'Vroeger dachten we in simpele oplossingen en daardoor heb ik veel lol gehad met mijn Matra 530'

“Mijn eerste auto moest iets bijzonders zijn, waarmee je opviel. Bij de plaatselijke garage stond een acht jaar oude Matra 530 LX te koop voor 5.000 gulden. Dat was een flink bedrag, maar ik wist mijn vader ervan te overtuigen om een beetje bij te springen. Een paar dagen later stond de Matra voor de deur. Ik was zo trots als een pauw.”

Wat maakte die Matra zo bijzonder?

“In die tijd had je nog legio bijzondere auto’s. Of de Matra objectief mooi was, durf ik niet te zeggen, maar hij was in ieder geval erg apart om te zien. Het was een blauw exemplaar met een polyester carrosserie die blonk als nieuw. Net als de onbetaalbare Chevrolet Corvette had hij stoere klapkoplampen en het targadak deed me denken aan de Porsches van de Rijkspolitie. Dat dak paste in twee delen in de kofferbak, zodat je lekker open kon rijden. Van buiten zag het er allemaal behoorlijk spannend en professioneel uit, maar onderhuids was het simpele techniek. De Matra had weliswaar een middenmotor, maar dat was een heel gewone V4 met 75 pk, afkomstig uit de Ford Taunus. Daar mankeerde eigenlijk weinig aan. Wel bijzonder was de carrosserie. Die was gemaakt van polyester en was meteen ook het enige deel van de auto dat geen last had van roest.”

Was de Matra makkelijk op de weg te houden?

“Er ging weleens iets kapot, maar meestal was het eenvoudig te repareren. Mijn ouders hadden een aannemersbedrijf en in de loods zat een smeerput waar ik onderhoud kon uitvoeren, zoals olie verversen. In die tijd kon je nog bijna alles zelf doen en originele onderdelen waren lang niet altijd nodig. Een uitlaat van een Ford Escort paste er prima onder en toen de spietjes van de cardanas waren versleten, vervingen we die hele as gewoon door een as uit een dragline (zware graafmachine, red.). Een kennis die als botenbouwer handig was met polyester, hielp weleens met kleine schades aan de Matra. Het sleutelen werd zo gewoon een leuke hobby.”

Wat voor avonturen heb je beleefd met de auto?

“Tijdens een vakantie op de Veluwe met vrienden brak de gaskabel. We waren jong en dachten vooral in creatieve oplossingen. Ons eerste idee was dat een vriend achterin zou gaan zitten en op mijn aanwijzingen de gasschuif zou bedienen: gas los als ik wilde schakelen en weer gas geven zodra we verderreden. Na een korte proefrit bleek dat natuurlijk totaal niet te werken. Vervolgens bevestigden we met een lijmklem een bezemsteel aan de gasschuif. Die legden we over de rugleuning van de bestuurdersstoel, zodat ik met één hand over mijn schouder gas kon geven door aan de steel te trekken. Het was niet veilig en het zag er ook niet uit, maar het was wel effectief. We kwamen wel vaker voor ongebruikelijke problemen te staan met de Matra. De auto lag behoorlijk laag op de weg. Toen we met vier man de pont bij Dordrecht op wilden rijden, reed de auto zich vast op de klep. Nadat iedereen was uitgestapt, kwam de auto net hoog genoeg te staan om alsnog aan boord te komen.”

Nog meer gekkigheid?

“Later bedacht een van mijn vrienden dat het wel een leuk idee zou zijn om, net als de Rijkspolitie in hun Porsches, tijdens het rijden in de auto te gaan staan. Dat de politie dat alleen bij stilstand deed, had natuurlijk een reden. Door de rijwind werd hij over de rugleuning geblazen en belandde hij zo op de achterbank. Volstrekt onverantwoord, maar we hebben ontzettend veel lol gehad.”

Wat is er uiteindelijk gebeurd met de Matra?

“De polyester carrosserie roestte dan weliswaar niet, maar verder was er geen houden aan. Bij het wisselen van een wiel ging de krik dwars door de chassisbalk heen en toen werd het duidelijk dat het echt einde oefening was. Na de Matra kwam er een Kadett. Ik had wat simpels en betrouwbaars nodig, maar ik vond die Kadett wel érg simpel. Daarom plakte ik met brede tape extra deurlijnen op de carrosserie, zodat het leek alsof het een vierdeurs was. Van vijf meter afstand was het net echt. Omdat de kofferbak na iedere flinke regenbui volliep met water, boorde ik gewoon een gat in de bodem, zodat het vanzelf weg kon lopen. Vroeger dachten we in heel simpele oplossingen.”

Naam: Gert Schermers