Tegen goedkopere Jaecoo 7 laat Ford Kuga zien dat er verschil is tussen kwantiteit en kwaliteit

In Nederland moeten we nog even aan de Jaecoo 7 wennen, maar in het Verenigd Koninkrijk domineert hij al anderhalf jaar de verkoopstatistieken. Je krijgt namelijk veel auto voor relatief weinig geld, althans op papier. Wat veel voor weinig in de praktijk betekent, zoeken we uit met als ijkpunt de Ford Kuga, net als de Jaecoo 7 een voorwielaangedreven middenklasse-SUV die je in Nederland alleen met een plug-in hybride aandrijflijn kunt krijgen.

We rijden van beide de meest complete versie en dan is er een fors prijsverschil: er is een Kuga voor €38.990

De Jaecoo 7 SHS-P (wat staat voor Super Hybrid System Plug-in) is er vanaf €37.990, dat is de als Selective aangeduide basisuitvoering. De grijze auto op deze pagina’s is de rijker aangeklede Exclusive-variant, die in de prijslijst staat voor € 41.490. Ook de blauwe Ford hebben we in deze test in de meest complete variant: de € 51.735 kostende BlueCruise Edition. Dat is een stevige prijs, maar met zijn plug-in hybride aandrijftechniek is de Kuga er al vanaf €38.990, in de Trend Business-uitvoering. Die is daarmee precies € 1.000 duurder dan de goedkoopste versie van de Jaecoo. Dat is een relatief bescheiden prijsverschil tussen een auto van een gevestigd merk en een op prijs concurrerende nieuwkomer. Een blik op de uitrustingsstaatjes leert echter dat de goedkopere Jaecoo standaard wel voorzieningen meekrijgt als adaptieve cruisecontrol en een 360°-camera, terwijl de Kuga het moet doen met een normale cruisecontrol en een gewone achteruitrijcamera. De Kuga heeft daarentegen in basistrim wel al elektrisch verwarmbare voorstoelen, een elektrisch verwarmbaar stuur en een elektrisch verwarmbare voorruit, voorzieningen die de Jaecoo 7 alleen op de luxere versie heeft. Kortom, er zijn zeker verschillen, maar qua uitrusting ontlopen de auto’s elkaar niet heel veel.

Vorm versus functie

De interieurinrichting van de Jaecoo 7 is strak en zakelijk, minimalisme viert hoogtij. Dat past helemaal bij deze tijd en het is een groot contrast met het binnenste van de Kuga. Het Ford-interieur ziet eruit alsof het nog steeds 2015 is. We zien in de Kuga veel losse knoppen en schakelaars, ogenschijnlijk willekeurig rondgestrooid. In de praktijk valt het echter reuze mee. Alle bedieningsorganen zitten in de Ford juist logisch gegroepeerd; de knoppen voelen prettig aan en geven precies de juiste feedback die nodig is om ze te bedienen zonder dat je hoeft te kijken wat je doet. Het kost geen enkele moeite om in de Ford-cockpit je weg te vinden. Dat geldt ook voor het multimediasysteem. Het is misschien niet het meest fancy systeem dat we kennen, maar het reageert snel, steekt logisch in elkaar en vraagt weinig aandacht. Zo moet het. Hoe anders is dat bij de Jaecoo. Het Chinese interieur ziet er op het eerste gezicht een stuk gelikter uit, maar om te beginnen voelt alles wat je aanraakt net even minder hoogwaardig aan dan in het Ford-interieur. Het aantal fysieke knoppen is tot het uiterste beperkt en je bent daardoor voor vrijwel alles aangewezen op het infotainmentscherm.

Teksten in multimedia Jaecoo voor meerdere uitleg vatbaar

Het multimediasysteem is behoorlijk talig en vraagt daardoor veel aandacht. Sommige teksten zijn zelfs voor meerdere uitleg vatbaar, en daar wil je tijdens het rijden niet over nadenken. Verder laten de touchknoppen op het stuur zich niet blind bedienen. Kortom, het idee is aardig (en waarschijnlijk goedkoper te produceren dan een veelheid aan echte knoppen), maar de uitvoering is matig. Ronduit hinderlijk is dat in de besparingsmodus de beeldschermen te donker worden om bij daglicht nog te kunnen aflezen. En we krijgen ze alleen weer lichter door de auto stil te zetten en in- en uit te stappen. Waar ze bij Jaecoo ook nog aan moeten werken, is het automatisch koppelen van je telefoon, dat moet bij elke rit weer opnieuw handmatig. En mochten ze toch aan het tweaken slaan: het head-up display kan niet ver genoeg omlaag (althans voor langere bestuurders).

Jaecoo 7

Ford Kuga

Ergonomisch klopt de Ford beter dan de Jaecoo

Ergonomisch klopt de Ford beter dan de Jaecoo. Achterpassagiers denken daar wellicht anders over, die hebben in de Kuga minder ruimte dan in de 7. Al zit je in de Jaecoo wel iets meer met je knieën opgetrokken, omdat de zitting van de achterbank iets lager staat dan in de Ford. Ook heeft de Jaecoo een beduidend grotere kofferbak dan de Ford: 500 liter tegen 395 liter, dat scheelt aanzienlijk. Mocht het nodig zijn, dan kun je bij de Ford nog wel wat laadvolume winnen door de achterbank (in delen) 15 centimeter naar voren te schuiven, maar dan blijft er geen beenruimte over voor de achterpassagiers. Mocht je meer willen meenemen: de Jaecoo mag een aanhanger trekken van 1.500 kg. Bij de Kuga wordt het een stuk serieuzer, die mag zelfs 2.100 kg trekken.

Geen schakelpauzes

Hoewel de Jaecoo een 1,5-liter benzinemotor heeft en de Ford een veel grotere 2,5-liter viercilinder, reageert de Jaecoo met meer enthousiasme op het gaspedaal. Dat is in grote mate toe te schrijven aan het door Jaecoo gebruikte hybridesysteem. Bij lagere snelheden wordt de 7 alleen door zijn potentere elektromotor aangedreven en hoor je de benzinemotor hoogstens als die de accu bijlaadt. Pas op hogere snelheid wordt de verbrandingsmotor aangekoppeld (als je goed oplet, voel je de koppeling sluiten). Die viercilinder werkt verder zonder versnellingen, vergelijkbaar met bijvoorbeeld de Mitsubishi Outlander. Doordat de elektromotor leidend is, is er genoeg levenslust en zijn er geen hinderlijke schakelpauzes.

Hybride Ford lijkt op hybride Toyota

De aandrijflijn van de Kuga is vergelijkbaar met de constructie die Toyota al jaren gebruikt voor zijn hybriden. In een cvt-achtige opzet rond een planetair tandwielstelsel is er een continu samenspel tussen de elektromotor en de volgens het superefficiënte Miller-principe werkende benzinemotor. Ook hier is de aandrijflijn altijd bij de les, al wordt er net even minder gretig op het gaspedaal gereageerd dan bij de Jaecoo. Mocht je bij de Ford het gaspedaal overigens diep intrappen, dan gaat de benzinemotor direct aan het werk. Daarbij blijft overigens het gegier zoals we dat bij Toyota’s nog weleens ervaren op de achtergrond. Dit komt mede doordat de benzinemotor redelijk overbemeten is en de elektromotor ook genoeg in huis heeft, waardoor de Miller-motor niet direct op zijn tenen hoeft te lopen.

Jaecoo 7

Ford Kuga

Jaecoo komt in test 74 kilometer op lading, Ford 52

Tijdens onze test komen we bij de verbruiksmeting van rijden zonder te stekkeren met de Jaecoo verder op een liter benzine; we noteren een gemiddeld testverbruik van 5,8 liter per 100 km tegen 6,7 liter per 100 km voor de Ford. En als we alleen elektrisch rijden, komen we op een volle accu met de Jaecoo verder dan met de Kuga: 74 tegen 52 km, al komt dat ook doordat de Jaecoo een grotere accu heeft. Om de Ford-accu op te laden ben je al snel vijf uur kwijt, dat gaat met maximaal 3,7 kW aan de wisselstroomlaadpaal. Bij de Jaecoo gaat het nauwelijks sneller, al kan die (wanneer dat beschikbaar is) met 6,6 kW overweg. Daarnaast kan de Jaecoo ook met maximaal 44 kW aan de snellader. Dat klinkt leuk in theorie, maar in de praktijk zakt het laadvermogen al heel snel in. En verder moet je wel een heel goede reden hebben om met een auto waar je ook een benzinemotor aan boord hebt naar de vrij prijzige snellader te gaan.

Kuga rijdt als een echte Ford, strak, stevig en stabiel

Ford heeft een naam hoog te houden als het gaat om ondersteltechniek. De Kuga onderstreept dat nog eens. Zonder dat het comfort eronder lijdt, voelt de auto lekker stevig en stabiel aan, helemaal in lijn ook met de strakke besturing, waardoor de Kuga koersvast over het asfalt gaat. Geen moment hebben we het gevoel dat de auto ons in een te snel genomen bocht in de steek zal laten, het is absoluut vertrouwenwekkend. In de Jaecoo hebben we dat minder. De besturing is een stuk vager, met vooral rond de rechtuitstand te veel bekrachtiging. Dat voelt onnatuurlijk. Ook het onderstel kent verbeterpunten. Op korte oneffenheden kan het stoterig zijn, terwijl de auto op lange hobbels net iets te veel nadeint, waardoor het comfort in het gedrang komt. Waar Jaecoo ook een voorbeeld aan Ford kan nemen, is bij de elektronische assistentiesystemen. De Jaecoo kan niet zelfstandig van rijbaan wisselen. Geen probleem, dat kunnen we zelf ook prima. Maar herkalibratie van de rijbaanassistent kan geen kwaad. De 7 zwalkt een beetje heen en weer tussen de lijnen. De auto midden in de rijstrook houden vindt de elektronica maar lastig. Ook de adaptieve cruisecontrol vraagt om verdere verfijning: hij werkt soms als een aan-uitknop en de snelheid fluctueert te veel. Daarnaast hallucineert de elektronica af en toe en zijn we even alle snelheid kwijt.

BlueCruise rijassistentie doet het echt goed, daar kan Jaecoo nog wat van leren

Dit staat in schril contrast tot de hulpsystemen van de Ford. De adaptieve cruisecontrol en rijbaanassistent doen keurig gekalibreerd wat we ervan verwachten. Sterker nog: de blauwe auto in deze test staat erbij als BlueCruise Edition en dat betekent dat hij standaard is voorzien van BlueCruise (op de andere versies is dat een optie van € 1.450). Dit betekent dat we op 95 procent van de snelwegen het stuur niet meer hoeven vast te houden, terwijl de auto vertrouwenwekkend keurig op snelheid en in de rijbaan blijft. Wel moeten we zelf blijven kijken en het systeem neemt nog niet, zoals bij Tesla, zelf het initiatief om van rijbaan te wisselen; daar ben je nog steeds zelf verantwoordelijk voor. Het gaat er vooral om dat je legaal het stuur niet meer hoeft vast te houden. Mooi dat het kan en fijn dat het zo goed werkt, alleen: waar laten we nu onze handen? Zonder de € 1.450 kostende BlueCruise werken de assistentiesystemen namelijk ook bovengemiddeld goed, daar kunnen ze bij prijsvechter Jaecoo nog wat van leren.

Ben je ingelogde gebruiker dan kun je gratis de PDF van de uitgebreide vergelijkende test uit ons magazine downloaden. Daarin vind je niet alleen een ingevulde scorekaart waarin je ziet hoe we tot dit oordeel komen, ook alle testmetingen vind je erin terug. 

Foto's Arno Lingerak