BMW 230i Cabrio (2019)

Terug naar “dakloos” rijden

• 89.000 km
• 24 juni 2026

2024 (±53k) – terug naar “dakloos” rijden

Na drieënhalf jaar en (ruim) tachtigduizend kilometer met mijn 430i (zie recensie elders) was het besluit ineens heel duidelijk: tijd voor een cabrio. Ik heb eerder al heel wat jaren “dakloos” gereden — van MX 5 tot E36 328i en meerdere Mégane CC’s — en blijkbaar gaat dat gevoel nooit helemaal weg. Op een gegeven moment begint het gewoon weer te kriebelen.
In eerste instantie stond de BMW Z4 bovenaan mijn lijstje. Dus: proefrit gepland bij Story in Nijmegen. Supergaaf om weer in zo’n auto te stappen, maar… het kwartje viel net niet. De M40i die we reden voelde voor mijn smaak behoorlijk zwaar aan de neus, en toen ik daarna ook nog eens naar het bij te betalen prijsverschil keek, kwam ik tot een vrij nuchtere conclusie: dit ging ‘m niet worden. Onder de streep niet waard.
Dan maar doorzoeken — met één harde voorwaarde: het moest wéér een BMW zijn.
De volgende afspraak was bij Hedin in Roosendaal (voorheen Zwartepoorte), waar we de cabrio-versie van mijn eigen 430i gingen bekijken. En eerlijk is eerlijk: een prachtige auto. Alleen die kleur… Snapper Rocks Blue. Ik vond het zeker mooi, maar ook net wat té aanwezig. Jammer, want verder had het zomaar een schot in de roos kunnen zijn. Wel merkte ik (ook tijdens het rijden) dat zo’n cabrio in deze klasse toch wat zwaarder en minder scherp aanvoelt dan de coupé. Iets minder “hap” de bocht in, iets meer massa die je meeneemt.
Maar omdat ik bij Hedin én bij de verkoper een goed gevoel had, bleef ik er toch aan denken. Een paar weken later ging ik weer terug, omdat er inmiddels een 230i Cabrio te koop stond die verdacht dicht tegen mijn ideale configuratie aan zat: LCI, precies de juiste kleurstelling, licht interieur, Active Cruise Control — en ook nog eens opvallend weinig kilometers. En het mooiste: hij zat ongeveer op hetzelfde prijsniveau als die 430i Cabrio die ik eerder had gezien.
Ik wist al wat ik voor mijn eigen auto zou terugkrijgen, dus ik hoefde niet lang te wikken of wegen. Gebeld. En dezelfde dag nog naar Roosendaal gereden.
Daar stond ‘ie. En hij was echt in absolute nieuwstaat. Proefrit gemaakt… en eigenlijk wist ik het binnen no-time: dit is ‘m. Grappig genoeg had ik in het verleden al een paar keer met een 2 Serie Coupé en Cabrio gereden, maar toen was het steeds “net niet”. Verkeerde kleur, geen klik, geen goed onderbuikgevoel. Dit keer klopte alles.
En wat een auto. Echt zo’n “gooi-en-smijt”-BMW waar je spontaan vrolijk van wordt. Terwijl hij met ruim 1500 kg echt niet licht is, voelt hij veel agieler aan dan de zwaardere F33. Kortere wielbasis, compacter, levendiger — je merkt gewoon dat hij graag wil spelen.

2026 (±89k) – elke rit een nog steeds een klein feestje

Inmiddels heb ik de 230i anderhalf jaar, en hij heeft me al op de mooiste plekken gebracht: Pyreneeën, Sauerland, en binnenkort voor de tweede keer de Dolomieten en Alpenpassen. En hoe vaker je dat soort routes rijdt, hoe duidelijker het wordt: dit is precies waar deze auto van houdt. Dak open, lekker sturen, tempo maken waar het kan, en genieten van het feit dat alles klopt.
Ook praktisch gezien doet hij het verrassend goed. De elektrisch verstelbare stoelen zitten echt fantastisch, en de auto is comfortabel genoeg om lange afstanden te vreten zonder dat je er uitgewrongen uitstapt. Het is niet alleen “leuk”, het is ook gewoon een fijne reisauto.
Zijn er minpunten? Ja, die zijn er wel. Ik heb een aantal storingen gehad waardoor hij meer dan eens terug is geweest in Roosendaal. Maar eerlijk: dat is door Hedin netjes opgelost. Premium Selection heeft zich hier echt bewezen. Elke keer stond er een mooie (nieuwe) BMW klaar als vervangend vervoer, of ze boden aan om de auto bij mij thuis om te ruilen. Natuurlijk zit daar ook een commerciële gedachte achter — maar als klant merk je vooral: dit is service zoals het hoort. Bij sommige andere Duitse merken mag je blij zijn met een leenfiets (en ja, ik spreek uit ervaring).
En omdat het bloed toch kruipt waar het niet gaan kan, heb ik recent nóg een keer proefritten gemaakt met de G29 Z4. Gewoon om te voelen of het tóch weer die kant op moest. Ik was vooral benieuwd naar de 30i (de 20i heb ik ook gereden). En wát een mooie auto. Je zit lager, het voelt meer roadster, het stuurgevoel en de hele beleving zijn duidelijk anders.
Maar het grappige is: juist daardoor werd ik weer bevestigd in wat ik al had. Voor nu blijf ik heerlijk doorrijden met mijn 230i. Omdat het zo’n belachelijk fijne allrounder is. Sportief als je zin hebt om te spelen, comfortabel als je kilometers wilt maken, en met het dak open precies dat gevoel waar je het allemaal voor doet.