Toen zijn moeder een andere auto zocht, kon AutoWeek-redacteur Jan Lemkes eens echt in de huid van de ‘normale’ occasionkoper kruipen. Ondanks een flink budget en een brede blik viel de zoektocht niet mee.
“Ja, die staat op ons budgetterrein.” Met zo’n pak geld op zak willen we dit eigenlijk niet horen, maar vooruit dan maar. Het budgetterrein blijkt precies zoals je bij die aanduiding verwacht: een parkeerterrein vol occasions, met een goedkoop soort blokhut met daarin koffie die niet wordt aangeboden en verkopers die zichtbaar moeite hebben om de significante hoeveelheid klanten in de hal weg te werken. De auto zelf valt, net als het inruilbod, ook tegen, dus druipen we onverrichter zake af na deze eerste bezichtiging.
Daarvoor hebben we bovendien een flinke afstand afgelegd. Wie tweedehandsauto’s selecteert op basis van hun nabijheid, is in mijn ogen echt slecht bezig, al begin ik het na deze teleurstelling enigszins te begrijpen. Als autoliefhebber pur sang heb ik in mijn leven tientallen keren een gebruikte auto gekocht, maar geen enkele keer gebeurde dat op een manier die voor de gemiddelde Nederlandse occasionkoper herkenbaar zal zijn. Ik zoek doorgaans naar obscure, vreemde auto’s waarnaar weinig vraag is, richt me vervolgens op één specifiek model en koop meestal de eerste auto waarnaar ik ga kijken, om de simpele reden dat er doorgaans geen tweede is met die specifieke combinatie van eigenschappen.
Leuk
Dat occasionkopers met een bredere blik en normalere eisen het vaak zwaarder hebben, ontdekte ik al eerder. Hoe vind je in een zee van middenklassers immers dat ene perfecte exemplaar? Dankzij mijn moeder kon ik dat eens echt gaan ervaren. Mijn vader was in de afgelopen veertig jaar eigenlijk altijd degene die het voortouw nam bij de autozoektocht, en kwam steevast met een goed doordachte keuze thuis. Nu hij er niet meer is, moet mijn moeder voor het eerst zelf bepalen wat de opvolger wordt van haar Volkswagen e-Golf. De elektrische Golf bevalt weliswaar uitstekend, maar voldoet met een dochter in Maastricht niet meer aan de eisen als het om rijbereik gaat.
De oplossing kan een EV zijn met een grotere actieradius, maar terug naar benzine is eveneens een optie. Verdere eisen: achterdeuren, een leuke kleur, stoelverwarming en een schuifdak. Het eisenpakket evolueert bovendien naarmate de zoektocht vordert. Een Kia e-Soul blijkt te groot en te saai; ‘leuk’ wordt langzaam belangrijker en blijkt tot op zekere hoogte ook ten koste van puur praktische argumenten te mogen gaan. Kandidaten als de Fiat 500X en uiteenlopende Mini’s komen daarmee eveneens in beeld, al moet het met een redelijk jaarkilometrage vooral betaalbaar en betrouwbaar blijven.
Modderig
Het budget mag er trouwens best zijn met €20.000, inclusief de opbrengst van de Golf die we na die eerste inruiltegenvaller dan maar zelf verkopen. Met dat obstakel uit de weg is het toch wat makkelijker winkelen, maar het blijft tobben. Een Fiat 500X ‘Yacht Club Capri’ blijkt ongewassen en met een lege accu ‘klaar te staan’ achteraf op een modderig terrein, hoewel we onze komst keurig hebben aangekondigd.
Een goed aangeschreven occasionhandel nabij Alphen aan den Rijn maakt het nog bonter. Dit bedrijf vraagt in de advertentie nadrukkelijk om een afspraak, die we daarom keurig maken. Bij aankomst weet echter niemand van onze komst en staat de Mini in kwestie compleet ingebouwd in de showroom. “Als je de volgende keer even belt dat je eraan komt, dan zetten we hem voor je klaar”, waagt de verkoper nog te zeggen.
Ongefundeerde claims
Dat ditzelfde bedrijf alle auto’s ongevraagd van hondslelijke plakfolie op de achterste zijruiten voorziet – en niet begrijpt dat wij dat juist niet willen – getuigt van het gebrek aan inlevingsvermogen dat we bij opvallend veel verkopers aantreffen. Zij zijn kennelijk gewend om tegenover compleet onwetende klanten zonder duidelijke wensen te staan en maken daarvan maar wat graag misbruik. Goedkope, ongefundeerde claims en loze beloftes volgen elkaar in rap tempo op, terwijl we de verkopers zelden op echte interesse en een serieuze zoektocht naar de wensen van de klant betrappen.
De ergernis over deze praktijk wordt uiteindelijk zo groot, dat ik mij kortstondig beperk tot gebruikte auto’s bij particulieren. Daar krijg je weliswaar geen garanties, maar tref je in ieder geval echte mensen die, als ze iets niet weten, gewoon ‘ik weet het niet’ zeggen, in plaats van kletspraat te verkopen. Helaas blijkt het aanbod te beperkt, maar verder blijkt de particuliere verkoper in de regel een stuk prettiger in de omgang dan de gemiddelde autoverkoper.
Vijf sterren
Desalniettemin kunnen en willen we niet op basis van een vijftal bezichtigingen een hele branche afschrijven. Tijdens die bezichtigingen waren er bovendien wel degelijk goede ervaringen. Zo troffen we een meedenkende Hyundai-dealer die we puur vanwege zijn aanbod geen deal konden gunnen. Bij het keurige, kleinschalige autobedrijf waar we naar een erg fraai uitgevoerde vijfdeurs Mini gingen kijken, kwam alles voor het eerst samen en tot een goed einde.
Prima garagebedrijven bestaan dus wel degelijk, maar over het algemeen is er een heleboel te verbeteren in de occasionwereld. Let als consument goed op, en laat je niet door gladde praatjes in een gebruikte auto kletsen die je eigenlijk niet wilt. De door ons ervaren staat van de occasionhandel biedt uitgelezen kansen voor wie overweegt om in deze branche te gaan ondernemen. Je onderscheiden kost als het goed is weinig moeite: doe normaal, houd je aan afspraken, heb oog én een luisterend oor voor je klant en denk mee. Dan zijn die vijf sterren op Google zo binnen en is de handelsvoorraad zo verkocht.
Zelf ook op zoek naar een gebruikte auto? Kijk dan ook eens bij ons eigen occasion-aanbod!
