Als een auto bevalt, waarom zou je hem dan wegdoen? Dat moet de eigenaar van deze Renault Dauphine ook gedacht hebben, al zal er inmiddels toch vooral een sentimentele reden zijn dat de twee nog samen zijn.
Een auto bezitten is soms net als een relatie: er zijn pieken en dalen, maar als het écht goed klikt, wil je nooit meer wat anders. Zelfs niet als er vroeg of laat een jonger model voorbijkomt. Toch is het in het geval van een auto wel te begrijpen als je vroeg of laat weer overstapt op iets nieuwers. De eigenaar van deze door AutoWeek-forumlid Camperfan gespotte Renault Dauphine heeft zich waarschijnlijk voor het dagelijkse vervoer wel laten verleiden tot een jongere auto, maar de Dauphine mocht gewoon blijven. De twee zijn inmiddels al vijftig jaar samen. Om precies te zijn was twee weken geleden het gouden jubileum. De Dauphine wisselde op 14 september 1976 voor het laatst van eigenaar.
Destijds was de Dauphine veertien jaar oud en indertijd was een auto dan meestal wel over de houdbaarheidsdatum heen. Mogelijkerwijs is de Dauphine toen al uit liefhebberij gekocht en niet voor het dagelijkse vervoer. Als duidelijk uit de jaren 50 stammend model was het al een klassieker in wording op dat moment. In beginsel is hij overigens zelfs nog ouder, want de Dauphine borduurde grotendeels voort op de in 1947 geïntroduceerde 4CV.
Het is nog altijd een charmante verschijning, met zijn vriendelijke ronde vormen en diverse verchroomde details. De meest opvallende zijn de luchtinlaten net achter de achterportieren. De motor, een 845-cc vierpitter, ligt immers achterin. Vandaar ook de roostertjes in het kontje van de Dauphine. We zien helaas ook een beetje schade aan de achterkant, maar verder staat de auto er leuk bij. Het kan haast niet anders dan dat de eigenaar de klassieke Renault tussentijds een keer heeft gerestaureerd. Dit is toch een prachtig voorbeeld van een auto liefhebben?
