Ondanks zijn huidige Ford Fiesta ST met 250 pk mist Henk zijn eerste Ford Escort nog steeds

Je vader werkte bij Ford. Dan kon je moeilijk met een Opel thuiskomen, toch?

“Als hij bij Opel had gewerkt, hadden er waarschijnlijk alleen maar Opels voor de deur gestaan. Maar inderdaad, dankzij mijn vader is de hele familie bij Ford terechtgekomen. Hij werkte er veertig jaar als monteur. Tussen de middag kwam hij met de servicewagen thuis voor een warme maaltijd, en als hij weer vertrok naar de garage, zette hij altijd even de zwaailichten aan. Op zaterdagen nam hij me soms mee naar zijn werk. Dan zat ik als jochie tussen de monteurs in het schaftlokaal. Ik keek enorm tegen die mannen op. Thuis lagen folders van de Capri en Granada op tafel. Onze voorliefde voor Ford is ons dus echt met de paplepel ingegoten. We wisten niet beter. Mijn broers reden in een Capri en een Fiesta, en toen ik mijn rijbewijs haalde, kocht ik een zwarte Escort MK2.”

Hoe kwam je die Escort op het spoor?

“Die wagen stond twee straten verderop te koop. Toen ik hem zag staan wist ik meteen dat ik hem wilde hebben. Mijn vader en ik hebben ‘s avonds aangebeld bij die mevrouw en voor duizend gulden namen we de auto daar ter plekke over van haar. De Escort was toen negen jaar oud en had een slippende koppeling, dus die werd meteen vervangen. Later begon de motor flink olie te verbruiken. Met een houten balk hebben we het blok eruit getild en de zuigerveren vervangen. Sleutelen was toen nog een stuk eenvoudiger. Bij moderne auto’s zit alles volgepakt, maar bij de Escort kon je letterlijk naast de motor gaan zitten als je de kap opende.”

Het uiterlijk bleef ook niet helemaal standaard?

“Nee. Op de sloop vond ik een achterspoiler en een voorsplitter, die gingen meteen mee naar huis. Op de achterruit kwamen louvres en op de voorbumper monteerde ik mistlampen. Ik weet nog dat ik eens vanuit Hellevoetsluis de Beneluxtunnel in reed en de verlichting wilde aandoen. Zodra ik de lampen inschakelde, sloeg de motor af. Deed ik ze weer uit, dan startte hij weer. De rode striping zat er origineel op, dat hoorde bij deze uitvoering. De velgen had ik in eerste instantie zilver gespoten, later heb ik ze helemaal zwart gemaakt. Toen ik vervolgens op een andere Ford van die mooie verchroomde velgringen zag zitten, vond ik die eigenlijk beter passen bij mijn velgen. Laten we dat maar houden op jeugdige baldadigheid ...”

Heb je lang plezier gehad van de Ford?

“Na iets meer dan een jaar begon de versnellingsbak te zingen. Toen was het einde oefening. Er zat een Britse Kent-motor in, waardoor onderdelen lastig te krijgen waren. Je kon toen niet iets even online iets bestellen. Uiteindelijk heb ik de auto ingeruild op een nieuwere Escort voor precies hetzelfde bedrag: duizend gulden.”

Ben je het merk altijd trouw gebleven?

“Na de eerste Escort kwam er dus weer een Escort, en daarna volgden Fiesta’s en Focussen. Toen mijn dochter was geboren, heb ik een uitstapje gemaakt naar een Peugeot 308, maar na een jaar ben ik weer heel gauw teruggerend naar Ford. Mijn dochter heb ik natuurlijk ook aan het merk geholpen. Zij rijdt in een fraaie blauwe Fiesta en zelf rijd ik tegenwoordig een Fiesta MK8 ST met ruim 250 pk. Ik ben ontzettend trots op die auto. Die gaat als de brandweer. Die oude Escort was destijds helemaal de bom met zijn dubbele Weber-carburateurs, maar de Fiesta zou er nu met gemak rondjes omheen rijden. Toch mis ik de Escort nog steeds. In deze tijd zou je er weer echt de blits mee maken.”

Naam: Henk Polak