Overgenomen van ome Thijs voor de boekwaarde en lekker traag tokkelen, Jaap denkt nog veel aan Jetta

“Dat verhaal gaat terug naar 1983. Mijn vader bestierde samen met zijn broer twee akkerbouwbedrijven. Terwijl mijn ouders in die tijd rondreden in een tweedeurs Jetta uit 1981 in de kaalste uitvoering, schafte ome Thijs in 1983 een nieuwe vierdeurs Jetta in LX-trim aan. Die had een fraaier dashboard en luxe stoffen bekleding, terwijl het meubilair van de Jetta van mijn ouders van kippenleer, oftewel skai-leer, was opgetrokken. Hij had voor én achter spatlappen en een schuifdak. Dat dak had mijn oom helemaal niet aangevinkt bij het samenstellen, dus toen hij de auto ophaalde bij de dealer was zijn eerste reactie: ‘dit is niet mijn auto’. De dealer had per ongeluk het schuifdak meebesteld. Een gelukje voor ome Thijs. Vanaf het begin was ik helemaal ‘verliefd’ op die auto. Ik stond er regelmatig naar te kijken. Toen ik in 1992 mijn rijbewijs haalde, vertelden mijn vader en oom dat ik hem voor de boekwaarde mocht overnemen. Ik sprong een gat in de lucht. Niet veel later haalde ik de Jetta samen met mijn vader op bij de boerderij van ome Thijs, met een smile van oor tot oor. Dat er een ultiem trage dieselmotor onder de kap lag, maakte mij werkelijk niets uit.”

Wat herinner je je van die eerste jaren met de Jetta?

“Op die leeftijd denk je dat je heel wat onder je hebt, maar die nagelende diesel trok natuurlijk geen kip van zijn nest. Ik had destijds een bijbaantje in een radiozaak en kreeg daar al snel de bijnaam ‘Jaap Jetta’. Collega’s vroegen zich lachend af hoe ik ooit een vriendin dacht te krijgen met zo’n auto. De diesel was traag, luidruchtig en rammelde er vrolijk op los. Op een winterdag kwam ik eens stil te staan doordat de diesel begon te vlokken. Verder heeft de Jetta me nooit in de steek gelaten. Diesel tankten we gewoon op de boerderij. Er ging keurig witte gasolie in, want de douane kwam regelmatig controleren of boeren hun Caddy’s niet stiekem op rode diesel lieten rijden. In het weekend gingen we met vrienden naar de bioscoop of stappen in Noordwijk om daarna af te sluiten bij het restaurant met de gouden bogen. Met vijf man aan boord duurde het wel even voordat de Jetta eindelijk op snelheid kwam. Een van mijn vrienden zag de auto ooit dwars in de berm staan nadat ik in de sneeuw van de weg was gegleden. Hij kon het niet laten om naar de huistelefoon te bellen en te vragen of Jaap Jetta altijd zo apart parkeerde. Gelukkig trok een trekker de Jetta zonder problemen weer uit de berm.”

Heb je lang plezier gehad van je Volkswagen?

“Hij heeft me jarenlang trouw gediend en ik heb er van 1992 tot 1998 fijn mee rondgereden, maar op een gegeven moment kwam het gevoel dat ik iets nieuwers moest. Het werd een Golf II 1.6 Turbodiesel. Bij het optrekken hoorde je zo’n lekker fluitend geluid van die turbo en met dat Turbo Diesel embleem in de grille was je natuurlijk helemaal het mannetje. Het was een mooie upgrade. Na die Golf is er een Skoda Fabia en Octavia geweest en momenteel rijd ik met veel plezier in een Volvo V60 plug-in hybrid. De stoelen van die auto zijn fenomenaal en met de kilometers die ik op een dag maak, kan ik bijna volledig elektrisch rijden. Het aantal keren dat ik met deze auto heb getankt, kun je op één hand tellen. Deze Volvo mag je gerust als mijn droomauto noteren.”

Een V60 is wel even andere koek dan een Jetta uit de jaren 80.

“Klopt, maar toch denk ik nog met regelmaat terug aan die auto. In februari 2023 is ome Thijs veel te jong gestorven. Vlak voor zijn overlijden heb ik hem nog een brief geschreven waarin ik onder andere mijn dankbaarheid uitsprak dat ik in 1992 zijn Jetta mocht overnemen. Hoe fijn mijn Volvo ook rijdt, die Jetta LX zal altijd een speciaal plekje in mijn hart houden.”

Naam: Jaap van der Maarl