Gaat de voorkeur uit naar chic en sportief en mag het prijskaartje oplopen tot pakweg ’n ton, wat dachten we dan van de nieuwe BMW 3-serie Coupé (323 Ci) of de Volvo C70 Coupé? Bij zo’n budget komt er heel wat fraais in beeld. Maar dan liefst wél ’n beetje ‘jachtig’ gemotoriseerd, natuurlijk!
Een kleurrijk duo, mag je rustig stellen. De nieuwe BMW 3 Coupé – knalrood – en de Volvo C70 Coupé in dat bijzondere metallic-goudoranje. Twee auto’s die elk op hun eigen manier, in een totaal verschillende taal toch dezelfde boodschap uitdragen: chic, sportief, een bepaalde exclusieve klasse. Maar toch ook weer niet zo uitbundig dat zakenrelaties zich met opgetrokken wenkbrauwen afvragen wie dat allemaal betaalt. Ze horen op een of andere manier dus echt in hetzelfde segment thuis. Toch zijn het tegelijkertijd ook auto’s die qua karakter lijnrecht tegenover elkaar staan. Er leiden kennelijk meer wegen naar het automobilistische walhalla...
De Beier is sierlijk en strak van lijn. Sportief-zakelijk. Absoluut een auto die bij zo ongeveer iedere liefhebber op z’n minst ’n béétje hebzucht opwekt. Voor de Zweed geldt dat iets minder. Termen als elegant en gracieus zijn nou niet bepaald het eerste waar je aan moet denken. Hij is een slag groter, tamelijk hoekig en in elk geval behoorlijk eigenwijs van design. Je moet er misschien iets meer van houden, maar op zijn geheel eigen manier staat daar natuurlijk wel een heleboel auto.
Welk van de twee kan het nu meest overtuigen? En speelt die rol van sportieve ‘heer op stand’ het best? Om dat aan de weet te komen, treedt de BMW 323Ci in het strijdperk tegen de C70 Coupé met de 2.4T-motor; zescilinder met achterwielaandrijving tegen vijfcilinder turbo met aandrijving op de voorwielen. Uiteraard allebei voorzien van multikleppentechniek en alles wat er verder voor fraais onder een motorkap te vinden kan zijn.
Zowaar ook praktisch
Voor we in de details duiken, eerst een wat meer algemene rondleiding door beide coupés. Op het eerste gezicht zou je kunnen denken dat je voor het cosmetisch genot van die de laag gesneden daklijn een boel praktische bruikbaarheid moet inleveren. Zoals bij veel andere sportcoupés. Dat blijkt in het gebruik erg mee te vallen. Zowel de designers van BMW als die bij Volvo hebben zich duidelijk gerealiseerd dat een auto van deze snit tevens zakelijk gereden moet kunnen worden.
In beide gevallen is het zitcomfort achterin bijvoorbeeld niet eens verkeerd. En kun je ook de vakantiebagage heel best kwijt. In tegenstelling tot veel andere sportievelingen zijn het in zekere zin ook allrounders. Dat neemt trouwens niet weg dat er kanttekeningen te maken zijn. Zo merk je al gauw dat die enorme deuren het in- en uitstappen ook in een normaal parkeervak behoorlijk lastig kunnen maken. Je moet jezelf al gauw door een slechts gedeeltelijk geopend portier – middels ’n soort Houdini-act – naar buiten wurmen. Waarbij de hoge flanken van de sportief gevormde stoelen natuurlijk niet meehelpen. Overigens lopen de stootstrips over de BMW-deuren in een soort puntje uit; tijdens je klauterpartij moet je ook nog eens de deur in bedwang houden, zodat die punt niet als een soort alternatieve blikopener in de lak op de deur van je buurman drukt. Waarmee maar gezegd is dat je zowel de Ci als de C70 ook best door de normale praktische bril mag bekijken. En dat doen we dus ook.
Kloeke Volvo
Design is natuurlijk ’n doorslaggevende factor bij zo’n auto. Je tikt niet voor niks een stapel duizendjes extra af om twee deuren en wat plaatwerk minder te krijgen. Daar moet een zekere exclusiviteit tegenover staan. En die krijg je in beide gevallen ook. Wandel eerst eens om de Volvo heen en je weet meteen dat je in een opvallende en vooral ook behoorlijk eigenzinnige auto terecht komt als je instapt. Van voren echt Volvo – hoekig en bijna grof van lijn – van achteren juist opvallend afgerond. Schuin van voren en schuin van achteren gezien, lijkt het alsof je naar twee verschillende auto’s kijkt.
Hij oogt behoorlijk groot, die C70... en is dat ook: 472 centimeter lang en 182 breed. Maar door zijn enorme bumpers en de dikke 225/50 ZR 16-banden om kloeke twaalfspaaks Centaurus-velgen is qua formaat alles gewoon met elkaar in balans. Een opvallend detail is de nogal plat gelegde voorruit, die van binnenuit voor de ‘nodige’ reflecties van het dashboard zorgt. Langs de flanken vind je strak op elkaar aansluitende ramen, waarvan de achterste lichtjes opzij kunnen uitklappen.
’n Kijkje helemaal achterin levert een prettige verrassing op: een grote en keurig hoekige (hoe kan ’t in dit geval ook anders?) bagageruimte. Met een mooi compact scharniermechanisme. Een skiluikje biedt de enige mogelijkheid om lange objecten mee te nemen, want de achterbank is niet neerklapbaar. De tilrand is door die grote achterbumper behoorlijk aan de hoge kant. ’n Missertje vinden we de speakers die onbeschermd in de laadruimte uitsteken. Dat is vragen om doorpriemde conussen.
Hoekig binnenwerk
Des Volvo’s interieurdesign volgt de reeds ingezette koers. Ook daar oogt het allemaal nogal hoekig. Met forse knoppen en stevig uitgevoerde toetsen. Zelfs het stuurwiel is groot. Dat neemt niet weg dat de C70 hier punten scoort. Want ook van binnen heeft hij een compleet eigen karakter. Best mooi, met een combinatie van ’n soort roomkleur en grijsaccenten, ook op de stoelen en deuren. Lekker ‘opgeruimd’. De fraaie zachtleren bekleding is trouwens een extra. Net als de wel bijzonder luxe Dolby Surround Pro Logic-geluidsinstallatie met een fikse verzameling speakers op het dashboard (eentje midden bovenop) en in de deuren. Voor vier mille weet je alles. Maar ’n geluidje! Bergruimte is er niet bepaald in overvloed, maar dat wordt weer goedgemaakt door het hoge zitcomfort. Voorin vind je perfect aansluitende en vrij stevige stoelen, goed van formaat en op allerlei manieren verstelbaar. De juiste zithouding vind je dus altijd. Jammer alleen dat de speciale hoofdsteunen juist níet verstelbaar zijn.
Achterin tref je zitkuipjes aan. Zeker niet verkeerd. Dankzij de bovenmodale lengte van de C70 heb je zelfs opvallend veel beenruimte. Boven het hoofd gaat het net aan, maar zelfs daar valt goed mee te leven. Een auto waar je best met vier volwassen personen een lange rit mee kunt maken. En dat kun je van weinig coupés zeggen.
Een zaak van gewicht
Het valt niet te ontkennen dat de C70 in balans is. Zijn rijeigenschappen passen immers als een handschoen bij het design. De 193 pk sterke vijfcilinder heeft net zoiets ‘aparts’ over zich als het koetswerk. Om te beginnen ’n prachtig roffelend geluid, dat je er altijd tussenuit haalt. Maar echt verfijnd is de turbomotor niet te noemen. Het is weliswaar opvallend hoe makkelijk alles gaat – power is er op zich zat – maar dat beetje extra pit dat je juist van zo’n coupé verwacht, zit er niet in. Het is meer een kwestie van ‘grote stappen, gauw thuis’. Het schakelen gaat, je kunt ’t al bijna raden, trefzeker, zij het met wat grote slagen. Waarna de motor telkens een kort moment aarzelt om op stoom te komen. Rust is het devies. Niet te veel schakelen ook. De gearing is daar op afgestemd. Rond de 120 kilometer per uur draait de dikke vijfcilinder maar net 2700 toeren. Onze C70 was voorzien van het stabiliteits- en tractiecontrolesysteem STC, maar echt nodig bleek dat niet. Tractie is namelijk in ruime mate voorhanden. Afijn, misschien is het op een natte weg de moeite waard.
Wat in dat hele verhaal een grote rol speelt, is het pure formaat en gewicht van de C70. Een kleine anderhalve ton schoon aan de haak. Dat merk je ook aan zijn weggedrag. De Coupé stuurt op zich strak en voorspelbaar, maar is bepaald geen liefhebber van snelle koerswisselingen. De omschrijving ‘snelle toerist’ of, op z’n Italiaans, Gran Turismo komt als vanzelf opborrelen. De vering? Stevig, zonder dat ’t oncomfortabel wordt. Het onafgeveerd gewicht lijkt aan de hoge kant, zodat hij op ribbels in de weg soms wat grof reageert. Niettemin: een imposante rijmachine die er fiks vandoor gaat, als een r ots ligt en nog heel fatsoenlijk vertraagt ook.
Subliem zitcomfort
Aan het rijden met de 323 Ci hoef je niet veel woorden vuil te maken: BMW-niveau. Het zitcomfort is om te beginnen subliem. In onze testauto vonden we speciale sportstoelen (optie) met een in lengte verstelbaar zitvlak. Zelfs achterin valt weinig te klagen. Je stapt makkelijk in en zinkt dan weg in ware zitkuipjes met armsteunen. Door de passagiers iets achterover te laten zakken, heeft BMW verrassend veel been- en hoofdruimte geschapen.
Opvallend genoeg is de kofferruimte van de twee testkandidaten vrijwel identiek (403/405 liter) en beschikt ook de BMW over een fraai scharniermechanisme op de kofferklep. Extra pluspunt: onze testauto had wél een in delen neerklapbare achterbank. Wat de veelzijdigheid zeer ten goede komt. Met een thuiskomer als reserveband heb je achterin trouwens meteen een verborgen bergvak onder de vloer. Ook het interieur liet een gunstige indruk bij ons achter. Het geheel is bijzonder fraai afgewerkt en oogt door de combinatie van antraciet en aluminium chic én sportief. Al toont het metaalaccent wellicht iets te veel als gespoten kunststof. De strip loopt over het dashboard via de deuren naar de armsteunen achterin. Ook rond de schakelpook is zo’n alu-afwerking te vinden.
Juist door die design-grapjes geeft het geheel iets minder een ‘cockpit’-gevoel dan we van BMW gewend zijn. Maar alles ziet er doordacht, heel logisch en vooral ook functioneel uit. Denk aan de manier waarop de geluidsinstallatie en klimaatregeling op een kleine ruimte zijn samengebouwd. Zonder dat het ten koste gaat van de bediening. Ook aan andere ogenschijnlijk kleine details – denk aan het aflegvakje voor een telefoon, verzonken kledinghaakjes achterin en een alleen vanuit de bagageruimte te bedienen vergrendeling van de achterbank – merk je dat er over de 3-serie Coupé goed is nagedacht.
Harmonieuze BMW
Tja, en dan de BMW. Niet alleen twee handbreedten korter dan de Volvo, maar over het geheel genomen gewoon een sierlijker auto. Van welke kant je hem ook bekijkt, alle proporties kloppen tot in de perfectie. En eigenlijk vindt iedereen hem mooi. Misschien ook wel omdat hij zo’n gespierde uitstraling heeft. Strak in z’n vel en met goed gevulde wielkasten. Ook de BMW heeft speciale 16-inch lichtmetalen velgen en staat op fors brede 205/55-banden.
En dan kan het grote genieten beginnen. De motor heeft in feite twee karakters. Tot 3500 toeren verloopt het rijden in alle rust. Heel gelijkmatig. Daarboven komt uit het vooronder een diepe zescilinder-loei en begint de techniek met je te communiceren. Dan komt de coupé-sportiviteit opeens naar voren. Ronduit imposant is de manier waarop de 323 Ci van de plek gaat. Verfijnd ook. De achterwielaandrijving en een zeldzaam goed aangrijpende koppeling werken dan eendrachtig samen. Vervolgens schakel je met prettig korte slagen vlotjes door de versnellingen heen.
Ook de remmen voldoen meer aan het idee dat je bij zo’n sportief getint model hebt. Waar de Volvo gewoon goed vertraagt, zijn de ankers in de BMW merkbaar krachtiger – misschien zelfs ’n tikje bijterig. Horen we daar iemand mompelen: ‘En zo hoort dat ook’..?
Verrassend onderstel
Een opmerkelijke rol is weggelegd voor de vering. Daar is BMW toch een andere weg ingeslagen. De Ci voelt namelijk nogal zacht aan – vooral achter. Zachter zelfs dan een gewone sedan. Met als gevolg dat hij aan de ene kant lekker strak stuurt en zich heel makkelijk laat ‘zetten’ – vooral in doorlopende bochten. Aan de andere kant reageert de auto behoorlijk ‘losjes’ op plotselinge koerswijzigingen. En gaat in ietwat enthousiast genomen korte bochten zelfs vrij rap op de traction control. Want dan gaat hij gauw met zijn staart zwaaien – jawel, hoor: achterwielaandrijving en dus: overstuur.
Pleit beslecht
Die zachte vering is ’n nogal knarsende dissonant, wat ons betreft. Een sportonderstel zou dus helemaal boven aan onze verlanglijst hebben gestaan. Ware het niet dat het onderstel van de testauto al als zodanig gekwalificeerd staat, zo bleek bij nadere bestudering van de specificaties. Maar dat neemt niet weg dat de BMW 323 Ci het pleit met enig gemak in zijn voordeel beslecht. Natuurlijk is ook de Volvo C70 beslist een imposante en zeer snelle reisauto, maar zijn ontwerp ligt gewoon te dicht bij dat van de S70 om de dynamiek en dat extra beetje pit te brengen, dat je naar onze smaak in een sportief gelijnde Coupé zou moeten vinden. [onleesbaar]
Overigens vind je het verschil in formaat tussen beide auto’s – bijna 3 decimeter in het voordeel van de Volvo – niet echt terug in de binnenruimte. Achterin een paar centimeter, hoogstens. Ook op de snelweg ontlopen ze elkaar niet eens zo gek veel. Als Gran Turismo zijn ze allebei indrukwekkend. Maar stap uit de Zweed over in de Beier, rij hetzelfde dijkweggetje af, en je weet opeens waarom BMW zo’n sportief imago heeft! Alleen het motorgeluid... daar twijfelen we nog steeds over. Zowel de loei van de zespitter als de roffel van de vijfcilinder klinkt ons als muziek in de oren. Allebei dan maar? Orkestje formeren?
Dit artikel is gratis te downloaden in PDF-formaat. Hiervoor maak je eenmalig een AutoWeek account aan, waarna je onbeperkt uit het AutoWeek archief kunt downloaden.





