One piece at a time

Laten we het eens over muziek hebben. In de rubriek Klokje Rond vragen we de kandidaten altijd naar hun favoriete autorijnummer en daar krijg je – uiteraard - de meest uiteenlopende antwoorden op, van de verzamelende symfonieën van Beethoven tot "ik zet 'm gewoon lekker op 538". Weinig - nou ja, misschien alleen als het over auto's gaat - immers zo subjectief als muziek(wan)smaak. Hier ter redactie zitten een aantal lieden die 'best wel wat' met muziek hebben. Het is een paar keer zelfs zo ver gekomen dat een select gezelschap zich verenigde in een soort 'redactieband', GGTB genaamd. Frank op de toetsen, vormgever Erik en ondergetekende op gitaar, ex-adjunct Fanny achter de microfoon ('op zang' zou de lading niet helemaal dekken, sorry Fanny) en fotograaf Rene Oudshoorn op de derde gitaar. Wegens een overschot aan gitaristen werd de basgitaar de roulerende factor en bij gebrek aan redactioneel drumtalent moest op het laatste moment een bevriende trommelaar worden, eh, opgetrommeld en richting oefenhok gedirigeerd. Een lekker zootje ongeregeld, ook qua repertoire; een bonte potpourri van AC/DC, Herman Brood, Chris Rea, Rammstein, Deep Purple, CCR en Black Sabbath, waarbij Rene doorgaans alles en iedereen overstemde omdat z'n versterker niet zachter kon dan 11.

Maar goed, laat ik niet te ver afdwalen. Muziek en autorijden, daar had ik het over. In het pre mp3-tijdperk was ik voor aanvang van de vakantie altijd dagenlang in de weer met het samenstellen van speciale cassettebandjes en cd'tjes, met daarop naast wat tijdloze knallers en mijn persoonlijke favorieten van dat jaar bij voorkeur ook wat lokale toppers; voor Frankrijk een Jacques Brelletje (oké, dat was een Belg, maar hij zong voornamelijk in het Frans), in Duitsland wat Dennie Christiaan en een paar foute Schlagers en in Engeland teisterde je de serene rust van een idyllisch B-weggetje met The Sex Pistols. Toen ik drie jaar geleden tien weken door Amerika toerde, had ik een stapeltje cd's gebrand met road trip-waardige (Elvis, Cash, Springsteen, Beach Boys, Stevie Ray Vaughan, die sferen) deuntjes. Dat ik die vervolgens weer kon weggeven aan de eerste de beste zwerver toen bleek dat mijn 14 jaar oude Buick LeSabre een cd-speler noch een 'audio jack' aan boord had (en ik m'n iPod via een cassettebandje kon aansluiten aan het ingebouwde antieke sound system), dat kon ik natuurlijk ook niet van tevoren weten. Hoe dan ook...

... muziek en autorijden zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Er zijn talloze geweldige nummers geschreven met een auto (of autorijden in het algemeen) in de hoofdrol. Jammer dat 'Driving home for Christmas' dan het eerste is dat me te binnen schiet, maar dit terzijde. Wat dacht je van 'Pink Cadillac' van Bruce Springsteen, 'Drive my car' van The Beatles, 'Radar love' van onze eigen Earring, 'Little Deuce Coupe' van The Beach Boys of 'Road tripping' van de Red Hot Chili Peppers.  Maar de mooiste van allemaal is toch wel 'One piece at a time' van mijn held Johnny Cash, dat verhaalt over een Cadillac die hij over de jaren heen bij elkaar sprokkelt door elke dag een onderdeel mee te jatten uit de GM-fabriek; "I never considered myself a thief, GM wouldn't miss just one little piece, especially if I strung it out over several years". Briljant, je ziet het helemaal voor je. Overigens kun je ook nog onderscheid maken tussen liedjes die auto(rijden) als onderwerp hebben en liedjes die daar helemaal niets mee te maken hebben maar waarvan je wel (harder) wilt gaan rijden. 'One piece at at time', topnummer maar niet echt snelheidverhogend. Geef mij dan maar Metallica's 'Master of Puppets' ofzo; lekker met 180 op de klok (disclaimer: op een rustige Duitse snelweg zonder snelheidslimiet) op je stuur meerammen en de longen uit je lijf blèren. Maar ben ik hier de enige met een passie voor muziek én auto's? Het zal toch niet?