Toyota Corolla Touring Sports Hybrid 140 Dynamic (2025)

De eerste meters

• 29.400 km
• 23 juni 2026

Ik heb altijd Mazda gereden en ik fan van het merk geworden. Vanaf mijn 323F met klapkoplampen. Ik mis deze auto eigenlijk nog steeds. Toen ik mijn 3 naar de Toyota-dealer reed om het in te ruilen voor deze Corolla Station, 183k op de teller, geen enkel kraakje, moest ik wel slikken. Hij deed wat mij betreft alles goed, maar ik heb een gezin nu en een Mazda3 is eigenlijk iets te krap. Mijn vrouw is bezig met haar rijbewijs voor een automaat. De 3 is een handgeschakelde, dus vroeg of laat moet er een andere auto komen wil ze erin kunnen rijden. Ik vind een station de ideale vorm voor een auto. Die heeft Mazda tot voor kort in het gamma, maar mijn vrouw vond een 6 na een proefrit te groot en pompeus. Bovendien beloonde de Mazda dealer mijn jarenlange trouwe klandizie niet met een aanbod dat me in de verleiding bracht om consessies te willen doen en het merk trouw te blijven.

Een station dus met automaat in het c-segment. Er vielen al snel opties af, omdat ik geen vertrouwen heb in de levensduur van een 1.weinig in combinatie met een turbo die flink moet blazen om er wat gang in te houden. De Corolla Station bleef al snel over als de logische kandidaat. Geen straf. Toyota heeft zijn techniek uitstekend op orde en ik vind het ook een mooie auto, zeker van voren en ook en profile. De kleur Juniper Blue (blauw met een paarse zweem), geeft het (vergeef de flauwe woordgrap) een sportieve tint. Ik krijg er veel positieve reacties op. Qua uitvoering is die eigenlijk zoals ik hem zelf had kunnen aanvinken als ik het voorrecht had hem nieuw te kunnen kopen. Compleet, maar zonder poespas dat niemand nodig heeft. Maar als oplettende lezer merk je wel dat ik de keuze allereerst met mijn ratio heb gemaakt.

Het valt op hoe anders de Toyota van opzet is als de Mazda. De Mazda is in de basis een zeer conventionele auto. Waar vind je nog een auto met een atmosferische motor? Met deze Toyota stap ik het digitale tijdperk in. Groot scherm. Software rekent mee of het in EV modus kan of niet. Het remt mee, het stuurt mee, het piept bij de geringste snelheidsovertreding. Gelukkig kan dat uit. Hoe kunnen ze bij de EU denken dat zo’n aandachtstrekker de verkeersveiligheid verhoogt? Het leidt constant af. Wat nu weer? Maar dit is niet de schuld van Toyota.

Het rijden absoluut geen analoge ervaring als bij de Mazda. Het woord kunstmatig heeft een veel te negatieve connotatie, want de elektronische assistentie ervaar ik als een subtiele, gedienstige butler. Ronduit indrukwekkend vind ik hoe geruisloos er voortdurend geschakeld wordt tussen motor en elektromotor. Je hoort het niet, je voelt het niet, een heel knap staaltje engineering. ik krijg zonder daar mijn best voor te doen belachelijk lage verbruikscijfers die met de Mazda onhaalbaar zijn.

Ik moet nog ervaren of ik dit type verfijning in de aandrijflijn uiteindelijk net zo ga appreciëren als de atmosferische vanzelfsprekendheid van een uitstekende benzinemotor zoals ik dat in de Mazda heb ervaren.

Ik heb nog niet de ideale zitpositie gevonden. De stoelen zijn op zich fijn, maar ik had het stuur een stukje verder naar me toe willen trekken. Ik moet nog finetunen om niet goed maar perfect te zitten. Het interieur is ten opzichte van de techniek veel minder verfijnd. Zeker niet lelijk maar ietwat grof vormgegeven met dat scherm rechtop in het midden. Mijn voornaamste klacht is dat de opbergruimte beperkt is. Geen slimmigheden op dat gebied. Ik mis nu al het klepje dat mijn Mazda in het dak had waar de zonnebril mooi opgeborgen kon worden. Dan maar in een bakje onder de armsteun met wat andere rommeltjes.

De wegligging van de auto voelt heel vertrouwenwekkend aan. Stevig, maar toch comfortabel. Wanneer het sportiever moet, dan houdt het onderstel je daarbij zeker niet tegen. Knap compromis. Wat dat betreft staat dit onderstel niet gek ver af van de balans die Mazda heeft in zijn onderstellen. De CVT automaat bevalt goed, zeker als je niet altijd maar het onderste uit de kan wil. Waarom zou je dat ook willen in een familiestation? Doe je dat wel, dan krijg je het beruchte loeien van de motor. Wanneer je een volgend verzet verwacht, dan blijft ‘ie doorloeien. Maar ook doorversnellen. Na wat gewenning kan dat ook logisch aanvoelen.

Dat waren de eerste, over de hele linie positieve indrukken van de Toyota. Ik meld me weer bij de eerste grote beurt. Dan kan ik zeggen of de Toyota de weg van hoofd naar hart is ingeslagen.