Gebruikersreview

BMW i3 120Ah (2019) #7

13 september 2026 • 23:37

Uitvoering	i3 120Ah
Versnellingen	1, Automaat
Bouwjaar	2019
Jaar van aanschaf	2026
KM-stand bij aanschaf	187.000 km
KM-stand laatst	187.000 km

Niet de eerste keus

187.000 km
11 mei 2026

5,5 jaar geleden begonnen we aan ons elektrische avontuur. Niet met een Tesla, of met een of andere exotische EV waar je op verjaardagen interessant over kon doen.

We begonnen met een MG ZS EV..

Op dat moment was die in de private lease gewoon ontzettend aantrekkelijk geprijsd. Mijn partner ging ermee rijden en ik bleef nog een jaartje vrolijk doordieselen in mijn Volvo V60. Dat voelde toen nog heel logisch. De MG voor de elektrische kilometers, de Volvo voor de rest.

Een jaar later veranderde dat beeld behoorlijk. De V60 begon serieuze kuren te vertonen aan de versnellingsbak en dat heeft me doen laten besluiten over te stappen op een Tesla Model 3. De MG bleef als tweede auto fungeren en de Model 3 mocht de taken van de V60 overnemen, daarover in een andere review wellicht meer.

En eerlijk is eerlijk, die MG heeft het vijf jaar lang gewoon prima gedaan.

Maar vijf jaar met een auto is ook lang genoeg om precies te weten wat je bij de volgende niet meer wilt.

We wilden drie-fasenladen want 3,7kW aan een publieke laadpaal was soms echt te traag. Voorklimatiseren via een app (of een auto die niet bij iedere regendruppel beslaat als een klassieke MG). Software die zich bij voorkeur gedraagt alsof hij daadwerkelijk af is. En bovenal, geen private lease meer. Geen onredelijke eisen, leek ons.

Begin 2026 kwam daar nog iets bij. Brandstofprijzen waren inmiddels op een niveau beland waarbij goud ineens goedkoop begon te lijken terwijl gebruikte EV’s juist opvallend goedkoop waren geworden. De markt zat ongeveer op zijn dieptepunt.

Daarom was de keuze snel gemaakt. We gingen een gebruikte EV kopen.

De zoektocht begon bij de Volkswagen ID.3 1st.

Dat was voor mij een vrij logische kandidaat. Ik kende de auto al jaren vanuit mijn werk, wist wat hij goed kon en wist ook waar Volkswagen destijds nog wat huiswerk had laten liggen. We bekeken verschillende exemplaren en kregen al vrij snel te maken met een nieuw fenomeen.

De EV-occasiongekte.

Auto’s die ’s ochtends online verschenen, waren soms ’s middags alweer verkocht. Een beetje alsof het maart 2020 was en iemand had verteld dat er nog één pak toiletpapier bij de Albert Heijn lag.

Na een tijdje zoeken vonden we hem eindelijk.

Een donkergrijze ID.3 1st Plus. Net exemplaar, goede uitvoering, precies waar we naar zochten.

We reserveerden de auto en gaven opdracht om het koopcontract klaar te maken.

Klaar… Dachten we.

Toen kwam er een mailtje.

Tijdens de aflevercontrole was een defect aan één van de accucellen naar voren gekomen. De verkoper wilde de auto daarom niet aan een particulier verkopen.

Kijk, daar kun je eigenlijk alleen maar respect voor hebben. Ze hadden het probleem ook kunnen wissen, de auto kunnen poetsen en ons een fijne terugreis kunnen wensen.

Maar respect of niet, leuk was anders.
Want ineens hadden we geen auto.
En de MG moest over twee weken terug.

We zochten verder, maar geen enkele ID.3 voldeed aan wat we wilden. Te duur, verkeerde uitvoering, te veel kilometers, te ver weg of alweer verkocht voordat je goed en wel de advertentiefoto’s had bekeken.

En ergens tijdens dat zoeken schoot ineens een auto door mijn hoofd waar ik jarenlang vrij duidelijk over was geweest.

De BMW i3.

Een auto waarvan ik altijd heb gezegd dat ik hem ontzettend lelijk vind.
En ergens vind ik dat nog steeds.

De i3 is geen auto waar je rustig naar kijkt en denkt: ja, alle ontwerpers waren het hier duidelijk met elkaar eens.
Maar technisch gezien is hij fascinerend.

Toen BMW hem introduceerde, zat er een carbon passagierscel in (nog steeds trouwens), een aluminium onderstel, achterwielaandrijving en een volledig elektrische aandrijflijn in een auto die was ontwikkeld op een moment dat de meeste fabrikanten nog bezig waren een accu in een bestaande benzineauto te proppen.
Hoe langer je je erin verdiept, hoe vreemder het eigenlijk wordt dat BMW zo’n auto ooit heeft durven bouwen.

Ik gooide het idee thuis op tafel.

Mijn partner reageerde ongeveer zoals je verwacht wanneer iemand die jarenlang roept dat een bepaalde auto lelijk is ineens voorstelt om er één te kopen.
En toch kreeg ik, met enige tegenzin, groen licht.

De zoektocht begon opnieuw. Dit keer naar een BMW i3.
En verrassend snel vonden we er één bij een BMW-specialist in Flevoland.

Een i3 120Ah uit 2019. De facelift. De grote accu.
Er zat alleen één klein detail aan… 187.000 kilometer.

Dat is normaal gesproken een kilometerstand waarbij je bij een gebruikte EV snel doorscrollt.
Maar deze zag er opvallend fris uit. De auto kwam van de eerste eigenaar, was altijd netjes bij BMW onderhouden en alles wees erop dat ook de accu nog in goede conditie was.

Dus ik belde. Afspraak gemaakt. Proefrit diezelfde dag. Tenminste, als hij er dan nog stond.
Er bleek die ochtend namelijk al een andere geïnteresseerde langs te komen.

En dus zat ik ineens op een telefoontje te wachten alsof er ieder moment een examencommissie kon bellen met de mededeling of ik geslaagd of gezakt was. Totaal buiten proportie natuurlijk. Het ging om een gebruikte BMW met bijna twee ton op de teller.
Maar probeer dat je hoofd maar eens uit te leggen als je eenmaal besloten hebt dat je precies díé auto wilt hebben.

Drie uur later ging de telefoon.
‘De andere mensen wilden er nog even over nadenken.’ Ik was welkom.

Omdat het papadag was, ging de kleine dame mee. Dat betekende automatisch dat zij ook onderdeel werd van de aankoopcommissie.
Sterker nog, zij mocht uiteindelijk beslissen.
Op papier leek me dat een prima systeem.

Eenmaal aangekomen stond de i3 netjes klaar. Het weer werkte alleen niet echt mee. Regen, nattigheid, viezigheid van de vorige proefrit. Geen omstandigheden waarin een gebruikte auto zich van zijn meest fotogenieke kant laat zien.

Binnen was dat gelukkig anders.
Daar zag hij er precies zo uit als op de foto’s. Schoon, netjes en eigenlijk opvallend fris. Geen versleten interieur, geen rare beschadigingen en nauwelijks iets dat deed vermoeden dat deze auto inmiddels 187.000 kilometer achter de rug had.
Dat stelde gerust.

Het aangegeven bereik iets minder.
Dat viel op het eerste gezicht wat tegen, maar het gemiddelde verbruik in de boordcomputer stond behoorlijk hoog. Waarschijnlijk het resultaat van eerdere proefritten waarbij mensen graag even controleren of een elektrische BMW daadwerkelijk snel optrekt.
Spoiler: ja.

Autostoeltje overgeladen, dochter geïnstalleerd en rijden maar.

En daar gebeurde iets wat ik eerlijk gezegd niet helemaal had verwacht.

De i3 voelde volwassen en reed boven verwachting leuk.
Niet oud, niet gammel en zeker niet alsof hij bijna twee ton gereden had. Alles voelde strak, stil en fris. Het onderstel deed wat het moest doen, het interieur kraakte niet en de auto reed gewoon ontzettend prettig.
Dat maakte het ineens een stuk lastiger om nog rationeel te doen.

Uiteraard heb ik tijdens het bezoek ook de onderhoudshistorie erbij gepakt. Als je een auto met deze kilometerstand koopt, wil je niet alleen weten hoe hij vandaag rijdt. Je wilt weten hoe er de afgelopen zeven jaar mee is omgegaan.
Dat zag er keurig uit.

Eigenlijk was er maar weinig op aan te merken. Twee banden waren versleten en moesten op termijn vervangen worden. Verder was dit precies wat ik zocht.
Een frisse, goed onderhouden EV met de juiste accu, de juiste uitrusting en aantoonbaar onderhoud.
Alleen met ongeveer honderdduizend kilometer meer ervaring dan ik oorspronkelijk in gedachten had.
Maar nood breekt wet. Dit ging hem worden.

We kwamen tot een nette prijs en enkele dagen later konden we de auto ophalen.

Daar zat alleen nog één klein spannend moment tussen.
Mijn partner had er nog geen meter mee gereden.

Ik had dus een auto gekocht waarvan ik jarenlang zelf had geroepen dat hij lelijk was, haar met enige moeite had overtuigd dat dit tóch een uitstekend idee was en zou hem vervolgens voor het eerst aan haar overhandigen nadat de koop al rond was.
Ik hield voor de zekerheid rekening met een week op de bank.

Het ophalen stond gepland op dezelfde dag dat de MG terug moest naar de leasemaatschappij.
MG inleveren, doorrijden naar de BMW en met de i3 naar huis.

Efficiëntie ten top. Daar hou ik van!

Wordt vervolgd.