Soms ontstaat autogeschiedenis per ongeluk. Dat bleek onlangs toen een Ferrari 308 GTS uit de iconische jaren 80-serie Magnum, P.I. in Palm Beach werd geveild voor bijna 380.000 dollar. Opvallend is dat de detective eigenlijk in een Porsche wilde rijden.
Dat is ruim drie keer meer dan een vergelijkbaar model zonder tv-historie tegenwoordig opbrengt. Maar filmauto’s volgen hun eigen wetten: als auto en bestuurder samen een legende vormen, telt emotie zwaarder dan marktwaarde. Dat gold zeker voor de Ferrari van privédetective Thomas Magnum, gespeeld door Tom Selleck.
De acteur was met zijn 1,93 meter in feite veel te groot voor de lage Italiaanse sportwagen. Tijdens de opnames moesten de stoelvullingen vaak verwijderd worden om hem achter het stuur te laten passen. Sellecks hoofd stak regelmatig boven de voorruit uit, terwijl hij na lange draaidagen blauwe plekken overhield aan de krappe zitpositie.
Porsche haakte op laatste moment af
Toch bleek die ongemakkelijke combinatie goud waard voor de televisiegeschiedenis. De rode Ferrari 308 GTS en de ontspannen, charmante Magnum pasten perfect bij elkaar. De serie, die liep van 1980 tot 1988, maakte van de Ferrari misschien wel de beroemdste tv-auto van zijn tijd.
Opvallend genoeg was die samenwerking bijna niet ontstaan. Tom Selleck wilde aanvankelijk liever dat Magnum in een Porsche 928 zou rijden. Porsche ging akkoord, totdat de producers vroegen om een exemplaar te produceren met een extra groot panoramadak voor luchtopnames. Vanwege het strikte beleid van Porsche om geen speciale specificaties op verzoek van klanten te leveren, ging de deal niet door.
Stuntmannen en techniekploeg haatten de Ferrari
Ferrari hapte wel toe en profiteerde optimaal van de wereldwijde exposure. Daarmee werd de 308 GTS de eerste exotische middenmotor-sportwagen die echt doorbrak in Hollywood, en groeide de Ferrari 308 GTS uit tot een van de meest iconische auto’s aller tijden. Chassisnummer 28251 was een van de eerste tv-auto’s van de serie. De auto was oorspronkelijk geel, maar voor de opnames werd hij overgespoten in Rosso Corsa.
Achter de schermen was de Ferrari overigens minder geliefd. Stuntcoureurs vonden de auto lastig te controleren. De 308 GTS had een middenmotor, waardoor het zwaartepunt anders lag dan bij de Amerikaanse sleeën waarmee veel stuntcoureurs gewend waren te werken. De auto reageerde veel nerveuzer in snelle bochten en kon bij plotseling gas loslaten verraderlijk uitbreken.
Onderdelen duur en niet beschikbaar op Hawaii
Vooral bij nat wegdek of losse ondergrond was de Ferrari lastig te controleren. Daar kwam bij dat de besturing zwaar was bij lage snelheid en de koppeling zwaar aanvoelde. Tijdens herhaalde opnames – van soms tientallen keren dezelfde achtervolging – werden de auto’s daardoor fysiek vermoeiend om te rijden. De lage neus van de Ferrari leidde bovendien geregeld tot schade aan spoilers en bodemplaat bij verkeersdrempels of slecht wegdek op Hawaii.
De techniekploeg had evenmin warme gevoelens voor de Italiaan. De Ferrari-V8 was gevoelig voor hitteproblemen in het tropische klimaat. Tijdens lange draaidagen liep de motortemperatuur geregeld hoog op, zeker wanneer scènes meerdere keren achter elkaar moesten worden opgenomen. Ook waren onderdelen duur en niet altijd snel beschikbaar op Hawaii. Een simpele technische storing kon de productie uren vertragen.
Strenge eisen van Ferrari
Geluidsmensen hadden weer andere klachten. Omdat de motor direct achter de stoelen lag, was het interieur extreem luidruchtig. Dialogen in de auto moesten daardoor later vaak opnieuw worden ingesproken in de studio. Zelfs simpele gesprekken tussen Magnum en zijn passagiers waren tijdens het rijden nauwelijks bruikbaar.
Ferrari zelf hield intussen streng toezicht. De fabrikant stelde de auto’s gratis beschikbaar, maar verbond strikte voorwaarden daaraan. De wagens mochten niet ernstig beschadigd raken en al helemaal niet negatief in beeld komen. Grote crashes of spectaculaire sprongen waren daardoor taboe. Terwijl Magnum in de serie regelmatig in vuurgevechten belandde, bleef zijn Ferrari opvallend krasvrij.
16 tot 18 Ferrari’s gebruikt
Tijdens de acht seizoenen gebruikte de productie meerdere exemplaren van de 308 GTS, telkens aangepast aan het nieuwste modeljaar. Omdat filmauto’s destijds simpelweg als gebruiksvoorwerpen werden gezien, hield bijna niemand exact bij welke Ferrari wanneer werd ingezet. In totaal zou het gaan om maar liefst zestien tot achttien exemplaren.
Juist dat gebrek aan documentatie voedt vandaag de dag de mythe rond de ‘echte’ Magnum-Ferrari’s. Er gaan zelfs verhalen over verzamelaars die via achtergebleven haren in de stoelen een dna-test wilden doen om te bewijzen dat Tom Selleck daadwerkelijk in hun auto had gereden. Selleck zelf werkte overigens nooit daaraan mee.
