Seat Cupra Ateca 2.0 TSI 4-Drive (2019)

Na de 1 liter nu de Cupra

• 25.000 km
• 23 januari 2025

Een paar jaar geleden plaatste ik hier een review over mijn spierwitte 1.0 Seat Ateca. Een bescheiden driecilindertje dat boven verwachting presteerde. Die 116 pk gaven geen reden tot opscheppen, maar eerlijk gezegd had ik er bijzonder veel plezier mee. Het interieur? Ja, een tikkeltje saai, maar oerdegelijk en doeltreffend. Kortom, een auto waar ik jarenlang tevreden mee rondreed.

Maar goed, de tijd vliegt, en na een uitstapje in de vorm van een BMW X5 youngtimer uit 2004 begon het toch weer te kriebelen. Iets moderns moest er komen. Na veel proefritjes en rondkijken kwam ik tot een schokkende conclusie: ik ben ontzettend voorspelbaar. Want wat wilde ik? Wederom een Ateca. Maar dit keer niet zomaar eentje. Nee, dit keer wilde ik de overtreffende trap. De Cupra Ateca.

Geïmporteerd uit Duitsland, bouwjaar 2019 (scheelde flink in BPM, want nét voor de invoering van de NEDC-regels), en met slechts 25.000 kilometer op de teller. Inmiddels heb ik er zelf al 10.000 kilometers bijgezet, inclusief een roadtrip naar de Alpen. Tijd dus voor een uitgebreide review.

Laat ik maar met de deur in huis vallen: nee, dit is geen verstandige keuze. Niet qua kosten, niet qua onderhoud, en zeker niet qua verbruik. Maar eerlijk? Het maakt me helemaal niets uit. Deze auto doet iets bijzonders. Elke keer als ik instap, vergeet ik de pijn aan de pomp en verschijnt er een grote grijns op mijn gezicht. Dat is toch goud waard?

In de basis blijft het een Ateca. Dezelfde stoelen, hetzelfde interieur, dezelfde praktische indeling. Maar alles voelt en is... net even beter. De deurpanelen hebben zachte stof en sfeerverlichting, het stuur is dikker en bekleed met prachtig leder, en overal zie je subtiele upgrades in de afwerking. De stoelen zijn net wat beter, de stiksels, alles is net even wat beter en heeft net even wat meer opties.

En dan is er natuurlijk de techniek. Want onder die relatief onopvallende carrosserie ligt een compleet ander beest. Het motorblok van de Golf R – het beruchte EA888.3 2.0-liter blok met 300 pk, een gigantische turbo en een 7-traps DSG-automaat. Voeg daar (wederom van de Golf R) het sportonderstel, met 4 wiel aandrijving, verstelbare schokdempers en een uitlaat met kleppen aan toe, en je krijgt een auto die papa’s innerlijke kind wakker schudt.

Hoe rijdt dat nou? Eén woord: fenomenaal. De tussensprints zijn bizar snel, en de acceleratie van 0 naar 100 km/u in 5 seconden is ronduit verslavend. Maar het mooiste zit hem in het dagelijks rijden. Even van 80 naar 130? Dat is seconden werk en gewoonweg heerlijk rijden op de snelweg. En als het dan bochtig wordt in de bergen? Dan komt het pas echt los. Hij brult en buldert, maar helt nauwelijks over. Grip lijkt hij nooit te verliezen. Een auto waarmee je echt serieus kunt boenderen, ook met passagiers en met een gevulde skikoffer op het dak.

In Comfort-modus is de auto tam, al moet je bij lage snelheden soms even zelf een verzetje terugtikken om dat turbogat te ontwijken. Maar zet ‘m in Sport of Cupra-modus, en het feest begint. De uitlaat brult net genoeg om je hartslag omhoog te krijgen zonder irritant te worden, en de auto reageert scherp en direct. Het onderstel is stevig, zelfs in Comfort, maar nooit oncomfortabel. In Cupra-modus? Dan voel je elke putdeksel, vervelend wordt het nooit.

De keerzijde van de medaille
Is het dan allemaal rozengeur en maneschijn? Niet helemaal. Het verbruik is stevig – 1 op 10 als je geluk hebt – en het liefst drinkt ‘ie 98. Daarmee is de actieradius met 550 kilometer bescheiden. Maar eerlijk gezegd boeit het me niet. Die grijns die ik krijg als ik het gaspedaal intrap, maakt alles goed.

De Cupra Ateca is geen rationele keuze, maar wel een waar je elke dag plezier aan beleeft. Het is praktisch genoeg voor het dagelijks leven en tegelijkertijd zo krachtig en dynamisch dat het autorijden weer écht leuk maakt. Ja, hij zuipt. Ja, hij is niet goedkoop. Maar voor die ene grote lach bij elke rit? Dat is het dubbel en dwars waard. Voor mij dan.

Cupra verkocht

• 90.000 km
• 1 mei 2026

Na twee jaar met een klein beetje pijn in het hart afscheid genomen van mijn Cupra Ateca. Wat een heerlijke auto is dit geweest. Eentje die eigenlijk maar één ding wil: harder. Onderin de toeren is het allemaal niet bijzonder spannend, maar zodra hij boven de 3000 toeren komt en de turbo begint te werken, verandert de auto compleet. Dan voelt hij écht levendig en wordt het iedere rit weer genieten.

Grootste minpunten

1. De DSG-afstelling in comfortmodus
Mijn grootste irritatiepunt zat zonder twijfel in de DSG-bak. In comfortmodus kiest hij structureel een versnelling te hoog, waardoor de motor bij het uitkomen van rotondes of haakse bochten veel te laag in de toeren zit. Je geeft gas, maar er gebeurt eerst even… weinig. Pas na een paar tellen komt de turbo op gang en begint de auto echt te trekken. In Sport- of Cupra-modus heb je hier geen last van, maar in het dagelijks verkeer reed ik juist vaak in comfortmodus. Dat haalde soms echt de souplesse uit de auto.

2. Het verbruik
1 op 10 rijden is haalbaar, maar alleen als je jezelf continu inhoudt. En laten we eerlijk zijn: daar koop je geen Cupra voor. Het is een auto die uitnodigt om door te rijden, en dan zie je het verbruik ook direct oplopen.

3. Het comfort achterin
In Sport- en Cupra-modus verwacht je dat het stevig is, prima. Maar zelfs in comfortmodus vonden passagiers achterin hem nog behoorlijk hard geveerd. Voorin voelt het nog sportief en strak, achterin wordt het op langere ritten wat minder prettig.

Grootste pluspunten

1. Motorblok en onderstel
Hier komt het begrip “papa-leuk” echt volledig tot zijn recht. Het blok in combinatie met het onderstel maakt dit een verrassend snelle en ontzettend leuke auto. Bij het stoplicht sneller weg zijn dan een Porsche Boxster terwijl niemand dat verwacht, blijft grappig. Hij stuurt strak, duikt enthousiast de bocht in en voelt echt als een rijdersauto.

2. De ruimte
Praktisch gezien blijft het gewoon een Ateca — en dat bedoel ik positief. Genoeg ruimte, degelijk opgebouwd en alles past erin. Een fijne gezinsauto, maar dan op steroïden.

3. De 360-camera
Misschien wel één van de beste systemen die ik in een auto heb gehad. Hoge resolutie, scherp beeld en ontzettend prettig bij parkeren. Eigenlijk heb je de spiegels nauwelijks meer nodig.

Waarom toch weg?

Uiteindelijk gaat hij vooral weg vanwege de maandelijkse kosten. Ik stap over naar een plug-in hybride, en voor mijn huidige situatie en nieuwe werkplek is dat simpelweg de verstandigere keuze. Minder brandstofkosten en beter passend bij mijn dagelijkse kilometers.

Toch ga ik het uitlaatgeluid en die brute power absoluut missen. Het rauwe karakter, het gebrom bij koud starten en het gevoel dat de auto altijd klaarstaat om ervandoor te sprinten — dat ga je niet snel terugvinden.

Maar goed, mijn nieuwe gebakje, eigenlijk het totale tegenovergestelde van de Cupra, heeft óók gewoon 300 pk. Alleen dan fluisterstil. Dat zal ongetwijfeld ook zijn charme hebben, en eerlijk is eerlijk: voor dagelijks gebruik waarschijnlijk een stuk relaxter.

Maar makkelijk afscheid nemen is het niet. De Cupra Ateca heeft me twee jaar lang iedere rit weten te vermaken. Het interieur had misschien wat spannender gemogen, maar juist het zakelijke karakter met echte knopjes en een overzichtelijke bediening kon ik erg waarderen. Iedere rit weer een grijns. Dat is ook wat waard.

Eindcijfer: 8/10.
De DSG-afstelling in comfortmodus kost hem punten, maar verder is dit een heerlijke auto met karakter, snelheid en verrassend veel praktische inzetbaarheid.