Flying Lady

Kijk nou eens, bij de video's: de Flying Lady van Rolls-Royce. De Spirit of Ecstasy laat zich tegenwoordig met een druk op de knop van de deurvergrendeling in- en uitschuiven. Tegen diefstal. Bij aanraking duikt mevrouw in haar loopgraaf zoals een slak in zijn huisje. Poppetje gezien, klepje dicht. Dat is gizmo, dat is cool, dat is leuk voor een filmpje. Met Russisch geroezemoes op de achtergrond. Nou, dan weet je het wel. Foutejongensdroom.

Als jongen dacht ik dat Rolls-Royce het sjiekste merk van de wereld was. Van langharige popsterren met roze Phantoms bleef ik onkundig, die kwamen er bij ons niet in. Ik dacht: dat is een auto voor koninginnen en kasteelheren, mensen met smaak voor wie een Silver Shadow net zoiets was als een Volvo-station voor een dierenarts. Die diagnose heb ik in LA, Parijs, Dubai en Monte Carlo lichtjes moeten bijstellen. Wat daar in Phantoms rijdt of wordt gereden is toch niet wat pap en mam verstonden onder nette mensen. Nu de Flying Lady als RR-mascotte honderd jaar wordt, rijst de vraag of Rolls-Royce wel zo'n chique merk is.

Het hangt er van af wat je onder chique verstaat. Vind je gepolitoerd notenhout, handgestikt leder of gevleugelde mevrouwen op de voorplecht deftig, dan is een Rolls Royce een deftige auto. Maar zet een ongeschoren maffioso of een rapper aan het stuur en alle adel is verdwenen.

Wat moet een deftig merk met zulke klanten?

Ze van dienst zijn, natuurlijk. Zaken zijn zaken. Zo kwam de Phantom in de wereld, het even cynische als geniale antwoord op de wellust van het nieuwe geld.

Wat nu Phantom rijdt, laat in Beverly Hills voor een publiek van huisdealers en baseballvrienden met een druk op de knop en een diet coke in de hand de vergulde Spirit of XTC op en neer wippen, just for fun man, terwijl de kaalgeplukte erven van Britse kasteelheren tienduizend kilometer verder laconiek berustend in hun nederige Panda's stappen. Maar wat die rappers nooit zullen begrijpen: die Panda is veel deftiger. Die maakt zich namelijk niet groter dan hij is.