Vergelijkende test

Mitsubishi Space Wagon 2.4 GLXi - Toyota Picnic 2.0 GX - Vergelijkende Test

Het ruime sop

AutoWeek 1999 week 7

Je leest het in AutoWeek 1999 week 7

In de lopen der jaren groeide Mitsubishi's Space Wagon tot twee keer toe. De derde generatie is daar geen uitzondering op. De nieuwe Space Wagon ontmoet in deze dubbeltest een ruimtelijke landgenoot, de Toyota Picnic. Kan de Space Wagon meer bieden?

Ruim vijftien jaar geleden, om precies te zijn in 1983, kwam Mitsubishi met de eerste Space Wagon op de markt. Dat was een soort stationcar met een hoger dak en daardoor plaats voor drie rijen stoelen. Voordat de tweede generatie kwam, waren we acht jaar verder. Heel opmerkelijk, want Japanners wisselden toen om de vier à vijf jaar van model. Kennelijk waren de aantallen bij de Space Wagon niet voldoende om die voortvarende politiek te handhaven. Immers, ook die tweede generatie hield het acht jaar vol. Die was inmiddels wel wat groter gegroeid dan zijn voorganger en dat zien we nu ook weer bij de derde Space Wagon. Overigens liftte Mitsubishi met die tweede generatie mooi mee met de trend van ruimtewagens. De actuele Space Wagon wordt in slechts één uitvoering verkocht, de 2.4 GLXi. Met of zonder automaat. Voor de handgeschakelde versie staat een prijs van f 57.445 en dat zal voor veel huidige Space Wagonnisten even slikken zijn. Dat besef is er ook bij Mitsubishi en de oude Space Wagon blijft dan ook met een tweeliter benzine- of dieselmotor nog een half jaartje op de markt.

Als tegenstander voor de Space Wagon kozen we Toyota's Picnic, die net als de Mitsu valt tussen de grote ruimtewagens en de Scénic-achtigen. Het is in die klasse het eerste ruimtevoertuig van Toyota; de fullsize Previa was de Toyota's eerste MPV. Voor deze test beschikten we over een Picnic 2.0 GX, die f 54.498 kost. Die Picnic als vergelijkingsmateriaal dreigde trouwens even helemaal mis te lopen toen we kort voor het begin van de test een telefoontje van de importeur kregen dat 'onze' Picnic averij had opgelopen. Gelukkig was de Haarlemse dealer Kooyman & De Groot bereid om de demo-auto als stand-in beschikbaar te stellen.

Vormverschillen

Als je deze twee auto's naast elkaar ziet staan, valt onmiddellijk de verschillende belijning op. De neus van de Space Wagon heeft een beetje dat bonkige dat we ook kennen van de Suzuki Wagon R+ en de Daihatsu Gran Move. Het moet dan gezegd worden dat die Mitsubishi-snuit ons veruit het meest aanspreekt. Hij ziet er lekker stoer uit en doet ook enigszins denken aan die van familielid Galant. De stilisten van Mitsubishi hebben overigens ook voor de rest van het koetswerk gekozen voor een vrij scherpe belijning.

De ontwerpers van de Picnic maakten gebruik van rondere vormen wat de Toyota wat vriendelijker doet overkomen. Opvallend aan het ontwerp is natuurlijk de schuin verlopende achterste dakstijl, een detail dat we later terugvonden in de Mercedes A-klasse.

Om drie zitrijen te kunnen verwezenlijken, is een lengte van goed vier meter niet toereikend. Deze auto's passeren beide de 4,5 meter en net als in de lengte is de Mitsubishi ook in de breedte royaler bemeten dan de Toyota. Doordat de hoogte tot 1,65 meter beperkt blijft, komen ze minder fors over dan een grootformaat ruimtewagen. Een duidelijk verschil in gewicht is er ook: de Picnic is met 1310 kg maar liefst 175 kg lichter dan de Space Wagon.

Familie-auto

Beide auto's zijn voorzien van drie zitrijen en de koper kan kiezen uit zes of zeven zitplaatsen. In het eerste geval bestaat de middelste zitrij uit twee losse stoelen met armleuningen; in de zevenzits opstelling zijn deze vervangen door een driezits bank met gedeelde rugleuning. Mitsubishi levert de Space Wagon standaard als zevenzitter en de uitvoering met zes zitplaatsen wordt in juli leverbaar voor een meerprijs van 1000 piek. Toyota rekent voor beide versies gewoon dezelfde prijs. Overigens moet je van tevoren wel goed nadenken, want een zeszitter is naderhand nooit meer om te bouwen tot zevenzitter.

Als we naar de bruikbare ruimte kijken, zien we geen onderscheid in beenruimte, maar naarmate we verder naar achteren gaan, neemt in de Picnic de hoofdruimte duidelijker af dan in de Space Wagon. Op de achterste rij zit een volwassene dan echt met zijn hoofd klem tegen het dak. In beide auto's zijn de achterste stoelen duidelijk minder comfortabel dan de rijen ervoor. De zeszitter biedt uiteraard op de tweede rij met geprofileerde, losse zetels meer comfort dan de vlakke bank van de zevenzitter. Ook kun je in de zeszitter binnendoor naar achteren lopen; handig voor de bijrijder om zonder uitstappen even het kroost achterin tot de orde te roepen als het uit de hand dreigt te lopen. Met het maximale aantal personen aan boord blijft niet veel bagageruimte meer over; vakantie vereist dan een dakkoffer of een karretje achter de auto.

In beide auto's zijn de twee stoelen op de derde rij vrij eenvoudig te verwijderen. De middelste stoelen of bank zijn alleen maar neerklapbaar, waardoor je nooit bestelwagenachtige laadvolumes en -lengtes kunt realiseren. Wel schuiven die middelste stoelen/bank flink naar voren waardoor de instap naar achteren geen acrobatiek vereist. De Space Wagon profiteert hier ook nog eens van de opmerkelijk lange achterportieren.

Comfort gewenst

Van zo'n familieauto bij uitstek mag je een comfortabel vervoer verwachten. De vering/demping speelt daarbij een duidelijke rol en die van de Mitsu slaan we in dit opzicht het hoogst aan. Een klein nadeel heeft dat ook wel, want de Space Wagon helt in rappe bochten meer over dan de Toyota Picnic. Maar voor gescheur zijn deze auto's niet in eerste instantie bedoeld.

Comfort heeft ook iets te maken met stoelen. Voorin zit je het beste in de Space Wagon: vrij ruime, flink geprofileerde stoelen met een lekker hoge rugleuning. Het Toyota-meubilair is wat vlakker en harder uitgevallen, maar zit ook niet verkeerd. Geen van beide auto's heeft overigens een instelbare lendensteun in de bestuurdersstoel en de hoofdsteunen zijn maar net aan in verstelbereik. Op de tweede zitrij is de bank in de Mitsubishi wat vlak uitgevallen. Toyota profileert hem wat meer waardoor de middelste passagier het wat minder naar zijn zin heeft. In de versies met losse stoelen zit je op de tweede rij eigenlijk nog altijd eerste klas. Op de derde zitrij staan de Mitsubishi-stoelen wat dichter bij de vloer: gunstig voor de hoofdruimte, maar minder comfortabel voor wie erop zit. Het interieurgeluid is eveneens van invloed op de beleving van comfort. In dit opzicht toont de Mitsubishi zich van een betere kant dan de Toyota, die een zich wat nadrukkelijker manifesterende motor heeft. In beide auto's viel het windgeruis in negatieve zin op, met name rond de voorruitstijlen. Dat moet beter kunnen. Bandengeluid drong bij de Space Wagon meer tot het interieur door dan bij de Toyota.

Pittige types

Mitsubishi levert de Space Wagon alleen maar met een viercilinder krachtbron met de riante inhoud van 2,4 liter. Niet geheel onverwacht werkt deze volgens het GDI-principe met directe inspuiting van de brandstof in de cilinder. Het is de tweede GDI-motor in het gamma, want voor de Carisma en de Space Star was er al een 1.8-versie. Zijn efficiente verbranding leidt tot veel pk's en Nm's: respectievelijk 150 en 225. Tegen dit geweld moet de Picnic zich gewonnen geven. Zijn tweeliter zestienklepper is beslist goed bij de les, maar kan met 128 pk en 178 Nm niet tippen aan de GDI. De Toyota-motor krijgt zijn brandstof conventioneel ingespoten buiten de cilinder in de inlaatkanalen.

Het ligt in de lijn der verwachtingen dat de Picnic minder rap is dan de Space Wagon. In de praktijk pakt dat echter verrassend anders uit, want de minder bedeelde Picnic hoeft nauwelijks toe te geven op de Mitsubishi. De verschillen zijn gewoon minimaal; kennelijk speelt het flink hogere gewicht de Mitsubishi toch parten. Dat is wellicht ook de oorzaak dat de GDI-Mitsubishi in de praktijk minder zuinig loopt dan de Picnic-krachtbron. Desondanks is 1 op 9 voor een anderhalve ton zware auto met een 150 pk krachtbron niet verkeerd, maar de Picnic komt met conventionele techniek toch bijna een kilometer verder met een liter. De Picnic is niet alleen op de klok even vlot als zijn tegenstrever, maar voelt ook agieler aan. Van dit duo is het absoluut de meest dynamische auto. De Toyota helt minder over, is niet zo onderstuurd en geeft zijn bestuurder duidelijker informatie via het stuurwiel. Ook reageert de Picnic minder op gas los in een rappe bocht dan de ruimtelijke Space Wagon. De dynamische rij-eigenschappen, waar Mitsubishi hoog over opgeeft, missen we in de Space Wagon een beetje. Het is echt geen beroerd rijdende auto, maar met name de besturing en het overhellen bestempelen de auto niet tot rijdersauto. Overigens weet het onderstel zich niet direct raad met alle trekkracht bij het uitaccelereren van een bocht; een piepend binnenste wiel lijkt erbij te horen. Tijdens krachtig remmen blijft de Toyota strak op koers, maar de neus van de Mitsubishi snuffelt wat naast het rechte spoor. En als het op schakelen aankomt, zitten we ook liever in de Picnic; de pook van de Space Wagon vergt meer aandrang om hem in de gewenste positie te krijgen, met name bij de vijfde versnelling heeft 'ie een extra zetje nodig.

Prettig zicht

Vanaf de commandopost heb je in beide wagens een goed overzicht. Het dashboard van de Mitsu is wat spannender van opzet met de pook tegen het dashboard aangeplakt en het digitale paneel boven aan de middenconsole. De boel is goed te hanteren, maar we zetten wel onze vraagtekens bij de bediening van de boordcomputer. Ten eerste moet je de fabrieksradio bestellen om de interessante gegevens in beeld te krijgen en ten tweede zit de bedieningsknop verstopt in het radiopaneel. Heeft even wat zoeken gekost voor we daar achter waren en het leidt veel meer af dan een simpele knop in een hendel aan de stuurkolom. Het Toyota-dashboard ziet er een beetje gewoontjes uit, maar het voldoet prima. Wie kiest voor een automaat, krijgt de bedieningshendel aan de stuurkolom; bij de Space Wagon zit de automaathendel op dezelfde plaats als de pook van de handbak. Mitsubishi heeft de Space Wagon een Europese bekleding meegegeven en dat schept door de lichte kleurstelling een extra ruimtelijk gevoel. Toyota kiest voor iets meer kleur op een wat donkerder getinte bekleding. Vinden we een mooiere combinatie. Zoals in de uitrustingstabel valt te zien, ontlopen deze kemphanen elkaar weinig als het op de standaard-items aankomt. Een misser vinden we voor de Space Wagon het ontbreken van ABS; Toyota weet hoe het hoort en levert de Picnic standaard met zo'n remhulp. In sommige details zie je dat de Mitsubishi de modernere auto is; zo is hij bijvoorbeeld kraakvrij, terwijl de Toyota nog wel eens 'n kreuntje laat horen. De Space Wagon heeft buitenspiegels met een dodehoekgedeelte. Wel staan de grote spiegels wat ver naar achteren waardoor je je hoofd nadrukkelijk opzij moet draaien om erin te kijken.

Welke kopen?

Na een weekje sturen verwacht u terecht van ons een antwoord op de vraag welke auto er het interessantste is. Om kort te gaan, de Mitsubishi wint het op ruimte, degelijk gevoel, comfort en een prettige motor van de Toyota, maar zijn winst is wel heel minimaal. Eerlijk gezegd hadden we een groter onderscheidend vermogen van de nieuweling verwacht, want de Picnic scoort veel beter op rij-eigenschappen, prijs, verbruik én heeft standaard ABS. Wie meer voor comfort en ruimte gaat, komt zonneklaar bij de Mitsubishi terecht, maar moet dan duidelijk meer geld uit de knip trekken.

Verder lezen?

Dit artikel is gratis te downloaden in PDF-formaat. Hiervoor maak je eenmalig een AutoWeek account aan, waarna je onbeperkt uit het AutoWeek archief kunt downloaden.

Inloggen of Registreren

Lees ook