in de praktijk alsnog bizar snel.

Laden maar!

Snelladen is in Duitsland niet eens meer het noemen waard. Je vindt bij elke stop laadpalen, of je er nu op zoekt of niet. Soms zijn het hele complexen waarbij Allego, Ionity en Tesla hun laadparken naast elkaar hebben liggen met zomaar meer dan 50 palen. En als je een beetje plant vind je palen van bijvoorbeeld Ionity waarbij de leverbare laadsnelheid stijgt. En als er nu één auto is waarbij dat loont… De Zeekr belooft tot 480(!) kW aan laadvermogen. Dat hebben we niet gezien, maar bij een Ionity-paal kwamen we wel tot 354 kW bij 21% lading. En dat is al zó snel dat je nauwelijks de tijd hebt om even een sanitaire stop te maken en koffie te halen. Ook omdat de Zeekr boven de 80 procent nog zomaar 130 kW doet en boven de 90% nog 85 kW. Nee, we halen de 400 kW niet, maar de meerwaarde van nóg sneller laden begint fors af te vlakken. Geweldig.

Verwarring oververkeersborden

Via het Zillertal en de Gerlospas zoeken we een leuke route dwars door de Alpen. Buiten Nederland strooit men met 22 kW AC-palen en ook dit is bij een laadkanon als de Zeekr 7X een groot voordeel. Van 40% naar vol duurt minder dan drie uur. Voordat we de Hohe Tauern oversteken via de Felbertauerntunnel hebben we eerst een kleine aanvaring met de lokale wetshandhavers. Zodra we een bocht omkomen net buiten een dorp zien we een groep staan met lasergun. We maken ons geen zorgen tot we tegen verwachting in een stopteken krijgen. Een blik op het dashboard bevestigt dat we 100 km/h mogen, zoals op elke buitenweg in Oostenrijk. En we reden nog niet eens 80. Maar na controle van papieren meldt de agent toch echt dat we te hard reden, dus boete! “Maar we mogen toch 100?”, zeggen we wijzend naar het dashboard. De agent is allesbehalve verrast. “Ja, we zien vaak dat nieuwe auto’s hier de snelheid niet goed aangeven. Maar het is echt 50 km/h. En cash betalen kost je minder!” Weten wanneer discussies geen zin hebben is belangrijk, dus draaien we terug om te pinnen, de agent weet goed uit te leggen waar dat kan. We zullen niet de eerste vandaag zijn die hij die kant op stuurt vermoeden we... Bovendien kunnen we checken waar het nu misging door de route nog eens af te leggen. Eens kijken. Eerst mag je 80 km/h, dan volgt een bord ‘einde alle verboden’. En dus denkt de Zeekr dat het vanaf daar weer 100 km/h is. Als we bij de agent terug zijn om te betalen vragen we met beeld in de hand om uitleg. “Ja, die verwarring zien we vaker”, verklaart hij. “Maar onder dat bord zie je een gemeentebord, en dan betekent het bekende bord ‘eind van de 80 km/h en terug naar 50 km/h’.” Het gemak waarmee hij deze krankzinnigheid uitlegt wekt ergernis. Ook omdat je tien meter ná de controle weer 80 mag. Gelukkig zijn de bedragen hier flink lager dan in Nederland. Het geeft wel aan dat het EU-plan om auto’s zelf de maximumsnelheid te laten handhaven flink wat problemen kan opleveren: de auto’s gaan te vaak nog de mist in.

De Zeekr dacht dat we na dit bord 100 km/h mochten....

...maar een agent legde ons uit dat het 50 km/h was en wees de weg naar een pinautomaat...

Wel comfort, maar geen gevoel

De bergpassen geven waanzinnige vergezichten, maar laten ook zien dat de Zeekr geen bochtenridder is. Het is een extreem comfortabele auto die ondanks zijn luchtvering weinig strak door de bocht gaat. Als hij eenmaal stáát dan gaat het prima in snelgenomen bochten, maar hairpins omhoog betekent veel hoepelen. Het stuurgevoel is nul en de forse massa doet zich gelden. Nee, mensen die rijplezier zoeken hebben niets aan deze auto. Het enorme vermogen is bergop natuurlijk prettig, maar ook hier was 200 pk minder nooit een gemis geweest. Luxueus is de auto wel. Stoelkoeling, massagestanden (ook voor de passagier) en gordijntjes achter tegen de zon maken het een fijne vakantiemobiel. Net als de forse opbergvlakken, bijvoorbeeld onder de achterbank of in de middentunnel. Ook de snelle software helpt in gebruiksgemak. Het navigatiesysteem is uitgebreid en overzichtelijk en bovendien supersnel. Het gemak waarmee je extra (laad)stops kunt zoeken en toevoegen zonder dat de huidige route verstoord wordt, is super en de aanwijzingen in je HUD zijn top. High-tech loont op zulke afstanden altijd net even meer!

We hebben maar twee keer moeten wachten bij een snellader op een plek, beide keren in Kroatië.

Vanaf Villach cruisen we Slovenië in. Opvallend hoe de auto goed voorspelde dat ons verbruik over de laatste 100 km bijzonder laag zou zijn. Bijna alles was heuvelaf en dat scheelt bij een EV enorm in je verbruik. Gas los of bijremmen is immers regenereren. En dat de Zeekr dat op basis van de route al weet is nuttige info. In Slovenië kruipen we een stukje binnendoor en per toeval komt de route direct langs de Revoz-autofabriek in Novo Mesto, waar de nieuwe Renault Twingo wordt gebouwd. Vrachtwagens afgeladen met de leuke Renault passeren ons. In het land zelf kan je de auto middels subsidie al krijgen voor iets over de 10.000 euro. Leuk, maar realiseer wel dat laden hier meteen een stuk lastiger is dan in de landen om ons heen. We moesten de eerste snellaadstop al eerder dan gewild plannen, omdat de snelladers dun bezaaid zijn. En meteen was het bij de Ionity-locatie in kwestie (met maar vier palen, waarom dan niet meteen acht of tien vraag je je af…) voor het eerst deze reis wachten op een plek. Met drie auto’s voor ons ging het evengoed vrij vlot, al kan je het erover hebben hoe sociaal het is om boven de 90 procent nog door te laden als er 7 wachtenden staan. Ja beste Enyaq-rijder, we hebben het over jou. Hier pieken we op 260 kW en al snel kunnen we verder en steken we de grens naar Kroatië over. We scoren koffie bij het prachtige Rovinj aan de kust en dan duiken we de binnenlanden in richting de Plitvice-meren over krappe boswegen. Anders dan aan de kust worden we hier ineens geconfronteerd met het relatief nabije oorlogsverleden. Verlaten en kapotgeschoten huizen laten tientallen kilometers lang zien dat de grens met Bosnië niet ver is en dat men hier zeer te lijden heeft gehad dertig jaar geleden. Bij Slunj gaan we zuidwaarts, waar we ontdekken dat elke reputatie de Plitvicemeren tekortdoet. Wat een pracht, wat een verborgen parel van natuur zo midden in Europa. De grote actieradius van de 7x redt ons hier wel, want laden is ineens lastig. Enkele campings in de buurt hebben bij gebrek aan publieke laadplekken gelukkig wat snelladers neergezet. ‘Snel’ betekent hier 60 kW, dus we maken van de koffiepauze maar een lunchstop. Dan door voor de lange ruk: Split. In de jaren nul heeft Kroatië zijn A1 aangelegd die loopt van Zagreb naar (ruwweg) Ploče. Men is nog bezig met verdere verlengingen richting Griekenland. Het is een kathedraal van een snelweg. Zesbaans, met meer dan 360 tunnels en bruggen om het woeste Kroatische landschap te overbruggen. Vooral het stuk waarbij je vanuit de Lika-Senj-provincie scherp afdaalt richting Zadar en daarmee de kust, is een fenomenale wegconstructie. Opvallend ook hoe de weg anders dan in West-Europa nauwelijks grote steden raakt. Wil je naar een plaats, dan moet je de weg af en via een B-weg verder. De snelweg is echt bedoeld om het land te doorkruisen. En hoe! Je aanpassen aan het verkeer betekent dat je al snel 150 km/h rijdt. Het doet denken aan Italië twintig jaar terug. Toen waren dat soort kruissnelheden ook normaal op de Autostrada; je moest toen enkel aan de kant voor politie-Alfa’s die het niet snel genoeg vonden. Tot 150 voelt de Zeekr zich prima op de langgerekte stukken en ietsje langzamer dan dat is nog beter voor de range. Snellaadstations zijn ook hier dun bezaaid in vergelijking met de eerste helft van de reis. Enkele pompstations hebben 300 kW-laders, maar je moet het nu wel gaan plannen want het spreekt allemaal niet voor zich. Bij een Tesla-Supercharger krijgen we de auto ook aan de praat, maar meer dan een magere 85 kW krijgen we er niet in. Net als de andere auto’s die er staan, waaronder Tesla’s. Merkwaardig langzaam.

De enige andere Zeekr die we in heel Kroatië hebben gezien.

Op de lange stukken loopt wel de irritatie op over de ADAS-systemen in de 7X. De ergerlijkste piepjes zijn snel uit te zetten, maar de ACC is zo goed als onbruikbaar omdat hij extreem heftig reageert op ander verkeer. Automatisch afstand houden is prima, maar niet als de auto meteen vol in de ankers gaat als er 700 meter voor je een vrachtwagen rijdt. Of als een auto voor je invoegt. Als bestuurder zie je het soms nog aankomen, maar voor passagiers is het dé manier om ze wagenziek te krijgen. Het systeem werkt zo waardeloos dat we het de hele rit al snel links laten liggen. Af en toe in de file proberen we het nog een paar keer, maar het ongemak en gebrek aan comfort overheerst ook dan het voordeel. Wat natuurlijk belachelijk is, dit moet echt beter. En uit hetzelfde concern laat de Volvo ES90 bijvoorbeeld zien dat het anders kan.

Aangekomen bij Split nemen we de boot naar Hvar. Wel met volgeladen auto, want laadplekken op het toch wel grote eiland zijn er nauwelijks. Gelukkig mag dat hier; onder meer in Griekenland doen de veerdiensten heel moeilijk over EV’s met een te volle acculading vanwege brandgevaar! Houd dat dus goed in de gaten als je zo’n logistieke beweging overweegt.

Niet elke laadplek werkt even soepel als je voorbij de Alpen bent...

De plaats Hvar op het gelijknamige eiland dient als eindpunt van onze Zeekr-zuidoosttour. Hier is aan de boten en jachten te zien hoe vermogend Europa de Adriatische Zee heeft gevonden. Het is een adembenemend mooi gebied, dat ondanks het drukke toerisme en goede wegen toch nog woest en onontgonnen aanvoelt. We scoren inclusief Autobahn, Oostenrijkse bergen, tropische temperaturen en de racebaan die in Kroatië A1 heet 22,1 kWh/100 km voor de meer dan 2.000 kilometer hiernaartoe. Een score die we heel redelijk vinden. De Zeekr slaagt als reisauto enorm door zijn luxe, comfort en vermogen, en de grote accu met bizar goede laadmogelijkheden maken dit soort afstanden goed te doen. Het is allesbehalve een bochtenridder, maar niet zo week als andere Chinezen. Het enige echte minpunt is de waardeloze autopilot. Hij werkt zo slecht dat wij hem niet gebruiken, en dat kan en moet anders. Maar gezien de prijs van de auto is de hoeveelheid luxe op een trip als deze buitengewoon.