Wat een lef: Wilfred kocht een Peugeot 205 GTI 1.9 als eerste auto, 'the widowmaker'

Een Peugeot 205 GTI als eerste auto. Dat klinkt niet verkeerd!

“Het was eigenlijk een toevalstreffer. Ik was niet specifiek op zoek naar een bepaald model, maar ik wilde wel iets leuks en vlots. We hebben het over 2005, de tijd waarin we ’s avonds en ’s nachts op parkeerplaatsen verzamelden en sprintjes trokken. De film ‘Gone in 60 seconds’ was net uitgekomen. Een vriend reed een Fiesta XR2, een ander een Honda CRX. Dat waren destijds serieuze auto’s. Het was een mooie tijd. Smartphones en schermpjes hadden we nog niet, dus we vermaakten ons op een andere manier. We wilden vooral ontdekken wie de snelste auto had. Bij een handelaar liep ik toevallig tegen een Peugeot 205 GTI aan. Ik vond het direct een leuk ding en hij was bovendien snel genoeg om mee te doen. Bij het verkeerslicht kon hij Golfjes behoorlijk lastig maken. Voor € 1.250 mocht hij mee naar huis. Het was zeker geen fris exemplaar meer, maar voor dat geld was het een ontzettend leuke auto.”

Een GTI voor een habbekrats. Is dat geen recept voor ellende?

“Toen ik de Peugeot kocht in 2005, was het natuurlijk al een oud bakkie. Mijn exemplaar zat al ruimschoots in de winter van zijn leven, maar dat mocht de pret niet drukken. Op een versleten fuseekogel en een gesprongen slang van de stuurbekrachtiging na heeft hij me eigenlijk nooit in de steek gelaten. Alles ging dus goed, totdat ik een belletje kreeg van mijn vader terwijl ik op vakantie was in Italië. We hadden van auto gewisseld, zodat ik met zijn veilige auto die reis kon maken. Terwijl mijn vader een ritje maakte in de 205, ging het motorblok aan de kook. Waarschijnlijk had de thermostaat de geest gegeven. De rook kwam er aan alle kanten uit en toen was het echt einde oefening voor de Peugeot. Al met al heeft hij het nog best lang volgehouden. En dat kwam zeker niet doordat ik er altijd even voorzichtig mee omsprong.”

Best een sterk nummer dus, zo’n oude 205!

“Die van mij bleek verrassend betrouwbaar. Bovendien had ik op een ander vlak ook geluk. Voor een jonge gast is een auto met wat extra vermogen normaal gesproken peperduur om te verzekeren. Maar ik werkte destijds als acceptant bij een verzekeraar, dus ik zat op de juiste plek op het juiste moment. Zo’n hot hatch viel bij ons precies in de categorie waarvan verzekeraars niet warm werden: auto’s die op vrijdagmiddag om vier uur door jonge bestuurders werden aangeboden. Daar zat normaal gesproken een stevige opslag op. Er waren speciale berekeningen waarbij het gewicht werd afgezet tegen het vermogen, waarna dat werd gekoppeld aan de leeftijd van de bestuurder om de premie te bepalen. Met de 205 werd ik gematst. Wel met de nadrukkelijke boodschap van mijn collega’s dat ik vooral geen ongelukken moest veroorzaken.”

Wat heb je in die twee jaar meegemaakt met de Peugeot?

“Ik woonde in de buurt van Eindhoven en op de binnenring had je elke paar honderd meter wel een verkeerslicht. Dat betekende elk weekend feest. Tientallen jongens en meiden reden er zonder echt doel rondjes, hopend op een rood licht en een interessante tegenstander naast zich. Dat soort dingen deden we toen. In twee jaar tijd heb ik zo’n 40.000 kilometer met de Peugeot gereden. En elke keer als ik de sleutel omdraaide, kreeg ik weer die kriebels in mijn buik. Dat gevoel van: hoppa, daar gaan we weer! Het was simpelweg een ontzettend leuke auto om mee te rijden.”

Denk je nog vaak terug aan die auto?

“Ik heb er nog steeds spijt van dat ik hem destijds niet heb laten repareren en gewoon heb gehouden. Maar eerlijk gezegd had ik daar toen het geld niet voor. Na de 205 werd het leven steeds wat burgerlijker. Je wordt ouder, krijgt kinderen en voor je het weet rijd je in Méganes en Scénics. Maar vanbinnen ben ik nog steeds dat jongetje van toen. Een snaarstrakke Honda CRX blijft voor mij een droomauto. Daar zou ik nog altijd graag eens een sprintje mee trekken.”

Naam: Wilfred de Jong