Voor Terschellinger Anne is over het strand rijden ultiem vrijheidsgevoel, het begon met zijn Kever

“Ik was een jaar of achttien en had net mijn rijbewijs gehaald. Een schoolkameraad uit Franeker had die zwarte Kever op de foto te koop staan en dat leek mij wel wat. Voor vijfhonderd gulden was de auto ineens van mij. Zo trots als een pauw nam ik de auto mee terug naar het eiland, maar toen ontstond er een uitdaging. Alhoewel de apk nog niet bestond, eiste de verzekeraar een technische keuring van de Kever vanwege de leeftijd.”

Kwam de Volkswagen er goed uit?

“Het leek me een goed plan om die keuring te laten doen door de lokale Volkswagen-dealer, aangezien mijn vader daar meermaals een nieuwe Audi had gekocht. Waarschijnlijk dacht ik dat zij mij wel even zouden helpen met dat rapport. Het liep net even anders. De remmerij was slecht en dat moest opgelost worden. Een vriend van mijn ouders wilde wel helpen. Ik moest maar ‘even langskomen met dat ding’, dus zo gezegd, zo gedaan.”

Wat heb je ermee beleefd?

“Omdat ik ben geboren en getogen op Terschelling, reed ik er regelmatig mee over het strand. Het gevoel van vrijheid dat je dan ervaart is moeilijk uit te leggen. Je moest wel goed weten wat wel en niet kon. En oppassen voor drijfzand natuurlijk. Daar moest je niet in terechtkomen, want dan was het einde oefening. Samen met een vriend ben ik nog naar de Kuip gereden voor een wedstrijd Feyenoord-Ajax. Dat soort ritten waren een groot avontuur. Cassettebandjes mee, radio aan en onderweg naar mooie vrouwen kijken. Ik weet nog dat ik onder de indruk was van de grote weg rondom Schiphol. Ze hadden daar al drie of zelfs vier rijbanen. Zoiets had ik nog nooit gezien. Op Terschelling hadden we één weg die van A naar B voerde en als je omkeerde ging je weer naar A.”

Je hebt dus best wat kilometers afgelegd. Was dat te doen in een Kever?

“Het ging er spartaans aan toe, maar ik vond het prachtig want er ging een wereld voor mij open. Het ging allemaal niet snel en stuur- en rembekrachtiging waren er niet. De kachel werkte met de hitte van de uitlaat, maar de kachelpotten waren zo erg doorgeroest dat de uitlaatgassen de cabine in werden geblazen als ik het warm wilde hebben. In de winter was het afzien.”

Je hebt de auto niet origineel gelaten, waarom?

“Nee, ik heb er best veel aan gesleuteld. Ik vond de wielen en stoelen van de modernere 1303 mooier, dus die monteerde ik in mijn 1300. Later heb ik een motorwissel gedaan, want het grotere blok van de 1303 had iets meer vermogen. Die wissel deed ik gewoon op straat. Het blok haalde ik los en dan kon ik hem naar achteren trekken. Met een paar buurjongens moest ik even goed richten met een rolcontainer waar we het blok dan op lieten zakken. Vervolgens tilden we de Kever over het andere motorblok heen en dan was het een kwestie van aansluiten. Dat was prima te doen bij een Kever. Het was simpele techniek die makkelijk te begrijpen was.”

Wat is er gebeurd met de Kever?

“Helaas kunnen ze goed roesten en die van mij kon dat dus ook. De ritten over het strand en de zoute zeelucht hielpen ook niet mee. Ik heb de Kever vervangen door een Scirocco 1600 GT. Die had ik nooit weg moeten doen. Tegenwoordig rijd ik in een Volvo XC90 en voor mijn hobby heb ik nog een Toyota Hilux. Als ik mij niet vergis, is dit de enige in Nederland met dubbele cabine. Daarmee rijd ik nog steeds graag over het strand. Dat is een van de vrijheden die Terschellingers nooit op willen geven. Het is tegenwoordig goed gereguleerd met vergunningen en regels. Als ik van West-Terschelling naar Amelander Gat rijd, heb ik er een tocht van dertig kilometer opzitten. Dat is prachtig. Ik voel me bevoorrecht dat ik hier woon.”