911 Forever!

Een jaar of tien geleden beleefde ik mijn 911-doop. Dat was in een destijds ongeveer 15 jaar oud exemplaar, op het circuit van Assen. Ik was instructeur bij een raceschool, en dan moet je het kunstje wel eens voordoen bij de klanten. Dus nam ik het stuur over van een oudere meneer, die werkelijk géén idee had waar de grenzen van zijn zondags-Porsche lagen. Ik ook niet, want ik had er nog nooit in één gereden (wat ik 'm overigens niet vertelde). Maar de nieuwsgierigheid naar deze magische sportbolide was groot. Nou, het werd allerminst een ervaring waar ik met weemoed aan terugdenk. Het begon al met de staande pedalen, een ramp om te bedienen. Ook de versnellingsbak werkte allerminst soepel. En op de grens deed de 911 precies de dingen die ik níet wilde, op de momenten dat ik het niet verwachtte. Bakken met onderstuur, dat op de meest vreemde tijdstippen overging in overstuur.
Met het verstrijken der tijd is mijn 911-referentiekader gegroeid; van de 996 en 997 heb ik de meeste varianten intussen gereden. Porsche-puristen die beweren dat het karakter van de 'Elfer' door de generaties heen een beetje is verdwenen, kan ik intussen dan ook volmondig tegenspreken. Dat oude ding dat ik ooit op Assen reed, was maar moeilijk in het gareel te krijgen. Dat kun je 'karakter' noemen, wat mij betreft past een dergelijk stuurgedrag absoluut niet bij de definitie van een lekkere sportwagen. Nee, doe mij dan maar de allernieuwste 911, die een paar weken geleden is geïntroduceerd. Een toppunt van technisch raffinement, met een direct ingespoten boxer die meer dan 100 pk per liter levert, een geweldige nieuwe versnellingsbak met dubbele koppeling en een heerlijke grip, balans en scherpte. Zó ziet vooruitgang van sportwagenkarakter er uit. En dat in een jasje dat al decennialang min of meer hetzelfde is gebleven! Ik kijk nu al uit naar de volgende 911.