Signalement
| Uitvoering | C-HR 1.8 Hybrid Dynamic |
|---|---|
| Versnellingen | 1, Automaat |
| Bouwjaar | 2020 |
| Jaar van aanschaf | 2026 |
| KM-stand bij aanschaf | 106.000 km |
| KM-stand laatst | 121.300 km |
Mooie CH-R
Toen de eerste generatie van de Toyota C-HR tien jaar geleden werd gelanceerd, wist ik het eigenlijk meteen: dit was geen gewone auto. Waar veel auto’s vooral praktisch proberen te zijn, had de C-HR iets bijzonders. Iets eigens. Iets dat je niet alleen ziet, maar voelt. Destijds bleef het bij dromen, want hoe mooi die auto ook was, het budget liet het simpelweg niet toe. Soms komt liefde nu eenmaal te vroeg.
Tien jaar later kruisten onze wegen opnieuw. In februari besloot ik mijn Hyundai Ioniq in te ruilen, en daar stond hij dan: een zwarte Toyota C-HR Dynamic. Alsof de tijd even had stilgestaan. Die diepe zwarte lak gaf de auto iets stijlvols en mysterieus, terwijl de lichtmetalen velgen hem precies dat sportieve karakter gaven waar ik ooit voor was gevallen. Het voelde niet alsof ik zomaar naar een auto keek — het voelde alsof een oude droom eindelijk werkelijkheid werd.
En toen kwam de proefrit.
Vanaf de eerste meters voelde alles vertrouwd. De comfortabele stoelen omarmden me alsof de auto al jaren op me had gewacht. De rust in het interieur, de fijne rijhouding en de soepele manier waarop de C-HR zich over de weg bewoog, maakten de keuze eigenlijk al voordat de rit voorbij was. Sommige auto’s brengen je van A naar B. Deze Toyota deed iets anders: hij gaf elke kilometer gevoel.
De Dynamic-uitvoering maakt het plaatje compleet. Luxe zonder overdreven te zijn, sportief zonder hard te worden. Het design blijft bijzonder, zelfs jaren later. Sterker nog: misschien is de C-HR juist mooier geworden met de tijd. Net als echte liefde.
Wat ooit begon als een onbereikbare droom, staat nu voor mijn deur. En iedere keer als ik naar die zwarte C-HR kijk, voel ik weer precies hetzelfde als tien jaar geleden: verliefdheid op het eerste gezicht.
Na drie maanden samenleven met de Toyota C-HR kan ik inmiddels wel zeggen dat de verliefdheid niet slechts een bevlieging was. Sommige auto’s imponeren alleen tijdens de eerste ontmoeting, maar verliezen daarna langzaam hun glans. De C-HR doet juist het tegenovergestelde. Hoe langer ik ermee rijd, hoe meer ik hem leer waarderen.
Natuurlijk was er in het begin even een periode van gewenning. Hoewel ik eerder al hybride reed met mijn Hyundai Ioniq, voelt een Toyota-hybride toch anders aan. Vooral bij het optrekken hoor je dat typische gezoem (of geloei, hoe je het ook noemen mag) van de aandrijflijn — een geluid waar veel mensen meteen een mening over hebben. Maar eerlijk gezegd: zodra de auto moeiteloos en soepel de gewenste snelheid bereikt, vergeef je hem dat direct. Het hoort bijna bij zijn karakter. Een klein eigenaardigheidje dat uiteindelijk charme krijgt.
Ook de cruise control vroeg om wat gewenning. Toyota geeft je eigenlijk twee werelden in één systeem: de adaptive cruise control voor ontspannen kilometers, en de traditionele stand voor wie zelf wat meer controle wil houden. In het begin voelt het even alsof je een nieuwe taal leert, maar zodra je het doorhebt, merk je hoeveel rust het rijden geeft.
Wat misschien nog wel het meeste indruk maakt, is het verbruik. De officiële fabriekscijfers haalt hij misschien niet helemaal, maar eerlijk is eerlijk: met snelheden rond de 100 kilometer per uur rijdt deze C-HR bijzonder zuinig. Verbruiken van 1 op 21 à 1 op 22 zijn zonder moeite haalbaar. Zeker in de stad komt het hybride systeem helemaal tot leven. Daar voelt de auto zich thuis — stil, soepel en efficiënt. Pas wanneer de snelheid richting de 130 kilometer per uur gaat, merk je dat het verbruik duidelijk toeneemt. Maar dat voelt ergens logisch; alsof de auto subtiel laat weten dat hij liever ontspannen rijdt dan opgejaagd wordt.
En over geluid gesproken: het valt me alles mee. Dit is tenslotte het gefacelifte model uit 2020, en je merkt dat Toyota serieus werk heeft gemaakt van geluidsreductie. Over eerdere modellen las ik verhalen over wind- en motorgeluid, maar bij deze uitvoering voelt alles verfijnder en rustiger aan. De auto heeft een volwassen karakter gekregen.
Het gebruiksgemak maakt het dagelijks rijden bovendien prettig. Android Auto werkt uitstekend en het scherm presenteert alles helder en overzichtelijk. Ja, het is jammer dat de telefoon telkens met een kabel aangesloten moet worden, maar dat neem ik graag voor lief. Navigatie, verkeer en muziek zijn altijd direct beschikbaar en maken iedere rit net wat aangenamer.
Qua ruimte heb ik wel iets moeten inleveren ten opzichte van de Ioniq, vooral in de bagageruimte, maar omdat we meestal met z’n tweeën reizen, blijkt dat in de praktijk nauwelijks een probleem. Sterker nog: zodra je voorin plaatsneemt, begrijp je meteen waar deze auto écht in uitblinkt. Zowel bestuurder als passagier zitten vorstelijk. De stoelen bieden steun, comfort en rust. Lange ritten vermoeien nauwelijks. Het voelt alsof de auto je onderweg opvangt in plaats van alleen vervoert.
Natuurlijk is niet alles perfect. Het interieur blijkt gevoelig voor krasjes en vingerafdrukken. Vooral de glanzende materialen vragen regelmatig om een doekje, en bij een zwarte auto zie je nu eenmaal sneller oneffenheden en kleine krasjes. Maar vreemd genoeg neem ik dat met liefde op de koop toe. Alsof juist die kleine imperfecties erbij horen.
Want uiteindelijk overheerst vooral één gevoel: de liefde is nog steeds wederzijds. Iedere rit bevestigt opnieuw waarom ik destijds tien jaar geleden al viel voor dit bijzondere model. Sommige auto’s koop je met verstand. Deze Toyota C-HR heb ik uiteindelijk gekocht met zowel mijn hart als met verstand — en daar heb ik nog geen moment spijt van gehad.
Een aantal maanden verder
Inmiddels zijn we een aantal maanden verder sinds de aanschaf van mijn Toyota C-HR. Ik heb er nog niet bijzonder veel kilometers bij gereden, maar toch kan ik inmiddels het één en ander vertellen over mijn ervaringen met deze auto.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het enthousiasme van de eerste weken is grotendeels gebleven. De C-HR bevalt nog steeds goed en ik ben nog altijd blij met mijn keuze. Toch zijn er, nu ik de auto wat langer in bezit heb, ook een aantal zaken die mij nadrukkelijker zijn gaan opvallen.
Het brandstofverbruik: zuinig, maar niet onder alle omstandigheden
Een van de belangrijkste aandachtspunten is het brandstofverbruik bij hogere snelheden. Zodra je de snelweg oprijdt en langere tijd snelheden boven de 110 km/u aanhoudt, zie je het verbruik daadwerkelijk oplopen.
Dat heb ik zelf ervaren tijdens een rit naar Frankrijk, waarbij ik onder andere over de Autoroute du Soleil heb gereden. Bij hogere snelheden kwam het verbruik uit op ongeveer 1 op 16 à 1 op 17. Dat is toch een behoorlijk verschil met wat je gewend bent wanneer je rustiger (lees beneden de 110km/h rijdt.
Natuurlijk kun je met de C-HR prima lange afstanden over de snelweg afleggen. Het is alleen goed om te beseffen dat je bij hogere kruissnelheden een deel van het voordeel van het zuinige karakter inlevert.
Houd je daarentegen een nette kruissnelheid van ongeveer 100 tot 110 km/u aan, dan is een gemiddeld verbruik van 1 op 22 à 1 op 23 goed haalbaar. Dat vind ik gewoon een keurige prestatie, zeker voor een auto met een wat hogere zit en de uitstraling van een SUV.
Mijn conclusie? De C-HR komt het beste tot zijn recht wanneer je een beetje ontspannen rijdt en niet voortdurend haast hebt. En eerlijk gezegd past dat ook prima bij het comfortabele karakter van deze auto.
Over comfort heb ik weinig te klagen. De auto rijdt prettig en geeft mij nog steeds het gevoel dat ik een goede keuze heb gemaakt. Natuurlijk blijft comfort iets persoonlijks. Wat de een prettig vindt, kan voor de ander heel anders aanvoelen. Maar voor mij zit het met de C-HR nog altijd goed.
De bagageruimte
Een ander punt dat mij inmiddels wat meer opvalt, is de kofferruimte. In vergelijking met mijn vorige auto, de Hyundai Ioniq, heb ik op dit vlak toch echt wat ruimte moeten inleveren.
Een grote reiskoffer in de kofferbak plaatsen, gaat niet bepaald vanzelf. Het is soms behoorlijk passen en meten om alles netjes kwijt te kunnen. Zeker wanneer je met meerdere tassen of koffers op pad gaat, merk je dat de beschikbare ruimte wat beperkingen heeft.
Klap je de achterbanken neer, dan ontstaat er uiteraard een stuk meer laadruimte en laat de C-HR zien dat hij ook op dat gebied best wat te bieden heeft. Maar daar zit natuurlijk wel een kanttekening aan: zodra je die extra ruimte nodig hebt, kun je niet meer met vier personen op pad.
Voor dagelijks gebruik is de bagageruimte voor mij prima, maar wanneer je met veel bagage op vakantie gaat, is het verstandig om vooraf even goed na te denken over wat je allemaal wilt meenemen.
Al met al ben ik nog steeds erg tevreden met mijn Toyota C-HR. Het enthousiasme van het begin is niet verdwenen, maar mijn beeld van de auto is inmiddels wel wat completer geworden.
Het is een comfortabele auto die bij een rustige rijstijl verrassend zuinig kan zijn. Rijd je echter langere tijd met hogere snelheden, dan moet je rekening houden met een duidelijk hoger brandstofverbruik. Ook de kofferruimte vraagt soms om wat creativiteit, zeker wanneer je de auto voor een langere vakantie gebruikt.
Zijn dat redenen om spijt te hebben van mijn aankoop? Nee, absoluut niet. Het zijn vooral zaken die je moet weten en die je moet afwegen tegen de eigenschappen die je juist zo prettig vindt aan de auto.
Voorlopig blijft de C-HR mij dus goed bevallen. De eerste euforie heeft plaatsgemaakt voor een meer realistisch oordeel, maar de tevredenheid is er nog steeds en dat is misschien wel het belangrijkste na een aantal maanden rijden.
- Betrouwbaarheid
- Prestaties
- Comfort
- Kosten
- Zou u weer een auto van dit merk kopen? ja
Beoordeel deze review
Geef uw mening over schrijfstijl en bruikbaarheid. Bij tenminste vijf binnengekomen waarderingen zal de gemiddelde beoordeling getoond worden.
Lezersreacties (17)
Reageren