Omdat een Japanse drifter onbetaalbaar was kocht Brian deze spotgoedkope Opel Omega met V6

Het liefst had je een compacte, sportieve Japanner gekocht, maar het werd een degelijke Omega. Hoe is dat gebeurd?

“Een paar jaar terug had ik nog helemaal niets met auto’s, maar in coronatijd ontdekte ik de Japanse anime serie Initial D. In die serie scheuren en driften ze met Japanse sportwagens door berglandschappen. Ik vond dat heel erg vet en wilde dat ook proberen. Dus haalde ik mijn rijbewijs en ging op zoek naar een Japanse drifter. Toen ik erachter kwam dat die dingen helemaal niet te betalen zijn, moest ik op zoek naar iets anders. Tijdens mijn online zoektocht stuitte ik op de Opel Omega. Ik had nog nooit van dat model gehoord, maar ze zijn tweedehands spotgoedkoop én hebben achterwielaandrijving. Daarmee zou ik kunnen driften, was mijn gedachte. Ik stuitte in Duisburg (D) op een ontzettend lelijk, maar vriendelijk geprijsd exemplaar. Hij was voorzien van V6 en dat maakte hem extra leuk!”

Driften gaat toch voor geen meter in zo’n lompe, zware sloep?

“Op het terrein van Vliegveld Twenthe heb ik samen met een vriend heel wat rondjes gedraaid met die sloep. Met drie bar op de achterbanden en een beetje nat wegdek kon dat ding driften als een gek! Rechts op het dashboard zat een knopje waarmee je de tractiecontrole kon uitzetten. Ik noemde het gekscherend de driftknop. Dolle pret natuurlijk. De hobby ging heel lang goed, totdat het niet meer goed ging en ik tegen een betonnen paaltje klapte. De hele voorkant lag in de puinpoeier, maar de Omega bleek stevig gebouwd. Hij reed er niet minder om, dus met de bumper en losse onderdelen in de kofferbak tufte ik zo weer naar huis. Op de sloop vond ik een vervangende motorkap en bumperbalk. Het stuk frame waaraan de bumper was bevestigd was ook krom, maar dat trok zichzelf weer mooi recht met behulp van een spanband die ik aan de boom bevestigde. Even in de achteruit met de Omega en weg was de schade.”

Een rustig leven had de Opel zo te horen niet.

“Er werd niet zachtzinnig mee omgesprongen, maar er werd niet alleen maar gescheurd en gedrift . Ik gebruikte hem ook voor woon-werkverkeer en vakanties. Hij was best betrouwbaar en met die V6 was het heerlijk cruisen. Op de autobahn kon je prima meekomen met het verkeer. Maar goedkoop rijden kon je vergeten. Een verbruik van 1 op 8 hakt er behoorlijk in. Het meubilair was comfortabel en je had veel ruimte. Dankzij de zachte vering kon je zonder een centje pijn over drempels beuken en als ik over een zandweg knalde, zweefde ik er als een Boeing 737 overheen. De Omega telde verder maar liefst drie asbakken: eén voorin en twee voor de achterpassagiers. Waar zie je dat nu nog?”

Evengoed moest de stevige Duitser plaatsmaken voor iets anders.

“Die Japanners bleven dankzij die anime serie rondspoken in mijn hoofd. Ik ging de spaarrekening spekken en uiteindelijk kon ik een Nissan 300ZX kopen. Die was prachtig om te zien, maar ik heb er nauwelijks plezier van gehad. Wat een onvoorstelbare rampenbak had ik gekocht. Hij lekte aan alle kanten en de motor is zelfs een keer in brand gevlogen. Na een jaar heb ik dat verschrikkelijke hok weggedaan.”

De cirkel is rond. Want je rijdt nu wéér in een Omega.

“Maar dan een nog oudere. Een 3000 van de eerste generatie. Wederom met zespitter dus. Geen V6, maar zes-in-lijn in dit geval. Ik houd wel van dat oude spul. Hier ben ik wel wat zuiniger op. Driften over de zandpaden of op het terrein van Vliegveld Twenthe is verleden tijd.”

Naam: Brian Defli