Hoe zwaarder, hoe duurder. Dat is in Nederland een heel eenvoudige regel als het om auto’s gaat, maar in de VS is het vaak juist voordeliger om in een heel zware SUV te rijden.
Dat Amerikanen graag in gigantische SUV’s rijden, is algemeen bekend. Dit heeft te maken met persoonlijke voorkeuren, grote parkeervakken en lage brandstofprijzen, maar dat is niet het hele verhaal. De Amerikaanse belastingdienst maakt het bezitten van voertuigen met een maximaal toelaatbaar gewicht van 6.000 pond – 2.721 kg- extra aantrekkelijk voor ondernemers. Ongetwijfeld vanuit de gedachte dat het bezit van zo’n groot voertuig noodzakelijk kan zijn voor de onderneming, kunnen zelfstandigen de aanschafwaarde van zo’n voertuig tot 100 procent aftrekken in het eerste jaar.
Door de zogenaamde Section 179-regels (Google ‘Section 179’ en je komt in een waar wespennest terecht) mag je voor zulke zware voertuigen officieel tot 31.300 dollar in één jaar aftrekken, flink meer dan de maximaal 12.200 die voor reguliere personenauto’s geldt. Als het zware voertuig in kwestie primair voor goederenvervoer is bedoeld, denk aan pick-ups, bestaat dat maximum zelfs helemaal niet en kan de maximale afschrijving in het eerste jaar zelfs de volledige aanschafwaarde zijn, 100 procent dus. Dat kan voor SUV’s trouwens ook, maar dan door andere regelingen te gebruiken bovenop de Section 179-aftrek. Overigens zijn er enige voorwaarden: zo moet de auto voor minstens 50 procent ook echt zakelijk worden gebruikt.
Voor Amerikaanse ondernemers is het in veel gevallen dus voordeliger om voor een grotere en duurdere SUV te kiezen in plaats van een compacter model, omdat de hogere aanschafwaarde riant wordt gecompenseerd door de wel erg ontspannen afschrijving. Het voordeel verklaart deels de populariteit van giganten als de Cadillac Escalade, Chevrolets Tahoe en Suburban en Ford Expedition, maar ook Europese modellen als de BMW’s X5 en X7 en Mercedes-Benz GLE en GLS kunnen ervoor in aanmerking komen. Let wel: het gaat bij die 2.721 om maximaal toelaatbaar gewicht en niet om leeggewicht. Het leeggewicht ligt in de praktijk eerder rond de 2.000 kg, wat bij grote SUV’s al snel in beeld komt.
MIA en VAMIL
Ondernemers schrijven de waarde van een duur zakelijk goed doorgaans over vijf jaar af, ook in Amerika. Dat betekent dat je ieder jaar tot een vijfde van de waarde van het gekochte goed van de inkomstenbelasting mag aftrekken, behalve dus als er door een Section 179-achtige maatregel andere voorwaarden zijn gesteld. In Nederland was het lange tijd ook mogelijk om zakelijk gekochte auto’s geheel of grotendeels af te schrijven in het eerste jaar. Bij ons gebeurde dat middels de MIA- en VAMIL-regelingen, die voor ondernemend Nederland minstens zo aantrekkelijk waren als de lage bijtelling die er ook vaak mee gepaard ging. Er is wel één belangrijk verschil met de Amerikaanse regeling: bij ons gold het voordeel voor volledig elektrische personenauto’s, niet voor gigantische SUV’s met een benzine-V8. Uiteraard zijn er hier ook wel serieuze voordelen voor echte bedrijfsauto's, bijvoorbeeld op het gebied van wegenbelasting.
Overigens hebben Amerikanen ook niet te maken met ons soort bijtelling, en niet alleen omdat een auto van de zaak daar minder gebruikelijk is. Zo’n auto van de werkgever komt op kleinere schaal wel voor, waarbij alleen de kosten van de privé gereden mijlen bij het inkomen hoeven te worden opgeteld.
