Mazda MX-5 1.6i (1992)

autoreview

Uitvoering	MX-5 1.6i
Versnellingen	5, Handgeschakeld
Bouwjaar	1992
Jaar van aanschaf	2013
KM-stand bij aanschaf	88.500 km
KM-stand laatst	100.000 km

91.750 km
16 april 2013

De opvolger van mijn Accord zou weer als daily driver worden ingezet en dus moest het ook weer een betrouwbare auto worden. Ik heb altijd al een zwak voor cabriorijden gehad maar het was er nog niet van gekomen om er zelf een aan te schaffen. Omdat de auto altijd buiten zou moeten slapen werd er in eerste intantie naar de Mercedes SLK gekeken in verband met het stalen klapdakje. De auto's in mijn prijsklasse leken me over het algemeen wat onderhoud behoevend en dat is bij SLK'tjes niet bijzonder goedkoop. Tijdens het overwegen van de alternatieven (Copen, 206CC, CZC, Tigra Twin Top) realiseerde ik me dat ik mezelf eigenlijk niet in een dergelijke auto zag rijden. De Copen spreekt me wel aan maar is eigenlijk nog te duur en de rest van het stel... nou ja, dat lijkt me duidelijk. Tijdens mijn digitale omzwervingen kwam ik steeds meer mensen tegen die bijzonder gelukkig waren met hun MX-5jes. Op een gegeven moment accepteerde ik dat het een stoffen dakje zou moeten worden en zo begon de zoektocht naar een MX-5.

De bewuste auto heb ik een maandje geleden bij een Mazda dealer gekocht. In de maanden daarvoor heb ik redelijk wat tweedehands MX-5's bekeken en als je een exemplaar wilt vinden met de 115pk 1.6 (dus van vóór 1995), maar zonder (vergroot) risico op het bekende short nose crankshaft probleem na een distributieriemwissel (dus van ná 1991), die er ook nog een beetje fris uit ziet, dan kom je vaak van een koude kermis thuis. Op zich vind ik het niet vervelend om auto's te gaan bekijken, maar mijn Honda was eigenlijk al aan een distributiewissel toe en een setje bandjes zou ook geen overbodige luxe geweest zijn. Ik besloot om de voorgenomen onderhoudskosten aan het volgende-auto-budget toe te voegen (zo wordt boekhouden leuk) en op korte termijn een iets duurdere occasion te kopen. Bij de dealer stond een '92 Miata 1600 met het C Package en (naar ik vermoed) aftermarket velgjes. De auto was in 1993 in Amerika verkocht en in 2000 geïmporteerd. Deze Miata was oorspronkelijk rood maar nu (gelukkig) zwart, had een lage kilometerstand en het C Package komt met een bruin dakje, cruise control, leren stoeltjes, airco en hoofdsteunspeakers. Er zou nog ergens een soort van rumble box of bas-speaker bij moeten zitten maar die heb ik nog niet akoestisch kunnen ontdekken. Achter de hoofdsteunen was reeds de must-have windblocker gemonteerd. MX-5's roesten nagenoeg altijd in de achterste wielkasten omdat de buisjes die het dak afwateren snel verstoppen en de dorpels dan erg lang nat blijven. Bij deze auto was dit probleem reeds getackled en hoewel de reparatie nog wel zichtbaar is bood het een betrouwbare aanblik. Bij het vervangen van de voorruit is men ooit wat ruw te werk gegaan waardoor er twee roestige vochtblaasjes langs het raamrubber zaten en eigenlijk zou de distributieriem ook eens vervangen moeten worden. Er werd geregeld dat de roestplekjes verwijderd en de distributieriem vervangen zou worden en zo was de deal beklonken.

In de eerste week na de aanschaf kwam ik er achter dat de schokdempertjes meer schokken dan dempen (bekend probleem; waarschijnlijk zijn ze lek) en dat er een scheurtje in het dakje zit. Deze scheur zit in de flap waar het achterraampje in zit en valt gelukkig onder de rest van het dakje zodat het (nog) niet lekt. Bij het starten van de motor (mét voet op de koppeling, anders moet je naar binnen om op internet te ontdekken dat dit een veiligheidsfeature van de Miata is) zijn de hydraulische klepstoters enkele seconden tot een paar minuten hoorbaar dus binnenkort zal de olie eens ververst gaan worden. Ook blijkt de uitgebreide maar ouderwetse stereo-installatie niet meer helemaal 100% te zijn. De deurspeaker aan de bijrijderszijde is helemaal stil en de andere (papieren) conusjes klinken alsof er een krant in de wind flappert. Met behulp van een cassette-adapter (want alleen cassettedeck) kan er gelukkig nog een herkenbare set gedraaid worden en de speakertjes zijn voor een acceptabel bedrag te vervangen.

Al met al denk ik een redelijk goed exemplaar gekocht te hebben en mede door het lage gewicht zijn de vaste lasten een stuk vriendelijker voor mijn portemonnee dan de grote Honda. Deze 'besparing' vloeit echter rechtstreeks de brandstoftank in. Hoewel zowel het blok (qua inhoud) als de auto zelf een stuk kleiner zijn dan de Honda schat ik dat het verbruik vergelijkbaar is. Het probleem is dat ik ineens veel meer kilometers maak! Als het kan (en dat is al snel) dan gaat het dakje open en de zonnebril op. De krantjes flapperen reggae en de kilometers rijgen zich op een extreem behaaglijke manier aaneen. De omgeving verandert in een dagje uit en ook langere ritten zijn een stuk comfortabeler dan de afmetingen van het interieur en het onderstel doen vermoeden. Tijdens een geologische excursie in de Eifel is een koppelstuk van de uitlaat achter een flinke kei in het groevepad blijven hangen. Met een flinke klap werd de steen losgetrokken, en hoewel het inslagpunt op het koppelstuk zichtbaar is heb ik nog geen bijgeluiden, trillingen of nieuwe geurtjes opgemerkt. In een baldadige bui met een beetje te veel gas op natte ondergrond de bocht door hoeken heeft al eens in een pirouette geresulteerd, maar contact met de geleiderails werd (door meer geluk dan wijsheid) voorkomen. Ik beschouwde mezelf altijd al als autogek, maar nu moet ik er uit zien als een gek in een auto. Ik geniet van elke rit, neem de kwaaltjes op de koop toe en vraag me steeds vaker af waarom ik niet eerder een MX-5 heb gekocht. Met andere woorden: ik ben nu zelf ook zo'n mannetje geworden dat overdreven gelukkig is met zijn auto. Over de betrouwbaarheid op langere termijn kan ik nog niets zeggen maar de eerste tekenen zijn hoopvol. Het blijft een auto uit 1993 maar ik ben blij dat ik toch voor een MX-5 heb gekozen en helemaal gelukkig met het feit dat ik eindelijk mijn cabriolet rijd.

Afscheid

100.000 km
7 januari 2014

... de Miata is verkocht! Door (op zichzelf geen onprettige) omstandigheden moest ik helaas afscheid nemen van mijn cabriootje en het viel me zwaar. In de maanden dat ik van de Miata heb mogen genieten heb ik werkelijk geen problemen gehad en mede daarom ben ik erg blij dat hij een fijn nieuw baasje heeft gekregen. Ik zal hem missen en hoop in de komende jaren toch af en toen nog een rondje (mee) te mogen rijden. Achteraf gezien bleek mijn initiële geluk volledig gerechtvaardigd en is mijn verlangen om, als ik weer een auto zal aanschaffen, weer voor een Miata/MX-5 te kiezen onverminderd sterk gebleven.

7,5