Als arme student durfde Riccardo een Polo G40 niet te kopen maar deze 1.3 wel, die heeft hij nog

“De liefde voor auto’s zat er bij mij al vroeg in. Als kind riep ik vanaf de achterbank of er in de verte een Kadett of een Golf aankwam. Autoreclames kende ik uit mijn hoofd en aan een uitlaat kon ik vaak al zien welke motor er onder de kap lag. Toen ik eindelijk genoeg geld had gespaard, móést er gewoon een auto komen. Ik kom uit een echt Volkswagen-gezin, ondanks mijn Italiaanse roots. Mijn vader begon ooit met Fiat, maar die auto’s waren vaker stuk dan heel. Er ging bakken met geld naar reparaties. Op een gegeven moment was hij het zat en ruilde hij zijn Fiat in voor een Kever. Vanaf dat moment reden we alleen nog maar Volkswagen. Toen ik op zoek ging naar mijn eerste auto, had ik al besloten dat het een Polo moest worden. Het waren de begindagen van Marktplaats en ik speurde dat platform eindeloos af. Uiteindelijk bleven er twee opties over: een G40 met zo’n 150.000 kilometer op de teller, of een bescheidener 1.3 met slechts 49.000 kilometer. Het werd die laatste. Ik kocht hem particulier voor 8.000 gulden.”

De G40 liet je staan voor een 1.3. Verstand boven gevoel?

“Als jong broekie zag ik de bui al hangen als ik een G40 moest verzekeren. Ik was een student met beperkt budget en dat leek mij op financieel gebied geen wijs plan. Bovendien ben ik altijd wel een sucker voor lage kilometerstanden geweest. Het werd dus de meer bescheiden optie: een Polo uit 1994 in Prego Plus-uitvoering. Dat was een gratis optiepakket voor het uitloopmodel van de tweede generatie Polo, met vrijwel alle luxe van de G40, minus de compressor. Denk aan een schuif-/kanteldak, meegespoten bumpers en spiegels, in hoogte verstelbare kuipstoelen en zelfs een intervalstand op de ruitenwissers. Voor die tijd best luxe.”

Jonge gast in een Volkswagen ... Ging je los met de aanpassingen?

“Ik heb hem wel een beetje aangepast, met de middelen die ik toen had. De Polo is iets verlaagd en kreeg geblindeerde achterruiten. Tijdens een bijbaan bij een Opel-garage kon ik goedkoop nieuwe 14-inch wielen van een Corsa C overnemen, dus die kwamen eronder. Ik was misschien een arme student, maar de auto moest er natuurlijk wel goed uitzien.”

De auto is nog steeds in je bezit?

“Hij is inderdaad nooit meer weggegaan. Mijn vrouw heeft weleens geopperd waarom ik hem niet verkoop, maar de emotionele waarde is heel groot. Als deze auto weggaat, is hij ook echt weg. Hij heeft jarenlang stilgestaan in een garage, totdat ik met mijn voormalige werkgever een paar jaar geleden meedeed aan een tourrally in zijn Scirocco 2. Dat vond ik zo leuk dat ik besloot om de Polo weer rijklaar te maken. Toen ik het doek eraf haalde, schrok ik me rot. Het interieur zat onder de schimmel, steenmarters hadden flink huisgehouden en er bleek zelfs een rattenfamilie in te wonen. Gelukkig is het nog een vrij analoge auto, zonder al te veel elektronica. Een poetsbedrijf heeft het interieur schoon gekregen en een bevriende garagehouder heeft de auto technisch weer helemaal in orde gemaakt.”

Wat zijn de toekomstplannen?

“Lekker blijven genieten van de toerritjes. Een paar dorpen verderop zit een goede ijssalon waar wij graag naartoe gaan. Dan pakken we mooi de toeristische route en gaan we met een grote omweg terug naar huis. Ik merk wel dat het steeds lastiger wordt om aan onderdelen te komen. Die steenmarters hadden ook de leren versnellingspookhoes aangevreten. Die kun je echt nergens meer vinden, dus die heeft een meubelbeklederij moeten maken voor me. Zo ben ik ook al lange tijd op zoek naar een sierlijstje dat over het dak van de auto loopt. Die kon je twintig jaar geleden al niet meer vinden en nu dus helemaal niet meer. Die schaarste maakt het ook spannend. Maar één ding is zeker: de Polo blijft. Hoeveel mensen ken jij die nog steeds hun eerste auto hebben?”

Naam: Riccardo Arisci