Dodge Challenger R/T Scat Pack Shaker (2016) - Blits bezit

Hot dogs

Het is allemaal de schuld van de Ford Mustang. Vóór die ten tonele verscheen was het allemaal zo overzichtelijk: je had de grote, deinende Amerikaanse sedans en stationwagons aan de ene kant, en de dikke, beresterke muscle cars aan de andere kant. Ford was één van de eerste fabrikanten die bedacht dat het gat tussen die twee uitersten misschien moest worden opgevuld, met iets dat sportiever was dan het ene, en minder gigantisch en betaalbaarder dan het andere.

De Ford Mustang was een gigantisch schot in de roos en verkocht vanaf zijn introductie in 1964 als warme broodjes. Als hot dogs, eigenlijk. Het succes van de Mustang was zo groot dat hij alle verkooprecords brak, en dat het genre waar hij alleenheerser was een nieuwe naam kreeg: pony cars. Ondanks de opzichtige verwijzing naar de Ford wisten andere fabrikanten niet hoe snel ze moesten instappen in deze nieuwe klasse. In 1970 introduceerde Dodge zijn bijdrage aan het genre, de Challenger. Het zou even duren voor die het gewenste succes kreeg, maar de derde generatie van de Challenger zou tot 2023 in productie blijven.

Grote liefde

Eén van de ontelbare fans van de Dodge Challenger is de 34-jarige Bob Steenhuis, een Nederlander die nu ‘gewoon’ in Hengelo woont, maar daarvoor jaren in de Verenigde Staten resideerde: “In 2011 heb ik een half jaar in Los Angeles gewoond voor mijn stage en sindsdien kwam ik vaak in Amerika voor vakanties. De Amerikaanse cultuur vind ik erg interessant. Toen mijn vrouw in 2017 gevraagd werd om in Amerika te gaan werken vond ik het helemaal niet erg om te verhuizen. We zijn er acht jaar gebleven.”

Bob en zijn echtgenote werken allebei in de farmaceutische industrie, maar er is voor hen meer in het leven dan alleen werk: “Auto’s zijn mijn grote liefde”, zegt Bob. “Bovendien houd ik van ‘smaakgevoelige’ auto’s. De Dodge Challenger geeft wat mij betreft perfect weer hoe Amerikanen zijn. Ze zijn gevoelig voor romantiek. Daarom is de muziek mooi, daarom zijn de films leuk en daarom zijn dus ook de auto’s buitensporig. Het mág leuk zijn, en het mág lekker klinken. Waarom? Gewoon, omdat het kan. En die naam ook, Challenger, dat is toch veel gaver dan A4 of 3-serie? We hadden al een Dodge Charger, maar ik wist dat ik een Challenger wilde. Ik heb lang moeten sparen en zoeken om het ideale exemplaar te vinden, want ik had nogal een specifiek wensenlijstje.”

Shaker hood

Een zwarte, witte of grijze Challenger zag Bob bijvoorbeeld niet zitten. Waar de meeste Challenger-kopers juist voor zo’n onopvallende tint kiezen wilde Bob juist een Dodge in een knalkleur. En een automatische versnellingsbak? Dat mag in Amerika gebruikelijk zijn, maar het is niets voor Bob, die schakelt liever zelf. “Ik wilde hoe dan ook een shaker. Dat is zo gaaf!” Pardon, een shaker? Dat leggen we even uit: bij de eerste Challenger ontwikkelde Dodge een indrukwekkend systeem om de carburateurs van koele lucht te voorzien, door een gat in de motorkap te zagen waardoor de luchthapper, die direct op de motor was gemonteerd, naar buiten stak. Die ‘cold air intake’ schudde mee met de bewegingen van de motor, en zo werd de term ‘shaker hood’ geboren.

Van carburateurs is al lang geen sprake meer, maar Dodge is slim genoeg om te beseffen dat veel liefhebbers van muscle cars zo’n shaker hood nog steeds ‘awesome’ vinden, en bood de optie dus ook op de laatste generatie van de Challenger aan. Tot grote vreugde van Bob, die zijn ideale Challenger na een lange zoektocht vond in Burbank, in de buitenwijken van Los Angeles: “Een prachtige rode, met handbak, shaker hood én met 6,4-liter V8. Dat laatste was geen harde eis, een 5.7 had ik ook prima gevonden, maar die 40 pk extra zijn toch lekker! En dan die motorkap, wie maakt er nou een motor die bóven de motorkap uitsteekt? Dat kan alleen in Amerika!”

Bang for buck

Voor Bob was het genieten geblazen. “Hij is gróót, maar ook hartstikke snel en hij klinkt geweldig. Bovendien heeft hij óók nog een grote kofferbak en een ruime achterbank! Qua bang for buck kun je echt geen betere auto kopen.” Bang for Buck of Bang for Euro, de valuta maakt het plezier niet minder, dus toen Bob en zijn echtgenote ruim een half jaar na aanschaf van de Challenger naar Nederland terugkeerden, ging de Challenger mee. “Als je een auto langer dan 6 maanden in bezit hebt mag je hem gratis invoeren, dus zonder dat je bpm, btw of invoerrechten hoeft te betalen.”

Bob betreurt het dat forse auto’s in Nederland zo zwaar worden belast. “Voor een Mustang van 45.000 dollar ben je in Nederland gewoon meer dan een ton kwijt bij aanschaf. In de VS zijn de prijzen nog enigszins leuk. De Dodge staat meestal in de garage, want ik heb voor mijn dagelijkse kilometers een heerlijke Honda Jazz gekocht, en geloof het of niet: daar ben ik ook helemaal gek mee. Ik weet ook nog niet hoe het hier in Nederland zit met de onderdelenvoorziening voor een Challenger. We moeten nog een beetje aarden, en ik ben er zuinig op.”

Samen bereikt

De Challenger komt alleen buiten voor leuke ritjes. “Hij is uniek, maar grappig genoeg rijdt er hier in de buurt nóg een exemplaar, een zwarte. Dat maakt de auto niet minder leuk. Het geluid klinkt in Nederland net zo vet als in Amerika, maar hier krijg je nog meer duimpjes. Echt, ik krijg alléén maar positieve reacties. Nee, zuinig is hij niet, verre van zelfs, maar ik kijk niet naar de kosten. Ik reken hooguit in smiles per gallon, niet in miles per gallon, en het plezier is eigenlijk onbetaalbaar. Niet alleen vanwege zijn vette uiterlijk en die geweldige V8, maar ook omdat we met deze auto een stukje van ons leven in Amerika mee hebben genomen. Hij staat voor iets dat we samen hebben bereikt, dus het is fijn om hem te hebben.”

Geschiedenis Dodge Challenger

De Dodge Challenger is een auto van pieken en dalen. In het jaar na de introductie kon Dodge haar geluk niet op, met ruim 70.000 verkochte exemplaren. Een jaar later waren die cijfers als een kaartenhuis in elkaar gezakt. Een kleine opleving in 1973, tot ongeveer een derde van de cijfers uit het debuutjaar, was voor Dodge niet genoeg, want in 1974 ging de stekker uit de Challenger. Pas in 1978 waagde Dodge een nieuwe poging, door een Dodge-logo op een Mitsubishi Sapporo te plakken en die in de markt te zetten als Challenger. Die Sapporo was een goede en fijne auto, maar liefhebbers van muscle cars vonden het maar niets. Dus ging in 1983 opnieuw de stekker uit de Challenger. Het zou tot 2008 duren eer Dodge een nieuwe poging durfde te wagen, ingegeven door het hernieuwde succes van de boegbeelden van de pony car-klasse, de Ford Mustang en de Chevrolet Camaro. De derde generatie werd een enorm succesnummer, dat het tot 2023 zou volhouden. Emissie-eisen betekenden uiteindelijk het Waterloo voor deze Amerikaanse spierbundel, maar tot 2023 verkocht Dodge ruim 50.000 Challengers per jaar, getallen waar zelfs Ford met respect naar keek. Het duurde dus even, maar de Challenger werd uiteindelijk de publiekslieveling die hij moest zijn. Fans zijn nog altijd bedroefd dat Dodge het in zijn hoofd haalde om een elektrische opvolger ook Challenger te noemen. Voor hele drommen Amerikanen is het domweg ‘V8 or bust’.

Technische gegevens Dodge Challenger

Motor V8
Inhoud 6.417cc
Max. vermogen 356 kW / 485 pk
Max. koppel 644 Nm
Aandrijving achterwielen via handgesch. 6-bak
Remmen v/a schijven / schijven
Bandenmaat 245/45 R20
Afmetingen (l x b x h) 5,03 x 1,92 x 1,46 m
Wielbasis 2,95 m
Gewicht 1.906 kg
0-100 km/h 5,6 s
Topsnelheid 265 km/h
Verbruik gem. 10,1 l / 100 km

Alle gegevens volgens fabrieksopgave