Uitvoering

V70 2.5T Summum

Versnellingen

6, Sequentiële Automaat

Bouwjaar

2008

Jaar van aanschaf

2008

KM-stand laatst

5.000 km

Drie op een rij

5.000 km

5 september 2009

Ik rijd momenteel mijn derde achtereenvolgende V70.

Mijn eerste V70 was een diesel, de destijds net geïntroduceerde D5. Deze auto was enthousiast door Autovisie onthaald: “De wereld is een superdiesel rijker!”. Na ruim een jaar heb ik de auto ingeruild omdat ik niet aan die superdiesel kon wennen. De motor, mogelijk ook door de combinatie met de geartronic, maakte de D5 tot een ronduit lawaaiige auto.

Nummer twee in de V70-rij was een 2.4 benzine, ook weer met geartronic en een van de eerste met van die fraaie led-lampjes in de achterlichten (dan weet u over welk type ik het heb). In de drie jaar dat ik deze auto had, vertoonde deze geen enkel gebrek. Ik was daar dan ook erg tevreden over, al vond ik het wel jammer dat Volvo de typische 850-sound niet had weten te behouden. Alleen al dat romige geluid maakte de 850 destijds tot een begerenswaardige auto. De 2.4 benzinemotor van mijn auto was aan de rauwe kant. Bij rustig optrekken en constante snelheden was hij stil, maar bij het starten en doortrekken moest ik vaak aan mijn D5 terugdenken.

Na 110.000 kilometer op de teller stond ik begin 2008 opnieuw voor de aanschaf van een andere auto. Op mijn shortlist stonden een Audi A6 2.4 avant multitronic en de nieuw vormgegeven V70 2.5T geartronic. Hoewel de Audi de fraaiere auto was en bovendien weer eens wat anders, heb ik voor de V70 gekozen. De redenen voor deze keuze liepen uiteen: de onbetwiste veiligheid van de auto, de prettige 2.5-motor, het algehele comfort, het prachtige interieur, het feit dat geen van mijn vorige Volvo’s ooit iets hebben gemankeerd en last but not least de plezierige verstandhouding met de dealer Verkerk in Utrecht. Voor dit alles nam ik de spuuglelijke achterlichten van de nieuwe V70 voor lief.

We leven inmiddels nazomer 2009, zo’n anderhalf jaar na aanschaf van mijn derde V70, en ik ben daar erg enthousiast over, ook al doet de achterkant van de auto nog altijd pijn aan mijn ogen.

Mijn volgende auto? Het kan zo maar weer een V70 zijn. Alleen geen 18 inch lichtmetaal meer, die velgen zijn erg kwetsbaar en ruiken ieder stoeprandje. Tot nu toe moest één velg worden vervangen en hebben er iets van 7 velgreparaties plaatsgevonden - wie mooi wil zijn, moet pijn lijden. Ook hoop ik dat de dames en heren van Volvo snel iets aan die achterlichten doen. Getuige de S80 en de XC60 zijn zij uitstekend in staat om mooie armaturen te maken. En de bediening van het navigatiesysteem kan ook beter, met name de veelgebruikte zoomfunctie werkt omslachtig. Verder niets dan lof.

8,5