Mini Countryman E John Cooper Works (2026)

Van Polestar 2 naar MINI Countryman E

• 26 juni 2026

De openingszin van mijn vorige review begon met: “Dat is vast de auto van je man.” Ik weet met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat deze opmerking bij de MINI achterwege blijft. Mijn vorige auto was een Polestar 2 en daar heb ik ruim 200.000 km en 3,5 jaar plezier mee gehad. Geen grote problemen of enorme ergernissen dus een opvolger moet van goeden huize komen. Ik kom daar zo op terug.

Voordat ik mijn eerste indruk met je deel geef ik ook voor deze review alvast een leeswaarschuwing. Niet vanwege de inhoud, wel vanwege de lengte. Mocht ik zeggen dat ik het kort zal houden dan is dat doorgaans niet het geval. Een gewaarschuwd mens telt voor 2. Mocht je zin hebben en een halve dag de tijd: op mijn profiel staat de review van de Polestar.

Terug naar waar deze review over gaat: een MINI Countryman E met JCW-trim en pakket L in de kleur British Racing Green en het dak, de spiegels en de velgen in het zwart. Ik kan je vertellen dat dat een bijzonder mooie en vrolijke combinatie is. Ik ben zelf ook kleurrijk, in vele opzichten. Ook de trap in huis is kleurrijk, van blauw naar groen naar paars naar rood naar geel. Al dan niet in die volgorde.

Iemand een idee wat er gaat gebeuren als je een nieuwe auto hebt? Ik wel. Ik ga vergelijken. Want de Polestar was feilloos en ik kon er mee lezen en schrijven. Figuurlijk dan. De Polestar en de MINI kan je eigenlijk niet echt met elkaar vergelijken. De ene is klassiek, rustig en bijzonder stijlvol. De ander is vrolijk, druk en chaotisch. Ik moet bekennen dat de chaos goed bij mij past, het is de rode draad in mijn leven en ik hou ervan. De Polestar gaf mij rust, de MINI voelt mijn chaos en geeft mij de tijd om te wennen.

Ondanks dat beide auto’s eigenlijk niet te vergelijken zijn ga ik het toch doen. Ik had bij de Polestar een aantal ergernissen die de MINI niet heeft en natuurlijk vice versa. Ik zal eerst vertellen hoe ik op een MINI uit ben gekomen, dit kan ik natuurlijk niet in een paar zinnen.
Mijn werkgever stelt geen leasebudget beschikbaar, maar heeft elk half jaar een nieuw aanbod van een paar merken met diverse uitvoeringen. De auto’s zijn opgedeeld in categorieën en ik mag ook kiezen voor een categorie lager of hoger. Volg je het nog?
In mijn eigen categorie werd een KIA EV5 in diverse uitvoeringen aangeboden. Ik weet niet hoe het met jou als lezer zit, maar ik heb een soort aangeboren aversie tegen KIA. Ik wil niemand voor het hoofd stoten, maar er rijdt een bepaald type mens in. Vaak 60+ waarvan het mannelijke deel gekleed gaat in een geblokt overhemd met korte mouwen. Het type dat redelijk ambivalent is als het gaat om het al dan niet gebruiken van een spitsstrook, oftewel de middenbaanplakker. Ik kan overigens uren over andere weggebruikers en het gedrag praten. Over de slingerende telefoonindehandhouders, knipperlampjes- en ritsweigeraars of over de inhaalkrummelaars. Of wat dacht van typische Audi/Mercedes/Dodge RAM/Opel Agila-bestuurders? Ik kan er een boek over schrijven denk ik.

De andere auto’s die ik kon kiezen: Volvo EX30, BMW iX1 en MINI Countryman. De BMW viel af, ik moest te veel bijbetalen voor de dikste uitvoering. Het gebrek aan knipperlampjes speelde zeker mee in de overweging, ik gebruik ze nagenoeg altijd dus kan ze niet missen.

Omdat ik zo verknocht was aan mijn Polestar werd ik licht chagrijnig van het aanbod. Chagrijnig is doorgaans niet een gevoel dat bij mij past, het komt ook maar zelden voor. Wel word ik chagrijnig van warm weer (boven 20 graden en/of niet kunnen zwemmen), als mijn rondje golf niet gaat zoals ik dat zou willen of als een van de katten kotst op de deurmat in plaats van goed schoonmaakbaar laminaat. Dat ter zijde.

Ik ben een fervent autorijder, het is mijn hobby en ik wil plezier achter het stuur. Ik wist dan ook direct dat naast de BMW de KIA het ook niet ging worden. Ik ben echter de beroerdste niet en plande toch een proefrit. Ook plande ik een proefrit voor de Volvo en MINI.
KIA was als eerst aan de beurt. De verkoper deed echt zijn best, waarvoor complimenten, maar het mocht niet baten. Voordat ik überhaupt het terrein af was gereden wilde ik de auto alweer terugbrengen. Totaal geen rijpret en daarnaast veel te lomp. KIA staat bekend om de vele piepjes en drukke infotainmentschermen, Hyundai doet daar overigens vrolijk aan mee (ter info: mijn man rijdt in een Ionic 5). Het was ook niet ‘leuk druk’, eerder bloedirritant.
De KIA-verkoper was ook niet echt verbaasd dat we binnen 20 minuten alweer terug waren.
Op naar de Volvo-boer waar ik toch wat monter naartoe ging. Volvo = Polestar of Polestar = Volvo. Dat moet vertrouwd aanvoelen. Bij het instappen werd ik direct ietwat claustrofobisch. Het is niet zo dat ik per se een grote auto wil en doorgaans zit ik alleen in de auto, maar dit was toch wel klein. Daarnaast is het net als de KIA een eenheidsworst, je ziet ze te veel in te veel saaie kleuren. Verwend? Uiteraard. Het grootste euvel was echter het infotainmentgebeuren. De Volvo is voorzien van 1 scherm in het midden en daar moet je het mee doen. Snelheid, knipperlichten, navigatie… Je moet elke keer op het scherm kijken waardoor de focus op de weg een ondergeschoven kind wordt. Misschien dat een Headup-display een waardevolle toevoeging was geweest en mij misschien wel over de streep had kunnen trekken. Afgezien dat de Volvo bloedsnel is beleefde ik toch te weinig plezier. Het elke keer naar het scherm te moeten kijken is misschien een kwestie van wennen, maar ik werd er niet vrolijk van.

Als laatste was de MINI aan de beurt en na de voorgaande proefritten had ik stiekem mijn keus al gemaakt. In vergelijking met het vorige model vond ik deze nieuwste versie oprecht mooi. Ik had de nodige reviews gelezen/gezien en ook had ik mij vast gemeld in een Facebookgroep om te kijken wat de ‘issues’ zijn.
Na de proefrit was ik helemaal om en kon de auto worden besteld. Het vrolijke uiterlijk, het chaotische interieur, de pixelpannenkoek en het rijgedrag gaven de doorslag.

Tot zover. In het volgende deel ga ik vertellen over exterieur, interieur, infotainment en rijgedrag (dus eigenlijk over de hele auto). Ik kan alvast verklappen dat ik vaak de Polestar als vergelijkingsmateriaal gebruik, voor mij is/was dat de perfecte auto.
Ter info: ik ben niet altijd consistent met het bijhouden van de review, soms zitten er weken of maanden tussen. Heb geduld, het komt goed.