Gebruikersreview

Toyota Highlander 2.5 Hybrid AWD Premium (2023)

15 september 2026 • 22:51

Uitvoering	Highlander 2.5 Hybrid AWD Premium
Versnellingen	1, Automaat
Bouwjaar	2023
Jaar van aanschaf	2025
KM-stand bij aanschaf	14.000 km
KM-stand laatst	24.000 km

Highlander: There can only be one

24.000 km
24 augustus 2026

Eerste update, bij +/- 24000km.

‘There can only be one’. Met een knipoog naar Highlander, de gelijknamige film uit 1986 met o.a. Christopher Lambert en Sean Connery in de hoofdrollen. Inmiddels is deze film een cult klassieker die veel waardering krijgt in sommige kringen, misschien wel vergelijkbaar met de Toyota Highlander.

Dit kan opgevat worden als een gewaagde uitspraak, en daarom wil ik voordat ik begin met het delen van de daadwerkelijke ‘productervaring’ toch even het een en het ander wegschrijven over mijn zoektocht die in 2025 plaatsvond. De missie was als volgt: vind een geschikte alleskunner voor het gezin.

Voor diegenen die wellicht op zoek zijn naar een gezinsauto en zich nog in het oriëntatieproces bevinden kan het verhaal waarom de keuze uiteindelijk gevallen is op een Toyota Highlander enorm waardevol zijn. Voor andere lezers kan dit wat minder interessant zijn. Afhankelijk van in welke categorie je jezelf classificeert kun je dus door blijven lezen of snel doorscrollen. 😉

Laat ik beginnen met mijn autoverleden. Hoewel ik mezelf niet écht een ‘fanboy’ vind zijn de meeste auto’s die ik zowel privé als zakelijk heb gereden vooral VAG producten (Audi, VW).

Een aantal jaar geleden had ik besloten mijn lease auto van de werkgever weg te doen (een Peugeot, die beviel ook niet, maar dat is een ander verhaal). Er moest een alleskunner daarvoor in de plaats komen. Deze mocht niet teveel kosten, makkelijk een caravan kunnen trekken (die hadden we net aangeschaft), het liefst vierwielaangedreven zijn én ook nog eens betrouwbaar zijn. Uiteindelijk ben ik toen bij een ouder type RAV4 terecht gekomen. De caravan beviel niet en was snel weer weg, de RAV4 daarentegen beviel zó goed dat ie behoorlijk lang in ons bezit is geweest.

Omdat we naar Nederlandse begrippen een groot gezin hebben was de RAV4 niet passend meer en begon de zoektocht naar een jong gebruikte auto met genoeg ruimte en 7 zitplaatsen. Geen nieuwe, dat vind ik zonde van het geld.

Een busje, hoe praktisch ook, kon mijn autohart (nog) niet verdragen dus busjes vonden geen plek op mijn shortlist. Omdat de RAV4 een SUV is en vierwielaangedreven is moest en zou de opvolger ook een vierwielaangedreven SUV zijn.

Mijn lichte voorkeur voor een VAG product (omdat ik VAG interieurs over het algemeen mooi en verzorgd vind) leidde me naar een VW Tiguan Allspace of een Skoda Kodiaq. Want: SUV, 7 zitplaatsen, mooi interieur. En ja, de buitenkant heeft ook wel wat. Het aanbod aan Tiguans Allspace of een Kodiaqs die vierwielaangedreven zijn was -mild uitgedrukt- enorm karig. De 1.5 TSI voorwielaangedreven varianten maakten ten tijde van de zoektocht de dienst uit, zelfs bij het afspeuren van autosites in het buitenland.

Daarbij, bij het bezoeken van een dealer in de buurt kon zowel de Kodiaq als de Tiguan geen goedkeuring krijgen van mijn betere helft. Ze werden beiden te klein bevonden, de derde zitrij werd ongegeschikt bevonden voor volwassenen. Ik citeer: ‘Dit is geen 7-zitter, maar een 5+2.’ Ook kon het interieur van de Kodiaq mijn vrouw niet bekoren…

Dat was toch wel een teleurstelling voor me, want een Kodiaq, Sportline uitgevoerd… Ik zag het (bijna) helemaal zitten, maar de vrouw dus niet. Smaken verschillen, zullen we maar zeggen. De zoektocht naar een vierwielaangedreven Kodiaq kon dus direct gestaakt worden. En zo moest de ideeëngenerator in mijn hoofd weer aangezwengeld worden...

Kijkend naar het eisenlijstje (of was het ondertussen een wensenlijstje?) kon het toch niet zo moeilijk zijn dacht ik. SUV, vierwielaangedreven (deze musthave was ondertussen meer een nice to have geworden), 7 zitplaatsen, waarbij de auto meer ruimte moest bieden dan een Skoda Kodiaq (wat toch al geen kleine jongen is). Een Franse auto viel voor mij af (door de eerdere Peugeot ervaringen), alhoewel ik zo’n 5008 of zo’n nieuwe Renault Espace ook harstikke mooi vind. Ook zouden deze modellen niet meer ruimte bieden dan een Kodiaq en daarmee dus ook te klein zijn. De auto moest dus uit een ander segment komen om te kunnen voldoen aan de behoefte aan meer ruimte.

Een directe collega van me rijdt een BMW X5 45 e, van de G05 modelserie. Super mooie auto, echt een imposante verschijning.
‘Zou dat een optie zijn?’ Even navraag gedaan, en wil je een 7-zits uitvoering dan valt de plugin aandrijflijn af waarbij ook het aanbod over de landsgrenzen heen voor een 7-zits uitvoering op één hand te tellen waren. Blijkbaar is die 3e zitrij een optie die niet vaak wordt aangevinkt op een X5. En hoe mooi ik de X5 ook vind, het is een enorm opvallend apparaat, wat niet bij ons past.

De Audi Q7 is qua uiterlijk naar mijn mening wat ingetogener dan een X5. Ook is een 7-zits uitvoering minder een speld in een hooiberg dan de X5 (maar het aanbod houdt ook niet over als je zoekt naar een uitvoering met 3e zitrij). Helaas overtuigt de 3 liter V6 mij niet, vooral op Amerikaanse fora lees je toch het een en het ander over dit blok. Omdat dit blok daar in die markten veel meer gemeengoed is zijn er ook veel meer ervaringen over te vinden, is mijn redenatie.

Wat dan wel? Ondanks mijn VAG voorkeur en voornamelijk positieve ervaringen met VW/Audi in het verleden viel ‘Duits premium’ voor mij af door bovenstaande redenen. Daarnaast had ik toch ook meer de voorkeur voor een auto met een wat neutraler voorkomen (lees: neutraler merkimago). Na het verder zoeken op Autoweek en Carbase waarbij er rekening gehouden werd met de wens dat de 3e zitrij ook geschikt moet zijn voor volwassenen kwamen daar twee opties boven water drijven waar ik zeker wel iets voor voelde en ook de goedkeuring van mijn betere helft kon krijgen: de Toyota Highlander en de Volvo XC90.

Beiden modellen vinken het eisenlijstje af waarbij ik wel een lichte voorkeur had voor de XC90. Prachtige auto, ook al is de basis aardig wat jaartjes oud. Ik vind het niet belangrijk om het nieuwste van het nieuwste te hebben, het ontwerp van de XC90 vind ik super geslaagd. Een jonge XC90 occasion is ook een fractie goedkoper dan een Highlander, maar dat ging niet echt het verschil maken. Het feit dat het budget het toelaat dat je naar dit soort grote SUV’s aan het kijken bent beschouw ik als een voorrecht, ook gek dat de prijzen van ‘Duits premium’ en zo’n XC90 of Highlander allemaal een beetje ‘same same’ zijn op de occasionmarkt. Prijsverschillen waren niet écht significant te noemen.

Maar we dwalen af, terug naar de XC90. Ik heb elke modelgeneratie van de XC90 eigenlijk wel mooi gevonden, maar ik heb nooit een Volvo gehad en dus geen noemenswaardige ervaring met het merk. De enige échte ervaring die ik heb gehad met specifiek de XC90 is dat er een keer een XC90 de flank van mijn toenmalige Audi A4 Avant torpedeerde…

Gelukkig ken ik verder wel wat mensen in de directe omgeving die een Volvo hebben. Vanzelfsprekend vraag je naar hun ervaringen. Zij zijn namelijk toch ‘merkambassadeur’. En dan komt toch de zogenaamde ‘mixed bag’ aan gebruikerservaringen naar boven, variërend van ‘complete motorrevisie gehad’, ‘het Volvo van nu is niet meer wat het toen was’, ‘ja, ik ben blij, maar nee het is helaas niet de meest betrouwbare auto’ tot aan ‘de beste auto die ik tot nu toe heb gehad’. Het hele spectrum aan gebruikservaringen was dus aanwezig in mijn onderzoekspopulatie en de XC90 -hoe mooi ik hem ook vond- kon me onvoldoende overtuigen in mijn eigen onderzoek.

Highlander, there can only be… none?
Het feit dat ik ondertussen een Highlander zag staan in de meest complete uitvoering bij een Toyota dealer niet te ver bij mij vandaan hielp de XC90 niet. Vervolgens had ik een proefrit geboekt. De proefrit vond plaats bij Toyota dealer Oostendorp Nijmegen en betrof een Highlander van 3 jaar jong, zwart exterieur en zwart leder interieur, in de Premium uitvoering (de meest complete uitvoering), waarbij de optie panorama schuifdak niet was aangevinkt (wat ik zie als een enorm voordeel overigens).

Daar werden we keurig netjes ontvangen door Luc van Oss, en zelden heb ik zo’n aardige verkoopadviseur ontmoet. Ook een man die zijn autohart op de juiste plek heeft wat mij betreft, want een gemodificeerde Golf III cabrio behoort tot zijn bezit. De proefrit in de Highlander beviel enorm goed maar ik heb de gewoonte om met dit soort uitgaven altijd een nachtje te slapen voordat de knoop definitief wordt doorgehakt. Zo ook met deze, ondanks dat ik wist dat er andere kapers op de kust waren voor dit specifieke exemplaar omdat er meer proefritten gepland stonden.

Zo gezegd en zo gedaan en na een nachtje slapen kon ik pas de knoop doorhakken. Ondertussen hadden anderen ook hun knoop doorgehakt en na contact met de verkoopadviseur bleek de auto al vergeven te zijn. Jammer maar helaas, ik had toch wat besluitvaardiger moeten zijn want de auto vinkte alle eisen af.

Het contact met Luc was ondanks mijn teleurstelling super prettig, waarbij ook in oplossingen werd nagedacht. Hier kan ik enkel alleen maar lof voor hebben. Als Luc via zijn kanalen iets tegen zou komen, dan zou ik het horen. Ondertussen was ik diverse autosites aan het afspeuren, waarbij ik ook het aanbod in Duitsland in de gaten hield. Ik was ook benieuwd of de dealer via hun inkoopkanalen eerder op een passende Highlander zou stuiten dan ik.
Met passend bedoelde ik een Highlander in een onopvallende kleur (zwart, donker blauw, donker grijs o.i.d.), in de Premium uitvoering maar dan zónder panorama schuifdak (ik wilde écht géén panodak).

De Premium uitvoering kent verder enkele interessante kenmerken:
-head up display, groter infotainment scherm (12,3 inch i.p.v. 8 inch), stoelventilatie, achterbankverwarming, 360 graden camera, geperforeerd lederen stoelen, camera functie in de binnenspiegel en nog wat goodies en upgrades aan het exterieur die ik nu even niet uit mijn hoofd weet op te sommen.

Mij ging het vooral om die 360 graden camera, want met een flinke SUV van zo’n 5 meter vond ik dat geen overbodige luxe bij het parkeren.

Het wachten duurde niet super lang want enkele weken later was Luc een Belgische Highlander in de kleur ‘ash grey’ op het spoor, in de Premium uitvoering zónder panorama schuifdak. Hartstikke fijn, want elke Premium die ik tegenkwam had die panodak die ik juist niet wilde.

De enige ‘catch’ was dat het om een jonger exemplaar ging dan het exemplaar waar ik mee had proefgereden. Dit exemplaar had nog iets minder kilometers gereden (slechts 14duizend kilometer), waarbij het ging om de facelift/LCI uitvoering: dus o.a. met het vernieuwde Toyota infotainment systeem, en waarbij het dashboard volledig digitaal is in plaats van analoge klokken met een LCD scherm tussen de klokken in. Wat mij betreft alleen maar voordelen dus, behalve dan dat de portemonnee helaas iets verder open moest.

Het voorstel thuis even besproken en er een klap op gegeven waarna de auto richting Nederland kon komen om ingevoerd te worden.

Fast forward: ruim 8 maanden en 10 duizend kilometer later
Dan naar het moment dat de auto ook daadwerkelijk in Nederland op kenteken en tenaamgesteld was. Alles was keurig verzorgd door Luc/deze dealer. Maar wat kan ik nu zeggen over de auto, na ruim 8 maanden en 10 duizend kilometer?

Laat ik eerst beginnen met het interieur en de fijne en minder fijne ervaringen, waarbij ik onderscheid maak tussen design, bouwkwaliteit, maar ook de staat van de auto bij aflevering en hoe de auto de extra kilometers heeft doorstaan die ik erbij heb geklokt. Daarna zal ik het hebben over de exterieur.

Vanzelfsprekend is interieur en exterieur een kwestie van smaak. Objectief gezien was de staat van het interieur harstikke netjes. De auto had wat dat betreft weinig geleden, kan natuurlijk ook niet anders met bij aflevering slechts 14k op de klok. Nu, 10 duizend kilometer erbij mét actieve (en hiermee bedoel ik zo’n beetje allesvernietigende) kinderen die graag overal spelen en zand en modder niet schuwen heeft het interieur geen krimp gegeven. Het interieur is optisch zeer robuust te noemen en gelukkig erg weinig voorzien van zwartglans pianolak onderdelen, ideaal dus. Dat de auto ook voorzien is van rubberen all weather matten is voor mijn use case perfect. Ook is er ook nog geen kraakje of piepje te horen in het interieur, zoals het hoort met dit soort kilometerstanden.

De hoeveelheid bagageruimte is voor ons prima. Als de 2e en 3e zitrij neergeklapt zijn levert het 1909 liter bagageruimte op. Als je de 3e zitrij inklapt houd je 865 liter over. Heb je alle zitrijen opgeklapt omdat je met 7 mensen onderweg bent dan houd je achter nog 332 liter over. Leuk weetje overigens over die 3e zitrij: in de Verenigde Staten is de 3e zitrij voorzien van 3 zitplaatsen in plaats van twee.

Het enige waar ik tegenaan ‘rijd’ als het gaat om comfort in het interieur is windruis afkomend van de linker spiegel. Op Amerikaanse fora is, zo blijkt, meer hierover te vinden. Het zwarte model waar ik mee had proefgereden had hier gek genoeg geen last van, maar bij mijn facelift versie hoor ik duidelijk ruis. Duidelijk genoeg om er een keertje naar te laten kijken.

Subjectief vind ik het interieur netjes, smaakvol, zakelijk en nog gewoon een auto interieur te noemen. Ik vind over het algemeen de trend dat de hele dash van links tot rechts een LCD display-feest aan het worden is een leuk idee maar verder een idee die in de uitvoering nooit echt lekker slaagt.

Verder is het interieur voorzien van allerlei gemakken in deze uitvoering, inclusief android auto. Hier snap ik gek genoeg echt geen bal van, ondanks dat ik behoorlijk ‘tech savvy’ ben en lang hebt gewerkt in de software ontwikkeling. Android auto zou wireless moeten werken, maar op mijn primaire telefoon werkt dat in ieder geval niet. Ook niet op mijn secundaire Samsung Galaxy A nog iets (een recent Samsung model die ik enkel zakelijk gebruik). De telefoon van mijn vrouw (een recente Galaxy S zoveelentwintig) werkt het geheel ook niet wireless.

Even een keer de handleiding raadplegen dus (maar die staat als het goed is in de bestelling, even een keer de dealer bellen nog). Wellicht dat dat een oplossing biedt. Ik weet dat je de handleiding ook elektronisch kunt raadplegen, maar een webview via je (telefoon)browser op een handleiding zo dik als de bijbel werkt voor mij niet. Wat dat betreft ben ik dus een beetje ‘old school’.

We zijn tot die tijd dus gedoemd te werken met een kabeltje (en nee, ik ga geen wireless dongeltje gebruiken als het af-fabriek wireless moet kunnen werken).

Dan de noemenswaardigheden over het exterieur. Het exterieur was bij aflevering netjes te noemen, maar niet in ‘mint condition’. Mijn ‘laser ogen’ zien helaas zo’n beetje alles, tot en met de mindere punten in lak en/of schade die de auto bijvoorbeeld heeft gehad. Niets waar ik persoonlijk wakker van lig (het blijft een auto). In de loop der jaren probeer ik auto’s vooral als gebruiksvoorwerp te zien, zeker als het geen hobby auto of iets dergelijks is. Desondanks ga ik altijd zuinig om met mijn spullen, ook al is het een gebruiksvoorwerp.

Subjectief gezien vind ik de auto een stoere verschijning en gelukkig niet overdreven opvallend ondanks zijn formaat. De leuke ontwerpelementen van dit model vind ik de welvingen in de motorkap, en de vouw die vanuit de zijspiegels doorgetrokken wordt over de portieren richting de achterlichten. Het beste ontwerpelement is de wijze waarop het dak is vormgegeven, er zijn lijnen/welvingen die over het dak lopen en doorgetrokken zijn over bijna de hele lengte van het dak (want ik heb geen pano dak). Dat voegt echt iets toe, maar het dak zie ik verder zelden want met mijn gemiddelde lengte kan ik net niet goed op het dak kijken vanwege de hoogte van de auto.

De auto kan verder gelukkig rekenen op sympathieke reacties. Zo’n Highlander kom je toch niet overal tegen en is al meerdere keren de aanleiding geweest voor een praatje en een positieve reactie, omdat het model blijkbaar niet door iedereen direct geplaatst kan worden.

Parkeren, manoeuvreren en rijden
Zoals eerder benoemt, is de Highlander geen kleine jongen en parkeerplaatsen, parkeergarages etc. zijn soms een kleine uitdaging. Die 360 graden camera en parkeersensoren rondom zijn wat mij betreft geen overbodige luxe. Vaak zijn parkeervakken toch best klein bemeten.

Dankzij de elektronische hulpmiddelen lukt het wel om netjes in je vak te parkeren, maar helaas lukt het andere automobilisten niet om hun portieren zorgvuldig te openen. De auto is een magneet als het gaat om het verzamelen van butsjes veroorzaakt door anderen die hun portieren achteloos open slaan.

Jammer dat anderen daar niet op letten. Maar nu snap ik ergens wel waarom sommige mensen hun heilige koe dan maar dubbel parkeren, zeker als het om een auto gaat met formaatje slagschip. Je helpt degene die naast je parkeert er verder eigenlijk ook niet mee als je netjes strak in je parkeervak staat, want makkelijk kunnen ze dan niet meer instappen.

Het manoeuvreren gaat verder verrassend makkelijk, de auto kent geen grote draaicirkel: 11,4 meter volgens fabrieksopgave.

Maar hoe rijdt het geheel dan op snelheid? Het antwoord daarop is uitstekend. Hartstikke comfortabel en de e-cvt automatische transmissie werkt naar mijn bescheiden mening geniaal. Het systeem heeft helemaal niets met de reguliere cvt te maken en kent daarmee een beetje een ongelukkige naam. Een reguliere cvt zorgt ervoor dat de overbrengingsverhouding kan veranderen door twee poelies die verbonden zijn met een riem of ketting (de ouderen onder ons kennen wellicht Audi’s multitrauma versnelingsbak nog…), terwijl Toyota’s e-cvt werkt met planetaire tandwielen en twee elektromotoren. Op Youtube is er e.e.a. over te vinden.

Verwacht verder geen sportief sturende SUV, maar wel een ruime, praktische en comfortabele gezinsauto. De besturing is licht en een tikje gevoelloos maar prettig genoeg voor het type auto. Vlot sturen met een hoge bochtensnelheid resulteert niet in een overdreven overhellende koets, de auto is aardig ‘Europees’ gedempt.
Verwacht verder geen rijdynamiek maar vooral een fijne reisauto. Bij kortere bochten zoals rotondes merk je dat de koets graag naar buiten wil en je merkt de ‘push’ op de voorwielen. Het kan zijn dat het te maken heeft met de Falken all season banden, maar verder zal het me vrij weinig interesseren. Ze zijn rond, zwart en stil genoeg om het comfort tijdens het rijden niet te verpesten.

Voor nu, na 10.000km, zijn we dus aardig tevreden over de auto 😊.

Bij de volgende update laat ik weten hoe het is afgelopen met de eerdergenoemde punten zoals de waargenomen windruis in het interieur.