Deze Cadillac-tegenhanger met 7,2-liter V8 had de pech dat de oliecrisis uitbrak

Groot, groter, grootst. Dat laatste is van toepassing op deze Imperial. Hij is bijna zes meter lang, gecombineerd met een wielbasis van meer dan drie meter. Wat Chrysler, het moedermerk van Imperial, niet kon vermoeden, is dat er een paar maanden na de introductie van het nieuwe vlaggenschip een oliecrisis zou uitbreken. We hebben het dan over eind 1973, toen het weer eens hommeles was in het Midden-Oosten. Dat leidde in Nederland zelfs tot autoloze zondagen. Maar ook in de VS schoten de brandstofprijzen omhoog en ontstond er schaarste. Dan zit niemand te wachten op een auto met een 7,2-liter V8 die zo ongeveer elke vier tot vijf kilometer een liter benzine verbrandt. Niet dat de rest van het wagenpark veel zuiniger was; een V8 was immers de norm. Een merk dat garen spon tijdens de oliecrisis was Honda, dat in 1972 de voor Amerikaanse begrippen extreem zuinige Civic introduceerde.

Laatste echte Imperial

Voor het ontstaan van Imperial moeten we terug naar de jaren 20 van de vorige eeuw. Als antwoord op luxemerken zoals Duesenberg, Cadillac en Lincoln kwam Chrysler met Imperial. Nog niet als losstaand merk; dat was pas vanaf 1955 het geval. Twee jaar eerder kwam er al een Imperial met een nieuw type airconditioning. Het was vooral zaak om de concurrentie op het vlak van luxe af te troeven, naast imposant design en veel cubic inches in de machinekamer. We kunnen vandaag de dag wel stellen dat General Motors met Cadillac het succesvolst was op dit vlak. Voor Imperial was het na deze LeBaron feitelijk over en uit, op een laatste poging tot reïncarnatie in de jaren 90 na. Dat maakt deze LeBaron extra bijzonder, als laatste in zijn soort. Hoewel ook weer niet helemaal, aangezien hij in licht gewijzigde vorm als Chrysler New Yorker verderging. Want gebrek aan olie of niet: the show must go on.

Stap voor op de concurrentie

Als we ons verdiepen in de techniek achter de LeBaron, zien we dat het niet bij pracht en praal blijft. Een bijzonderheid voor die tijd zijn de schijfremmen op alle vier de wielen. Maar ook de voorste vering met opvallend lange torsiestaven mag niet onvermeld blijven. Die zijn met speciale rubbers aan het chassis bevestigd, om de inzittenden te vrijwaren van vibraties vanuit het onderstel. In de brochure spreekt het merk van ‘Torsion Quiet Ride’. De starre achteras heeft schroefveren en standaard staat de LeBaron op radiaalbanden, inclusief een garantie voor 40.000 mijl. De V8 heeft elektronische ontsteking en met elke Imperial werd een testrit gemaakt, waar andere merken dat steekproefsgewijs deden. Of kijk eens naar de ruitenwissers. Het linkerwisserblad verdraait ergens halverwege dertig graden en pakt op die manier een iets groter deel van de ruit mee. En zo was Chrysler met de Imperial de concurrentie op veel onderdelen een stap voor.

Zwitserse precisie

De echte verwennerij komt pas als je de deur opentrekt en het interieur ziet. Wat daarbij ook opvalt, is het ontbreken van een B-stijl die tot aan het dak doorloopt. Maar dat is niet het enige wat de aandacht opzuigt, want het meubilair zou niet misstaan in een barokke salon. De stoelen en de achterbank zijn voorzien van weelderig ogende kussens met knopen, door Imperial omschreven als ‘Floating Cushion Seats’. Dat zegt genoeg over het idee erachter. Links van het stuur zien we een digitaal uurwerkje met de tekst ‘chronometer’. Kenners weten waar dat naar verwijst: een certificaat dat door een Zwitsers testinstituut is afgegeven voor een uurwerk dat onder alle omstandigheden met een bepaalde mate van precisie de tijd aangeeft. Ook het vermelden waard zijn de automatische klimaatregeling en een Dolby-geluidssysteem. Voorin zien we driepuntsrolgordels, achterin drie heuprolgordels, dus ook aan de veiligheid is gedacht.

Opvallend stil

En die gordel moet om, anders start de motor niet eens. Dus ook meer dan vijftig jaar geleden waren er al bemoeizuchtige systemen. Van die zogeheten ‘Quiet Ride’ blijkt geen woord gelogen, zo merken we even later. Er dringt zo goed als geen onderstelgeluid door tot het interieur en ook windgeruis blijft achterwege. Daarbij absorbeert de vering elke kuil en hobbel nog beter dan we van dit soort Amerikaanse auto’s gewend zijn. Voor je gevoel zweef je over de weg, inclusief minimaal stuurgevoel. De 7,2-liter V8 heeft niet de minste moeite om de net geen 2,3 ton wegende limousine voort te stuwen. Op een smalle landweg wordt het allemaal een beetje spannender. Niet alleen vanwege de breedte van de koets, maar ook door het totale gebrek aan stuurgevoel. Geen auto voor oude binnensteden of bergpassen met haarspeldbochten, dat was op voorhand al duidelijk. Het feit dat het de laatste echte Imperial is, maakt dit exemplaar extra bijzonder. Het einde van een tijdperk.

Technische gegevens