Renault Captur TCe 100 Bi-Fuel Techno (2025) #2

Onze eerste indruk: Renault Captur Bi-Fuel 2025

• 10.000 km
• 28 februari 2026

Omdat ik hier op AutoWeek altijd met veel plezier de ervaringen van anderen lees, vond ik het bij de aanschaf van onze nieuwe auto de hoogste tijd voor mijn allereerste eigen review!

Na jaren trouwe dienst namen we onlangs afscheid van onze Ford Fiesta diesel uit 2006. We wilden een modernere auto die goedkoper is in de maandlasten. De keuze viel daarom al snel op een Bi-Fuel. Na een zoektocht van drie maanden viel ons oog op een Renault Captur van nog geen tien maanden oud, vers geïmporteerd uit Spanje. Na een lange proefrit waren we er snel uit: deze ging het worden. Twee dagen geleden hebben we hem mee naar huis genomen. De auto is van buiten simpelweg een plaatje om te zien. Het is gewoon een stoere, moderne auto.

Wat ons na de eerste 48 uur sturen het meest is bijgebleven, is het rijcomfort. Hoewel een 1.0-motortje op papier misschien bescheiden klinkt, kan hij prima en soepel meekomen in het dagelijkse verkeer, al is het natuurlijk geen racemonster. De stoelen zitten heerlijk en de cabine is goed geïsoleerd. Het is aan boord opvallend stil, waardoor we extra kunnen genieten van de Harman Kardon-speakers. Alle schermen en rijhulpsystemen, zoals de Lane Assist, werken bovendien feilloos en intuïtief. Daarnaast is de verschuifbare achterbank voor ons echt een gouden vondst. Hebben we gasten achterin? Dan schuiven we de bank naar achteren voor royale beenruimte. Zijn we gewoon met z'n tweeën op pad? Dan gaat de bank naar voren, waardoor de kofferbak groter wordt en onze hond veel beter en veiliger op de achterbank past.

Toch is geen enkele auto perfect, en als we kritisch kijken zijn er wel een paar dingen aan te merken. Wat ons echt tegenvalt voor een auto uit 2025, is de achteruitrijcamera. De beeldkwaliteit daarvan is ronduit matig. Ook is het zicht rondom vrij beperkt. Aan de voorkant neemt de binnenspiegel best een flinke hap uit je blikveld, en aan de achterkant belemmeren de donker getinte ruiten het zicht aanzienlijk. Gelukkig maken de fijne, grote zijspiegels veel goed. Tot slot nog een waarschuwing voor toekomstige passagiers: de instap naar de achterbank vraagt wat lenigheid, want je moet over een behoorlijk flinke wielkast heen stappen.

Omdat we de auto nog maar nét hebben, is dit natuurlijk pas een eerste indruk. Ik ben dan ook van plan om deze review de komende jaren netjes aan te blijven vullen. Zo houd ik jullie niet alleen op de hoogte van hoe de auto zich op de lange termijn houdt, maar zal ik ook transparant de daadwerkelijke onderhoudskosten en het langetermijnverbruik met jullie delen. Wordt vervolgd!

5,600 kilometer verder

• 14.600 km
• 1 mei 2026

We zijn inmiddels ruim twee maanden verder en hebben onze Renault Captur 1.0 TCe Bi-Fuel (2025) al behoorlijk de sporen gegeven, met zo'n 4600 kilometer extra gereden. Die kilometers bestonden uit een mix van stadsverkeer en snelweg, en een vakantierit naar Frankrijk.

Vlak voor onze vakantie heeft de Captur zijn 'Onderhoud A' beurt gehad bij de garage. Dit kostte ons € 248,-. Dat de auto een importverleden heeft, bleek voor de merkgarantie en het onderhoud geen probleem te zijn. Qua vaste lasten betalen we € 101,- per maand aan wegenbelasting . Aan de pomp tanken we Euro 98 benzine, al verbruikt de auto daar eigenlijk amper iets van. Zelfs bij een koude start schakelt de installatie al na enkele minuten volledig ongemerkt over op autogas. Het praktijkverbruik is nu rond de 6,8 liter per 100 km op benzine en 8,4 liter per 100 km op LPG. Met een volle gastank komen we zo'n 480 kilometer ver. Wat wel een tikkeltje overdreven aanvoelt, is dat de auto bij een resterende actieradius van 100 kilometer al begint te piepen dat de tank leeg raakt.
De praktijk heeft ons ook geleerd dat rijden op LPG nét wat meer planning vereist. Vooral 's nachts, of wanneer we bij een defecte LPG-pomp stonden, moesten we die benzinereserve toch noodgedwongen aanspreken.

De rijervaring zijn en blijven een positieve beleving. Ook in de heuvels van Frankrijk hield de 1.0 liter driecilinder motor zich uitstekend. Als je op tijd schakelt, kun je er verrassend veel pit uit halen. Trek je stevig op, dan laat het motortje flink van zich horen, maar eenmaal op een van 130 km/u is het heerlijk stil aan boord. Het enige wat dan nog opvalt, is het windgeruis rondom de forse zijspiegels.
De stoelen zitten ook erg goed. Zelfs na een rit van zes uur. Een piepklein detail waar ik van geniet, is de simpele hendel waarmee je de rugleuning snel en gemakkelijk kunt verstellen. Verder doen de automatische ruitenwissers, de adaptieve verlichting en de vlotte klimaatregeling hun werk goed. Ook het stuurwiel ligt heerlijk in de hand en alle fysieke knoppen gewoon logisch, precies zoals je verwacht.

In de auto is de donkere hemelbekleding prachtig om te zien, al geeft het de auto voor het gevoel wel een wat krapper ruimte. De auto is verder goed bekleed. Maar we missen wel zachte kussentjes tegen de middenconsole voor je knie en bovenaan het deurpaneel voor je arm. Voor passagiers achterin is de instap best lastig omdat je echt over een flinke wielkast heen moet stappen, wat voor mensen die minder mobiel moeilijk kan zijn. En hoewel we superblij zijn met de verschuifbare achterbank, valt de bruikbare kofferbakruimte (zelfs met de dubbele bodem) in de praktijk toch wat tegen. Tot slot klinken de deuren bij het dichttrekken helaas vrij blikkerig, wat het goedkoper doet aandoen.

Dat brengt me bij het inparkeren. Zoals bij zoveel moderne crossovers is het zicht rondom sterk beperkt door de vormgeving. Je bent daardoor ontzettend afhankelijk van de parkeerhulpen. Helaas is de ahteruitrijcamera van een slechte kwaliteit, zeker in het donker en zijn de parkeersensoren zó hypergevoelig afgesteld, dat ze al beginnen te piepen terwijl er nog voldoende ruimte over is.

Op het gebied van het infotainmentsysteem is de Captur goed. Het touchscreen reageert snel en de geluidskwaliteit van de audio is top. Android Auto werkt werkelijk perfect, maar bij Apple CarPlay laat het systeem steekjes vallen, zo weigert de iPhone navigatie-instructies door te sturen naar het schermpje achter het stuur. Een ander digitaal minpunt is de draadloze telefoonoplader. Die functioneert in de praktijk meer als een broodrooster: na een uur tot anderhalf uur wordt de telefoon zó warm dat er foutmeldingen in beeld verschijnen. Tegenwoordig gebruiken we weer een ouderwets kabeltje.

En toch... de conclusie van deze review is dat we ondanks die kritiekpuntjes nog elke dag met een grote grijns instappen. Want elke keer als we op de auto af lopen, is het weer een genot om naar te kijken. De prachtige rode kleur en de stoere neus maken het van buiten simpelweg een plaatje van een auto. Hij rijdt geweldig, het comfort is hoog en de brandstofkosten zijn dankzij de LPG-installatie een stuk lager.