Onze Zeekr 7X heeft bizar veel vermogen, maar te veel kan blijkbaar ook

Kroatië heeft de laatste jaren een enorme toeristische groei doorgemaakt, waarbij mensen uit West- en Noord-Europa met open armen werden ontvangen. Met merkbare gevolgen: ‘Kroatië duurste vakantieland van Europa’, kopte het AD begin van de zomer. Het schrikt toeristen vooralsnog niet af, voor ons reden genoeg om ook eens die kant op te gaan. Want leuk, zo’n dure camping aan de Adriatische kust, maar kan je er met een EV enigszins terecht? Ideaal om onze Zeekr 7X-duurtester goed te leren kennen. Alleen maar snelweg is saai, dus we besluiten de route zo te plannen dat we via een paar S-kronkels richting Split rijden. Een paar bergpassen in Oostenrijk, dan lekker binnendoor via Slovenië en wat leuke meren en binnenwegen in Kroatië meepakken.

De aanwezige luxe is wel lekker op zo'n verre reis.

Te veel vermogen

Duitsland is uiteraard stap één. Met 646 pk is dit de krachtigste én de snelste duurtester die we ooit hadden. Je zou het niet zeggen als je de brave SUV ziet staan, maar het is echt zo. Net als bij modellen van Nio en Xpeng strooit Zeekr met vermogen. De sloomste 7X die je kunt kopen heeft al 421 pk op de achterwielen. Onze vierwielaangedreven versie heeft een motor extra en dan kom je al snel over de 600 pk. We klokten hem bovendien eerder in 3,6 tellen naar 100 km/h, nota bene sneller dan de fabrieksopgave. Dat is lekker op de autobahn, zou je zeggen! Maar eens te meer blijkt dat veel Chinese auto’s met veel power niet helemaal op dat vermogen zijn aangepast. Vol gas gaat sneller dan prettig voelt en ook met half gas zit je snel boven de 160 km/h. En dat voelt gewoon niet zo fijn. Zolang alles kaarsrecht gaat, is het te doen. Maar de wat bochtige stukken snelweg ten noorden van de Eifel en ten oosten van Frankfurt zijn op hoog tempo net iets te spannend in de Zeekr. Hier moet je af en toe bijremmen op de linkerbaan voor je instuurt. Daarover zijn de Duitsers op je bumper logischerwijs niet zo te spreken. De sportstand van de auto maakt hem ietsje minder week en is bij allesbehalve stads- en fileverkeer al snel onze favoriete rijmodus om überhaupt een beetje te overleven. Maar het onderstel is niet gemaakt voor dit soort snelheden. Alsof ze zich in China gewoon niet kunnen voorstellen dat je sowieso ooit harder dan 130 km/h zou rijden. Maar dan is 400 pk ook wel genoeg voor deze auto, zou je zeggen.

Het is overigens niet zo dat de Zeekr net zo boterzacht geveerd is als een Nio of Xpeng. Sterker nog, Zeekr is een van de best rijdende Chinese merken op de markt. Maar er is een reden dat Duitsers zulke goede onderstellen bouwen en vandaag ervaren we weer waarom. Of in ieder geval sluit het onderstel niet aan op het vermogen. Uiteraard proberen we wel even hoe hard het kan. Een Cupra Leon VZ (die in Nederland helaas niet leverbaar is) duwt ons op als we op een oprit vanaf een autobahn raststätte rijden en stoomt na invoegen plankgas voorbij met zijn dik 300 pk. Fijn! We haken volgas aan en nu is het de Leon die wordt opgeduwd. Al snel moeten we liften om niet gevaarlijk op zijn bumper te zitten, want de Zeekr is véél sneller. Om vervolgens erg hard af te haken als de begrenzer er bij 210 km/h precies inhakt. Bergaf zien we even 213 km/h, maar de snelheid wordt streng gehandhaafd. Bovendien vond de auto de hoge snelheid sowieso maar niets: bij 200 km/h gingen er toeters en bellen af, met de indringende waarschuwing dat we de limiet naderden en dat we veilig moesten rijden … Zoals we al zeiden: het idee van een onbegrensde autobahn is niet bij alle nieuwkomers bekend terrein.

We haalden meer dan 350 kW. Ver van de beloofde top, maar in de praktijk alsnog heel snel.

Laden maar!

Snelladen is in Duitsland niet eens meer de moeite van het vermelden waard. Je vindt bij elke stop laadpalen, of je er nu op zoekt of niet. Soms zijn het hele complexen waarbij Allego, Ionity en Tesla hun laadparken naast elkaar hebben liggen met zomaar meer dan 50 palen. En als je een beetje goed plant, dan vind je palen van bijvoorbeeld Ionity waarbij de leverbare laadsnelheid stijgt. En als er nu één auto is waarbij dat loont … De Zeekr belooft tot 480(!) kW aan laadvermogen. Dat hebben we niet gezien, maar bij een Ionity-paal kwamen we wel tot 354 kW bij 21 procent lading. En dat is al zó snel dat je nauwelijks de tijd hebt om even een sanitaire stop te maken en koffie te halen. Ook omdat de Zeekr boven de 80 procent nog zomaar 130 kW doet en boven de 90 procent nog 85 kW. Nee, we halen de 400 kW niet, maar de meerwaarde van nóg sneller laden begint fors af te vlakken. Geweldig.

Verwarring over verkeersborden

Via het Zillertal en de Gerlospas zoeken we een leuke route dwars door de Alpen. Buiten Nederland strooit men met 22 kW AC-palen en ook dit is bij een laadkanon als de Zeekr 7X een groot voordeel. Je batterij opladen van 40 procent naar vol duurt minder dan drie uur. Voordat we de Hohe Tauern oversteken via de Felbertauerntunnel, hebben we eerst een kleine aanvaring met de lokale wetshandhavers. We ontwaren net buiten een dorp een groep agenten, gewapend met lasergun. Tot onze stomme verbazing krijgen we een stopteken. Een blik op het dashboard bevestigt dat hier een maximumsnelheid van 100 km/h geldt, zoals op elke buitenweg in Oostenrijk. Bovendien reden we nog niet eens 80. Maar na controle van onze papieren meldt de agent toch echt dat we te hard reden en dus hebben we een boete te pakken. “Maar we mogen hier toch 100 rijden?”, sputteren we tegen, wijzend naar het dashboard. De agent is allesbehalve verrast. “We zien vaak dat nieuwe auto’s hier de snelheid niet goed aangeven. Maar de maximumsnelheid is echt 50 km/h. Cash betalen kost je minder!”

We staken ons verzet en zoeken een geldautomaat op. De agent legt ons haarfijn uit waar we die kunnen vinden. We zullen vandaag niet de eerste en ook niet de laatste zijn, vermoeden we ... Bovendien kunnen we nu nagaan waar het nu misging, door de route nog eens af te leggen. Eerst mag je 80 km/h, dan volgt een bord ‘einde alle verboden’. Dus denkt de Zeekr dat de maximumsnelheid vanaf dat punt weer 100 km/h is.

Als we bij de agent terug zijn om de boete af te rekenen, vragen we om uitleg. “Die verwarring zien we vaker”, verklaart hij. “Maar onder dat bord zie je een gemeentebord, en dan betekent het bekende bord ‘eind van de 80 km/h en terug naar 50 km/h’.” Het gemak waarmee hij deze krankzinnigheid uitlegt, wekt onze ergernis. Ook omdat je tien meter ná de controle weer 80 km/h mag. Gelukkig zijn de bedragen hier flink lager dan in Nederland. Het geeft wel aan dat het EU-plan om auto’s zelf de maximumsnelheid te laten handhaven flink wat problemen kan opleveren: auto’s gaan te vaak nog de mist in.

De Zeekr dacht dat we na dit bord 100 km/h mochten....

...maar een agent legde ons uit dat het 50 km/h was en wees de weg naar een pinautomaat...

Wel comfort, maar geen gevoel

De bergpassen bieden ons uitzonderlijke vergezichten, maar laten ook zien dat de Zeekr 7X geen bochtenridder is. Het is een extreem comfortabele auto die ondanks zijn luchtvering weinig strak door de bocht gaat. Als hij eenmaal stáát, dan gaat het prima in snelgenomen bochten, maar bij haarspeldbochten omhoog moet je veel hoepelen. Het stuurgevoel is nul en de forse massa doet zich gelden. Nee, mensen die rijplezier zoeken hebben niets aan deze Zeekr. Het enorme vermogen is bergop uiteraard prettig, maar ook hier was 200 pk minder geen gemis geweest.

Luxueus is de auto wel. Stoelkoeling, massagestanden (ook voor de passagier) en gordijntjes achter tegen de zon maken het een fijne vakantiemobiel. Net als de forse opbergvakken, bijvoorbeeld onder de achterbank of in de middentunnel. De snelle software draagt eveneens bij aan het gebruiksgemak. Het navigatiesysteem is uitgebreid, overzichtelijk en bovendien supersnel. Het gemak waarmee je extra (laad)stops kunt zoeken en toevoegen zonder dat het de gekozen route verstoort, is subliem en de aanwijzingen in je head-up display eveneens.

We hebben maar twee keer moeten wachten bij een snellader op een plek, beide keren in Kroatië.

Vanaf Villach rijden we Slovenië in. Het valt ons op dat de Zeekr zeer nauwkeurig het stroomverbruik voorspelt, dat bovendien aangenaam laag uitvalt. Bijna alle wegen zijn heuvelaf en dat scheelt bij een EV enorm in het verbruik. Gas los of bijremmen is immers regenereren. Dat de Zeekr dat op basis van de route al ‘weet’, is erg nuttig.

In Slovenië rijden we een stukje binnendoor en brengt de route ons langs de Revoz-autofabriek in Novo Mesto, waar de nieuwe Renault Twingo van de productieband rolt. Vrachtwagens afgeladen met Twingo’s passeren ons. In Slovenië kun je de elektrische Renault dankzij overheidssubsidie al voor iets meer dan €10.000 aanschaffen. Daar staat tegenover dat je EV opladen hier aanmerkelijk lastiger is dan in de meeste West-Europese landen.

We moeten onze eerste snellaadstop voortijdig plannen, omdat de snelladers in Slovenië dun gezaaid zijn. Helaas moeten we bij de desbetreffende Ionity-locatie (met maar vier palen) voor het eerst tijdens deze reis wachten op onze beurt. Met slechts drie auto’s voor ons duurt het oponthoud gelukkig relatief kort. Hier pieken we op 260 kW en al snel kunnen we verder en passeren we de grens met Kroatië. We halen koffie bij het prachtige kustplaats Rovinj, waarna we de binnenlanden induiken richting de Plitvicemeren, over krappe boswegen.

Anders dan aan de kust worden we hier ineens geconfronteerd met het relatief recente oorlogsverleden. Verlaten en kapotgeschoten huizen etaleren tientallen kilometers lang de gevolgen van de burgeroorlog uit het begin van de jaren 90. Bij Slunj gaan we zuidwaarts, waar we de pracht van de Plitvicemeren ontdekken. Wat een pracht, wat een verborgen parel van ongerepte natuur, zo midden in Europa. De grote actieradius van de 7X redt ons, want opladen blijkt in deze contreien lastig. Enkele campings in de buurt hebben bij gebrek aan publieke laadplekken gelukkig wat snelladers neergezet. ‘Snel’ betekent hier 60 kW, dus we maken van de koffiepauze maar een lunchstop.

Na de lunch maken we een lange rit richting Split. Kroatië heeft in de jaren nul zijn A1 aangelegd, die van Zagreb naar (ruwweg) Ploče loopt. Men is nog bezig met verdere verlengingen richting Griekenland. Het is een kathedraal van een snelweg. Zesbaans, met meer dan 360 tunnels en bruggen om het woeste Kroatische landschap te overbruggen. Vooral het stuk waarbij je vanuit de Lika-Senj-provincie scherp afdaalt richting Zadar en daarmee de kust, is een fenomenale wegconstructie.

Opvallend ook hoe de snelweg, anders dan in West-Europa, nauwelijks grote steden raakt. Wil je naar een bepaalde plaats, dan moet je de grote weg verlaten en via een B-weg je reis vervolgen. De snelweg is in Kroatië echt bedoeld om het land te doorkruisen. En hoe! Je aanpassen aan het verkeer betekent dat je al snel 150 km/h rijdt. Het doet denken aan Italië, twintig jaar geleden. Toen waren dergelijke kruissnelheden heel normaal op de autostrada; je moest toen enkel aan de kant voor haastige politie-Alfa’s.

Tot een snelheid van 150 km/h is de Zeekr in zijn element op de lange rechte stukken en ietsje minder rap is bevorderlijk voor onze actieradius. Snellaadstations zijn helaas ook in Kroatië dun gezaaid in vergelijking met de eerste helft van onze reis. Enkele tankstations hebben 300 kW-laders, maar we moeten hier zorgvuldig onze laadstops plannen. Bij een Tesla-Supercharger gaat het laden opmerkelijk traag; meer dan een magere 85 kW krijgen we er niet in. Net als de andere auto’s die er staan, waaronder Tesla’s. Merkwaardig.

De enige andere Zeekr die we in heel Kroatië hebben gezien.

Op de lange stukken ergeren we ons in toenemende mate aan de bemoeizuchtige ADAS-systemen. De ergerlijkste piepjes zijn snel uit te zetten, maar de adaptieve cruisecontrol is zo goed als onbruikbaar, omdat hij extreem heftig reageert op ander verkeer. Automatisch afstand houden is prima, maar niet als de auto meteen vol in de ankers gaat als er 700 meter voor je een vrachtwagen rijdt. Of als een auto voor je invoegt. Als bestuurder zie je het soms nog aankomen, maar passagiers krijg je zo in een mum van tijd wagenziek. Het systeem werkt zo waardeloos dat we het de hele rit links laten liggen. In files proberen we het nog een paar keer, maar het ongemak en gebrek aan comfort overheersen. Dit moet echt beter, Zeekr! Concerngenoot Volvo ES90 laat zien dat het beter kan.

In Split nemen we de boot naar Hvar. We hebben de accu van de 7X veiligheidshalve helemaal opgeladen, want laadplekken zijn er nauwelijks op het eiland. Gelukkig vinden de Kroaten dat prima, want in onder meer Griekenland doen de veerdiensten heel moeilijk over EV’s met een te volle acculading, vanwege brandgevaar.

Niet elke laadplek werkt even soepel als je voorbij de Alpen bent...

De plaats Hvar op het gelijknamige eiland is het eindpunt van onze Zeekr-zuidoosttour. Aan de boten en jachten is te zien hoe vermogend Europa de Adriatische Zee heeft gevonden. Het is een adembenemend mooi gebied, dat ondanks het drukke toerisme en goede wegen toch nog woest en onontgonnen aanvoelt. We realiseren een gemiddeld verbruik van 22,1 kWh/100 km tijdens onze meer dan 2.000 kilometer lange reis via autobahn, Oostenrijkse bergen, tropische temperaturen en de Kroatische A1. Dat mag je gerust een keurig verbruik noemen. De Zeekr slaagt als reisauto, vanwege zijn luxe, comfort en vermogen. De grote accu met uitmuntende laadmogelijkheden draagt ertoe bij dat dit soort trips prima te doen is. De Zeekr is allesbehalve een bochtenridder, maar niet zo boterzacht geveerd als andere Chinezen. Het enige echte minpunt is de waardeloze autopilot. Het functioneert zo beroerd dat wij hem niet gebruiken. Dat kan en moet beter! Maar gezien de prijs van de Zeekr 7X is de hoeveelheid luxe op een trip als deze buitengewoon.