Precies 30 jaar geleden kwam deze fijne Honda Prelude

Bovendien opereert hij ook nog eens in een marktsegment waar de actualiteit van modieuze nieuwkomers veelal sneller verbleekt dan bij tijdloze hatchbacks en cross-overs. Oftewel: wie hem wil, koopt hem meteen en daarna is het sappelen voor de modellijn in kwestie. Moedig dus, dat de Prelude er weer is. En heel fijn, als we de puike herinneringen aan zijn illustere voorgangers in herinnering roepen.

Roeien

Het voorlaatste model, de vijfde generatie, maakte dertig lange jaren geleden zijn entree. Dat deed hij met een lijnenspel dat duidelijk teruggreep op de generaties twee en drie uit de jaren 80. De zachte welvingen van generatie vier maakten plaats voor scherpere hoeken; de klapkoplampen keerden niet terug, maar werden grote, rechthoekige kijkers aan de uiteinden van een opvallend lange motorkap.

Technisch was er niet veel nieuws aan de zon, totdat de 2.2 VTi S verscheen. Die topversie had ATTS, wat staat voor Active Torque Transfer System. Hierbij wordt het koppel in bochten verschillend over de aangedreven voorwielen verdeeld, en wel zo dat het buitenste wiel meer trekkracht krijgt dan het binnenste. Honda illustreerde dat destijds met de wijze waarop een roeier zijn boot bestuurt: links harder peddelen betekent dat de boot rechtsaf gaat (pardon: naar stuurboord). Erg mooi bedacht, maar het waren ook precies de enige onderscheidende riemen die de Prelude toen voor het roeiwerk had. Het was verder geen echt opzienbarende auto, maar gewoon een elegante coupé met alle uitgebalanceerde kwaliteiten die je van een fijne, sportieve Honda mocht verwachten. Geen auto voor iedereen, maar wel voor zijn eigen, hooggeëerde publiek.