Gebruikersreview

Mazda 2 SkyActiv-G 90 Luxury (2022)

19 januari 2025 • 13:29

Uitvoering	2 SkyActiv-G 90 Luxury
Versnellingen	6, Handgeschakeld
Bouwjaar	2022
Jaar van aanschaf	2023
KM-stand bij aanschaf	1 km
KM-stand laatst	93.388 km

Onverwacht groots!

1 km
19 januari 2023

Na al jarenlang met veel plezier allerlei reviews te hebben gelezen op deze pagina, nu eindelijk zelf maar eens in het toetsenbord geklommen.

Begin 2023 de beslissing gemaakt om, voor het eerst in mijn leven, een private lease aan te gaan.
De jaren daarvóór had ik behoorlijk wat pech gehad met mijn (oude) auto’s en mijn partner drong er bij me op aan om voor een private-leaseconstructie te gaan.
Zijzelf reed op dat moment al een paar jaar, naar volle tevredenheid, een elektrische Mazda MX-30 middels private-lease via de locale Mazda dealer, letterlijk bij ons om de hoek.
Dus op een mooie dag in januari de stoute schoenen aangetrokken en een afspraak gemaakt bij onze “buurman”.

Na een uitgebreid en tof gesprek in de showroom bij deze garage, viel mijn keuze op de Mazda 2; mijn budget liet een grotere/duurdere auto niet toe dus die beslissing was snel gemaakt.
Vooral toen bleek dat bij neergeklapte achterbank mijn “werkspullen” (ik ben muzikant…) makkelijk zouden passen, werd ik voorzichtig enthousiast.
Samen met de verkoper een paar Mazda 2 exemplaren bekeken die op dat moment voorradig waren.
Na op het buitenterrein een paar auto’s in diverse grijstinten te hebben gezien, liepen we een hoekje om en… daar stond ‘ie!
Een prachtige, rode Mazda 2 met gave lichtmetalen velgen. Ik was gelijk verliefd! Bleek het ook nog eens om een Luxury uitvoering te gaan, met mooie opties als stuurverwarming en automatisch dimmende binnenspiegel.
Hoewel ik het interieur er erg volwassen en chique vond uitzien, was ik eerlijk gezegd tóch wel wat sceptisch over het gebruiksgemak, comfort en de rijeigenschappen van de M2.
Dit kwam vooral omdat mijn vorige auto’s een stukje groter waren; een VW Passat station uit 2003, een VW Caddy bestel uit 2006, en een Audi A4 station uit 2005. Naar mijn idee zou zo’n klein wagentje als de Mazda 2 een stuk luidruchtiger en minder comfortabel moeten zijn…

De verkoper glimlachte en zei: “neem deze hier maar even voor een testrit mee de snelweg op.”
Het betrof een grijs-blauwe demo auto en er werd bij gezegd: “deze is wél wat minder uitgebreid in opties dan die rode Luxury hoor!”

Het eerste wat me opviel tijdens de proefrit, was dat de auto groter aanvoelde dan dat hij in werkelijkheid is. Vast op de weg, écht weinig geluid van buitenaf en vooral een erg stevig en fijn stuur- en schakelgedrag.
En ondanks het predikaat “minder uitgebreid in opties” vond ik toch dat deze auto al rijkelijk bedeeld was; automatisch bedienbare en verwarmbare buitenspiegels, electrische ramen voor en achter, climate control, cruise control, érg fijne stuurbekrachtiging en een uitgebreid multimedia systeem met fijn bedienbaar display.
En ook nog allerlei veiligheidssystemen waaronder lane-assist en dodehoek waarschuwing.

Na de proefrit was ik definitief verkocht en ben ik een private lease aangegaan voor de prachtige Mazda 2 Luxury in Soul Red Crystal.
Later meer over mijn ervaringen met deze auto!

Een superfijne reisgenoot

93.388 km
7 juli 2026

Na inmiddels bijna 3,5 jaar aan avonturen met mijn Mazda 2, werd het de hoogste tijd om weer eens wat ervaringen te delen.
Dat vind ik niet alleen zelf, maar ook een aantal lezers van mijn vorige review.
En gelijk hebben ze; na mijn eerste schrijfsels is het, door allerlei omstandigheden, véél te lang stil gebleven.
Daarbij is er inmiddels genoeg te vertellen over mijn reis met de rode Mazda 2 Luxury en om alvast een tipje van de sluier op te lichten: dat zijn grotendeels positieve verhalen!

Zorgeloos sturen…?

Om maar eens gelijk met een lofzang te beginnen: wat bevalt de private-leaseconstructie me uitstekend!
In deel 1 van mijn verhaal vertelde ik dat mijn partner er destijds op aandrong om toch vooral voor een dergelijke constructie te kiezen.
Eerlijk gezegd stond ik hier nogal sceptisch tegenover; ik wist wat mijn vriendin per maand kwijt was aan private lease voor haar Mazda MX-30 en was ervan overtuigd dat zij véél duurder uit was dan ikzelf.
Totdat zij me vroeg eens een overzichtje te maken van wat ik de afgelopen 10 jaar grofweg had uitgegeven aan reparaties, onderhoud, wéér een andere auto, nog meer reparaties…
Lang verhaal kort: ik ben ongeveer op de helft gestopt met schrijven. Wat een sloot geld is er doorheen gegaan in een paar jaar tijd…
Nu moet ik erbij zeggen dat ik enorm veel pech heb gehad in mijn automobiel-rijke bestaan.
Hieronder volgt een deel van de avonturen uit het pré-Mazda2 tijdperk.
Neem een lekker bakje koffie, leun achterover, lees en huiver…

Zo was er ooit een Renault Kangoo 1.9d welke op papier 3 maanden van mij was, maar in de praktijk slechts 4 weken bij mij thuis is geweest. De overige tijd stond hij bij de garage waar ik hem had gekocht voor allerlei reparaties (koppeling versleten, versnellingsbak kapot, electrische storingen, koppakking lek…). Gelukkig was de garage extreem coulant; ik had de auto zonder garantie gekocht maar alle reparaties werden kosteloos uitgevoerd; waarschijnlijk had men nogal medelijden met deze onfortuinlijke muzikant…
Het liep echter zó in de papieren dat men na 3 maanden besloot mij het aankoopbedrag van €2000 terug te geven en de auto retour te nemen (garagehouder: “dat is voor alle partijen het voordeligst!”).
Erg aardig van ze, en een geluk bij een ongeluk.

Dan was er de blauwe VW Passat station B5 op LPG uit 2001.
Korte versie van de misère: heerlijk comfortabele reisauto, maar helaas was de 1.8 20v motor niet heel erg in zijn nopjes met het schrale gas; 2x een verbrande klep binnen een halfjaar…
Toen toch maar weer een diesel: het werd een geweldig mooie VW Passat B5.5 station, 1.9TDI Highline uit 2003 met 130PK. Wat reed deze auto heerlijk, en voor mijn doen heb ik daar weinig kosten aan gehad: “slechts” een nieuwe koppeling en een paar remschijven.

Maar ja… toen kwamen de milieuzones en mocht Paulus de grote steden niet meer in met zijn te oude Passat diesel. Niet handig voor een muzikant.
Toen ontdekte ik dat de Volkswagen Touran ook als bestelauto bestond. Ideaal voor de kleine ondernemer: alle comfort van een personenauto en het voordeel van verlaagde motorrijtuigenbelasting.
Het mocht deze keer wat meer kosten vond ik; duurder in aanschaf, maar zuiniger in verbruik en lagere motorrijtuigenbelasting. Kortom, een geweldig verdienmodel zeg maar...
Het werd een witte 1.9TDI uit 2009 (deze mocht vanwege het bouwjaar wél de steden in) met 7-traps DSG automaat.
Uit de krochten van mijn geheugen: aanschafprijs €5750.
Een heleboel geld voor mij toen (en nog steeds...)
Ik zal nooit de motorcode en de typeaanduiding van de DSG-bak vergeten.
Bel mij ’s nachts wakker en ik roep:
“BLS! DQ200!”
Wát een drama…

Het begon met een olielek. Onderzoek bij de garage wees uit dat er een gat in de carterpan zat, wat was dichtgesmeerd met kit. De olie had de kit opgelost en nu was er een gat zichtbaar, precies in de vorm van een grote platte schroevendraaier. Mijn garagist vermoedde dat men bij het loswrikken van de DSG bak (de vorige eigenaar had vlak vóór mijn aankoop de koppelingsplaten laten vervangen) was uitgeschoten en zo pardoes een gat in het pannetje had geprikt.
Nou ja, op tijd ontdekt; carterpan van de sloop eronder dus we konden weer lekker toeren.
Jammer genoeg vond de DSG bak dat al dat vermogen (105PK!) buitenproportioneel was, dus werd er vrolijk op los geslipt tussen de koppelingsplaten onderling.
Een softwarematige aanpassing van de software bij een DSG-specialist zou soelaas moeten bieden, maar na 3 vruchteloze pogingen kon mij men daar niet meer verder helpen. Dus maar (nog) minder gas geven om zodoende de slip te minimaliseren.

Eigenlijk had dit een teken aan de wand moeten zijn. Dat was het ook, maar ik besloot het te negeren. Gelukkig kwam er nóg een duidelijk no-go signaal, toen tijdens een drukke avondspits op de A10 de auto gigantisch begon te rammelen.
“Loshangende uitlaat”, dacht ik nog. Maar toen het gerammel plotseling stopte, er géén uitlaat onder de auto uitvloog maar wel de toerenteller op 0 stond en alle rode lampjes brandden, rees het vermoeden dat het weleens écht foute boel zou kunnen zijn.
De ANWB sleepte me naar een carpoolplek.
Hoewel de motorolie als een slakkenspoor vanaf de weg tot op de parkeerplaats onder mijn Touran liep, dacht ik nog (wishful thinking) dat de distributieriem geknapt was.
Echter, deze hoop spatte als een zeepbel uiteen, toen de meneer van de wegenwacht na een blik onder de motorkap deze met een klap liet dichtvallen en me onomfloerst toevertrouwde: “Zo, die kan je wel weggooien.”
Er bleek een drijfstang afgebroken en deze was dwars door het motorblok heen gekomen om te kijken wie er achter het stuur zat en het waagde zo rustig te rijden.
Uiteindelijk met de sleepwagen kunnen meeliften, via de ANWB een leenauto kunnen ophalen en zo thuis weten te komen.

Gelijk mijn (superfijne!!) garagist gebeld. Na het hele verhaal aangehoord te hebben, gaf hij me 3 opties:
De auto wegdoen (o, had ik maar voor deze optie gekozen…), een motor van de sloop halen óf… een revisiemotor plaatsen.
We gingen uiteindelijk voor het laatste, want de auto had me ál mijn spaargeld gekost en weggooien is zonde, wist ik nog uit de Postbus 51 reclame.
Een motor van de sloop was te dubieus; je weet immers nooit wat het ding allemaal heeft meegemaakt.
Dus zorgde mijn garageman voor een compleet gereviseerd exemplaar.
Maar ja... helaas bleef het niet bij alleen maar een motor; deze diesel met motorcode BLS werd “kaal” geleverd, dus zonder verstuivers, dynamo, versnellingsbak, turbo en startmotor.
Op zich geen ramp zou je zeggen, maar helaas bleken gaandeweg alle onderdelen van de oude motor onbruikbaar: de turbo had zonder olie gedraaid toen de motor stukliep en had dus speling op de as, de DSG bak had op datzelfde moment een optater gekregen dus die deed nu helemáál niks meer en de verstuivers bleken buiten de tolerantiewaarden te vallen, waardoor er geen garantie kon worden gegeven op de revisiemotor.
Nou ja, om deze misère kort en bondig af te sluiten: het reparatiebedrag werd uiteindelijk, ondanks het onwijs fijne matsen en meedenken van mijn garagist, ongeveer even hoog als de aanschafprijs van de Touran.
3 jaar later verliet wederom een drijfstang het zinkende schip…
Zoeken op internet leerde me dat motorcode BLS vaker met dit euvel kampt; er waren heel wat berichten van mensen met een dergelijke motor die hetzelfde hadden ervaren.
En dat terwijl ik in de Passat TDI een AVG motor had; volgens kenners zo’n beetje de meest betrouwbare motor die Volkswagen ooit heeft gemaakt.
Mijn trouwe Passat ging al probleemloos richting de 500.000km…

En zo zijn er nog wel een paar auto’s de revue gepasseerd, maar daar zal ik jullie niet verder mee vermoeien.
We zijn hier tenslotte voor de Mazda 2.
En dat is waar voor mij het hoofdstuk “Zorgeloos sturen” begint!

Op het moment van schrijven is de Mazda ongeveer 3 jaar en 4 maanden in mijn bezit.
Strikt genomen is de auto natuurlijk eigendom van de leasemaatschappij, maar ik heb er inmiddels zóveel tijd in doorgebracht dat het voelt als “mijn auto”.
De teller staat op dit moment op 93.388 kilometer, en het zijn zonder te overdrijven stuk voor stuk probleemloze, comfortabele kilometers geweest.
Wat een solide, fijne auto is het!
De bouwkwaliteit, afwerking en ook het geluidsniveau in de auto doen niet vermoeden dat je in een kleine B-segmenter rijdt. Tenminste, dat is hoe ik het ervaar; ik heb al heel wat ritten bij mensen in kleine auto’s mogen beleven en dat zijn meestal tóch wat meer rumoerige auto’s die minder “dik” zijn afgewerkt en minder comfort bieden. Vaak hier en daar wat kraakjes, rammeltjes of piepjes en ook de stoelen zijn niet altijd even geriefelijk.
De Mazda 2 is in mijn beleving lekker stil tijdens de ritten; je hoort de motor natuurlijk wel maar het is allemaal erg gematigd, vooral wanneer je zoals ik het schakeladvies volgt en bij redelijk lage toeren opschakelt.
In allerlei reviews van dit type Mazda valt te lezen dat de auto vrij weinig koppel heeft en dat de versnellingen tamelijk lang zijn, waardoor hij vooral bij lage toeren niet zo vlot is.
Het is inderdaad zo dat ‘ie niet uitblinkt in supersnel spurten, maar vlot meekomen bij stoplichten tussen ander verkeer is wat mij betreft geen enkel probleem, zelfs niet met mijn “vroege” schakelgedrag.
En als je de motor wat meer toeren laat maken gaat het allemaal best rap.
Dit zal ongetwijfeld ook ermee te maken hebben dat mijn perceptie zich na al die kilometers heeft aangepast en ik gewend ben geraakt aan het wel en wee van de aandrijflijn. Zet mij in een Ferrari en daarna in mijn M2, tja… dan voelt ‘ie natuurlijk ineens een stuk trager :)

Al met al ben ik erg content met de prestaties van de auto. Enig minpunt is de 6e versnelling; je leest op diverse fora dat deze te zwaar is voor de 90pk sterke motor en dat kan ik alleen maar beamen; Versnellen in de 6e is haast onmogelijk en je dient vrijwel altijd terug te schakelen als je bijvoorbeeld wil inhalen op de snelweg. Eerlijk gezegd: ik gebruik deze hoogste versnelling helemaal nooit.
Heb weleens geëxperimenteerd: op een vlakke weg met weinig of geen wind 80 of 100 km/u in de 5e versnelling instellen op cruise-control. Het actuele verbruik bekijken en vervolgens hetzelfde doen in de 6e versnelling. Wat blijkt? Het verbruik in de 6e versnelling is elke keer hoger dan in de 5e versnelling, hetgeen voor mij wel aangeeft dat het hoogste verzet écht overbemeten is.
Ook bijzonder: Wanneer je 60 rijdt geeft de boordcomputer al het advies om van de 5e naar 6e te schakelen. Je komt dan héél laag in toeren te zitten, waar nauwelijks koppel voorhanden is. Een beetje wind of ietsje bergop en de snelheid zakt, zelfs als je volgas geeft.
Het meest gekke vind ik nog wel, dat wanneer je 100 km/u of harder rijdt, het schakeladvies zegt dat je in de 5e versnelling moet blijven. Dus bij 60 of 80 per uur wél naar de 6e, maar vanaf 100 per uur niet meer.
Ik heb dit daarnet voor de gein eens voorgelegd aan AI; de uitleg is onder andere, dat je bij 80 km/u meestal op een N-weg rijdt en dus niet hoeft te versnellen om bijvoorbeeld in te halen. En dus de 6e versnelling gebruikt kan worden. Bij 100 km/u en harder, rij je waarschijnlijk op de snelweg en moet je vaker versnellen en vertragen, waardoor je beter in de 5e kan blijven.
Mja… ik weet niet…
Hoe dan ook, tot en met de 5e versnelling is het prima en vlot cruisen wat mij betreft!

Het verbruik

Ik heb de gemiddeld verbruiksmeter in de Mazda nog nooit ge-reset.
Weet overigens niet of hij na een x aantal kilometers uit zichzelf opnieuw begint.
In de praktijk rijd ik dagelijks 18 kilometer in een 20 minuten (enkele reis) naar mijn werk; een stuk of zes rotondes en wat 80 wegen. Daarnaast regelmatig langere ritten over de snelweg en kom ik gemiddeld op zo’n 28.000 km per jaar uit.
De gemiddelde waarde die de meter vanaf het begin aangeeft: 4,9 l/100km oftewel 1:20,4.
Over het algemeen ben ik niet bewust bezig met zuinig rijden; als dit wel het geval was, zou het gemiddelde nog wel een paar tienden zakken vermoed ik.
Via het scherm kan je naar een optie waar “verbruik huidige rit” wordt weergegeven.
Af en toe probeer ik naar mijn werk zo zuinig mogelijk te rijden, door lang uit te rollen voor rotondes en (nog) rustiger op te trekken. Het verbruik voor zo’n ritje komt dan vaak uit rond
4,2 l/100km oftewel 1:23,8.
Op langere snelwegritten, met zo'n 105 km/u op de cruisecontrol, haalt de auto met gemak een verbruik van 1:23 / 1:24.
Dat de meter vrij nauwkeurig is, blijkt als ik weleens een berekening maak van het aantal gereden kilometers gedeeld door de getankte liters; dit komt heel aardig overeen met wat de verbruiksmeter aangeeft.
De snelheidsmeter en de snelheid die de cruisecontrol aangeeft, zijn overigens ook erg scherp en wijken maar 1 km/u af van wat de navigatie/GPS aangeeft!
Wat betreft olieverbruik: tot aan de eerste beurt bij 20.000km had de auto wel een beetje olie extra nodig (tussendoor 1x laten bijvullen). Na die eerste oliewissel hoeft er nooit tussendoor te worden bijgevuld en redt de auto het prima van beurt naar beurt.

Wat betreft onderhoud en reparaties kan ik kort zijn.
De auto krijgt elke 20.000km zijn reguliere beurt en 2x per jaar de wissel van zomer- naar winterbanden (en vice versa).
Het enige wat extra is uitgevoerd, is het monteren van nieuwe remblokken vóór bij 60.000km.
En er is een keer een ruitenwisserblad vervangen, that’s all.

In de Mazda 2

… Is het héérlijk toeven!
In het begin heb ik even moeten experimenteren met de stand, rugleuning, hoogte van de stoel en met de hoogte en axiale stand van het stuur. Toen ik eenmaal een prettige stand had ontdekt, bleek zelfs een verre rit naar Toscane geen enkel probleem. In reviews wordt weleens geschreven dat de zitting wat aan de korte kant is, maar daar merk ik niets van. De stoelen zitten prima en de rugleuning is goed gevormd en geeft ook zijdelings fijne steun.
Met mijn ruime 1,80m kan ik heel erg fijn zitten en ik heb de stoel niet eens helemaal in de achterste klik staan. Achterin zitten zal wellicht minder comfortabel zijn met betrekking tot beenruimte, maar eerlijkheidshalve weet ik dit niet eens zeker; de bank ligt altijd plat i.v.m. te vervoeren muziekapparatuur en er heeft nog nooit iemand achterin gezeten :)

Het is er heerlijk rustig, in die Mazda 2.
Zoals ik eerder al schreef, vind ik het verbazend stil in de auto.
En daarbij, na dik 3 jaar en ruim 90.000 km op de klok nog geen enkel rammeltje of kraakje, dat vind ik het vermelden waard!
Ook het schakelen voelt nog even strak als op dag 1. De pook klikt stevig in de versnellingen en er is geen zijdelingse speling.
Alles voelt en werkt solide, geen speling op schakelaars, stoelen, of handgrepen. Degelijk!!!

En dan de opties die deze auto rijk is…
Het betreft een Luxury uitvoering, het op één na hoogste uitvoeringsniveau wat toen verkrijgbaar was.
Hier volgt een opsomming van wat toffe opties:
- Climate control
- Stoelverwarming
- Stuurverwarming
- Automatische verlichting
- Cruise control
- Regensensor
- Keuze tussen regensensor of vaste intervallen ruitenwissers
- Automatisch dimmende binnenspiegel
- Parkeersensoren achter
- Elektrisch bedienbare ramen voor en achter
- Elektrisch bedienbare, verwarmbare en inklapbare buitenspiegels
- 16” lichtmetalen velgen
- LED koplampen
- Goed audiosysteem met fijn geluid (standaard systeem, maar desalniettemin erg goed!)
- Remhulp op helling
- Coming home verlichting
- Deursloten met afstandsbediening
- Start/stop systeem (wat heel fijn werkt!)
- Draadloos CarPlay
- Fijn beeldscherm met handige draaiknop, makkelijke en logische layout en menustructuur
- Dode hoek waarschuwing
- Noodrem assistent
- Waarschuwing kruisend verkeer bij achteruit rijden (en zelfstandig noodstop maken)
- Lane keep assist (auto corrigeert zelf)
- De motor gaat bij opschakelen alvast naar het toerental wat correspondeert met de volgende versnelling. Resultaat: supersmooth schakelen; je voelt werkelijk niks van het (ont)koppelen!

Alles goed?

Valt er dan, behalve de lange 6e versnelling, helemaal niks af te dingen op deze auto?
Ja en nee.
“Nee” wat mij persoonlijk betreft, maar als ik muggenzifterig ga doen zijn er wel een paar kleinigheden die me opvallen.
Het interieur, de afwerking daarvan, de manier waarop alles ergonomisch en gebruiksvriendelijk is vormgegeven, de degelijkheid, bijna alles klopt vind ik.
Bijna alles, want de start/stopknop met zijn mooie verlichting (oranje = accessoire stand; groen = klaar voor de start) is onzichtbaar vanuit mijn zitpositie omdat de ruitenwisserhendel ervoor zit.
Hetzelfde geldt voor het knoppenkluster links van de bestuurder, laag op het dashboard.
Met deze knoppen kan je o.a. het start/stopsysteem en lane assist uitschakelen.
Dat laatste wil nog wel eens handig zijn als je op een 60-weg rijdt en je telkens aan de rechterkant over de stippellijn moet rijden. Het systeem ziet dit en begint steeds te piepen. Maar de knoppen zijn vanuit mijn positie niet zichtbaar en ik moet soort van links onder het stuur duiken om de knop te kunnen vinden.
Dat kan gevaarlijk zijn tijdens het rijden.

Al het overige is pas écht 1e wereld-problematiek.
Het stoort me dan ook allemaal niet, maar vind het wel leuk om alles te vermelden wat me is opgevallen:

De bekerhouders in de middenconsole zitten niet op de meest logische plek; als je daar een wat hogere beker in zet, kom je met je arm op de beker terecht als je wil schakelen.

In een zo rijk uitgeruste en luxe aanvoelende auto zou je misschien een middenarmsteun mogen verwachten, maar die zit er standaard niet in.
Deze is wel als accessoire verkrijgbaar, maar komt vervolgens boven de bekerhouders te hangen, waardoor deze niet meer makkelijk bereikbaar zijn.
Maar dat is ergens maar goed ook, want mijn arm komt steeds op de beker als… nou ja, je snapt het wel.

De raambediening heeft alleen voor de bestuurder een automatische functie waarmee het raam met 1 klik opent of sluit. Om de andere ramen te openen/sluiten moet je het knopje vasthouden.
Overigens, er zit behalve 1 verlicht streepje bij de knop voor het bestuurdersraam, nergens verlichting in de raambediening. Ook niet in de andere deuren. Opvallend, want verder heeft zo’n beetje elke knop verlichting.

Er zit geen verlichting in het handschoenenkastje.

Een mooie optie was geweest, als de achterruitenwisser een slag zou maken wanneer de ruitenwissers vóór aanstaan en je de achteruitversnelling inschakelt.

Wat me ook nog opviel (en wellicht is dit bij heel veel andere auto’s ook zo?):
Als je een voorportier dichtgooit, hoor je een soort van degelijke “Dreun”.
Zo van: die is dicht!
Gooi je een achterportier dicht, dan hoor je fonetisch een soort van “Blek!”.
Klinkt toch een stuk minder degelijk :)

En dan tenslotte… en ik schaam me dat ik me er toch écht een beetje aan stoor…
De ruitenwissers maken hun slag niet af als je het contact uitzet.
Die stoppen gewoon als je op de start/stopknop drukt.
En dat vind ik jammer.

Ik wil graag nogmaals benadrukken dat bovenstaande alinea bedoeld is met een knipoog;
Ben buitengewoon tevreden met mijn Mazdaatje 2 en -letterlijk- nog élke keer blij als ik instap!