Vergelijkende test

Toyota Avensis 2.0 D4-D Linea Terra - Renault Laguna Break 1.9 dCi RXT - Vergelijkende Test

De Avensis is zuiniger en goedkoper, maar de Laguna is meer een rijdersauto

AutoWeek 2000 week 34
AutoWeek 2000 week 34

Je leest het in AutoWeek 2000 week 34

Met de Toyota Avensis 2.0 D4-D en de Renault Laguna Break 1.9 dCi bemoeien de Japanse en Franse merken zich steeds nadrukkelijker met het gevecht om de dieselkoper. Logisch, want het segment van de diesels vormt de kern van de zakelijke markt. Kunnen ze een beetje met de gevestigde TDI-orde meekomen?

Een vergelijking tussen de Toyota Avensis D4D en de Renault Laguna dCi? Je zou het bijna een overgangsrapport noemen. Beide staan immers met stip genoteerd om te worden ververst. Wat heet: er worden al opwarmrondjes gelopen bij importeur en dealers (zie Journaal AW 33). Bij de Avensis praat je dan overigens over details. De Laguna wordt wel ingrijpend beetgepakt, zo vernemen we uit betrouwbare bron. Maar die komt pas ergens in de loop van volgend jaar naar ons land.

Hoe dan ook: in dit geval is de komst van de nieuwe generatie geen bezwaar. Het gaat ons in eerste instantie om de pas geleden geïntroduceerde dieselmotoren die onder de respectievelijke motorkappen van dit zakelijke duo ronken. Die bekijken we eens extra kritisch. Pas daarna gaan we ook nog even in op de koetsen daaromheen. Ook op dat gebied zijn er natuurlijk beste verschillen te noteren.

Laten we eerst maar eens kijken hoe goed de Europese Japanners erin zijn geslaagd de trend naar direct ingespoten diesels in te vullen. Indien u ons nog even een kleine zijstap toestaat: je kunt nog steeds van een ware TDI-trend spreken. De dieseltax van twee mille heeft dus zeer weinig indruk gemaakt op de doorgaans zakelijke kopers van dit soort auto's. Die leasen meestal en in de leaseprijs is weinig tot geen effect te bespeuren van deze wel heel merkwaardige fiscale ontmoedigingsmaatregel. Zoals iedereen al voorspelde, komt de klap het gevoeligst aan bij de kleine dieselmodellen. De zuinigste auto's dus. Dat hebben ze in Den Haag toch maar weer goed gedaan...

Klassiek dieselgeluid

Eerst even de feiten rond de Toyota D4-D op een rijtje. Technisch valt er in elk geval niets op af te dingen. Zoals de 4 in de typenaam al aangeeft, hebben we het hier over een motor met vier kleppen per cilinder. Een tweeliter turbodiesel (goed voor 110 pk en 250 Nm) met directe inspuiting door middel van een common rail-systeem. Zo'n beetje alles wat je anno 2000 kunt wensen dus.

Hoewel? Iets meer rust was naar onze smaak aardig geweest. Bij het openslaan van de Avensis-brochure valt het oog weliswaar meteen op de ietwat zweverige reclamekreet 'Stilte kan zo veelbetekenend zijn', maar dat is in het geval van de D4-D toch een tikje optimistisch.

Na het omdraaien van de contactsleutel – de motor start overigens subiet – klinkt uit het vooronder een ingetogen, maar in alle andere opzichten toch tamelijk klassiek te noemen dieselgeluid op. Vooral koud wordt dat begeleid door een lichte motordreun. Eenmaal warm vermindert dat effect enigszins, maar wanneer je stilstaat bij een stoplicht of optrekt, zal het echt nog steeds niemand ontgaan dat er een zelfontsteker aan het werk is. Storend is het zeker niet, maar er zijn verfijnder klinkende direct ingespoten diesels te vinden. Het goede nieuws: op kruissnelheid snor je inderdaad wél rustig voort. Rond de 120 kilometer per uur maakt de motor een kleine 3000 toeren. Net als de Renault trouwens.

D4-D-karakter

Dat toerental had misschien net iets lager mogen zijn. Niet alleen vanwege de bijbehorende klanken, maar zeker ook met het oog op het motorkarakter van de D4-D. De Toyota common rail-diesel is namelijk vooral onderin sterk. Vanaf zo'n 1.700 toeren wil hij gretig aan het werk en richting 2.500 toeren komt nog eens een echte duw in de rug. Daarboven wordt het merkbaar minder. Zodat je als vanzelf vlotjes door de vijf versnellingen heen schakelt. In die zin straalt de Avensis D4-D zeker een veelbetekenende rust uit.

Gek genoeg is de D4-D ondanks het afnemende koppel verrassend rap als je hem echt uitwringt. Vooral zijn top van 195 kilometer per uur mag er zijn. Bovendien komt hij gespierd uit de startblokken. Dat laatste moet je wel bewust forceren door puur gebruik te maken van de pk's. Het heeft bij normaal gebruik (en dan leun je natuurlijk niet vol op het gaspedaal) zoals gezegd weinig zin de motor echt door te trekken. De trekkracht valt bovenin gestaag terug. Maar een powerband van 1.700 tot zo'n 3.500 toeren is natuurlijk breed zat als je geen al te dynamische plannen hebt.

Nu we het toch over schakelen hebben: de versnellingsbak functioneert trefzeker, met duidelijke klikken, staat in ons testrapportboekje. Ook de koppeling staat daarin trouwens apart vermeld. Niet dat er echt iets mee is, maar we moeten toch even wennen aan het nogal plotseling aangrijpen van het pedaal. Wat meer gevoel hierin is beslist gewenst.

Tot slot het brandstofverbruik. De opgegeven 5,7 liter op 100 kilometer gemiddeld is in de praktijk niet makkelijk haalbaar, maar een praktijkwaarde van 6,5 liter is ook niet verkeerd. Alles aan de gunstige kant van de één op vijftien kan er in de luxe klasse mee door. Ook een actieradius van dik 900 kilometer zal de dieselrijder aanspreken.

Van dTi naar dCi

De Renault 1.9 diesel is een bekende verschijning op de weg. Z'n krachtbron is dat ook onder de motorkap van andere automerken, trouwens. De Fransen ontsnapten niet aan de DI-trend, en hebben nu een common rail-variant in huis. Met 107 pk en 250 Nm achter het gaspedaal. Mogen we even voorstellen: dCi. Kleine d, grote C. Met de C van het gemonteerde common rail-systeem, het essentiële verschil met de dTi, die wel directe injectie, maar nog geen common rail heeft. En die d van diesel zou (als we niet beter wisten) ook voor deux kleppen per cilinder kunnen staan. Twee stuks dus.

Op weg dan maar. De dCi start in koude toestand zo mogelijk nog vlotter dan zijn concurrent van Toyota, maar brengt een heel vergelijkbare klassieke dieselklank voort. Ook in warme toestand blijft die hoorbaar, zij het net iets minder dan bij de D4-D.

Bij het optrekken laat de Renault zich aardig vergelijken met de Toyota. Je schakelt weer als vanzelf vlot door de versnellingen heen. In dit geval vermeldt ons notitieboekje dat de vijfbak prima schakelt, maar wat ruimte op de schakelpook vertoont. Terwijl de koppeling zich met speels gemak laat bedienen. Het helpt allemaal mee om ontspannen te rijden. Zelfs op doorgaande wegen in de stad passeren één, twee en drie snel, en tokkel je op je gemak in vier – en op de grote weg natuurlijk in vijf – verder.

Aan de andere kant: als je de kritische bril ophoudt, wordt de acceleratie ook in de Laguna begeleid door een vaag dreunende klank uit de motorruimte. Dat effect, een cocktail van allerhande trillingen die zich via de motorsteunen voortplanten, schijnt toch aanmerkelijk lastiger te bedwingen te zijn dan het motorgeluid zelf.

Gelijkmatiger

Op papier zijn de motorprestaties van beide auto's heel vergelijkbaar. In de praktijk zijn er echter verschillen merkbaar. Zo leent de Laguna dCi zich naar onze smaak meer voor een rijder met een wat vlottere rijstijl. Ook al wijzen de harde cijfers uit dat de Fransoos volgas juist minder pittig is. Zijn top ligt immers een handvol kilometers lager en hij vraagt een paar tienden extra om naar 100 kilometer per uur te snellen. Mede door het iets hogere gewicht van de Break, mag je trouwens aannemen.

Het verschil zit hem vooral in de manier waarop de dCi zijn kracht ontplooit. Bij 2.200 toeren krijg je de verwachte duw in de rug, maar die trekkracht houdt in dit geval ook in het middengebied aan. Waardoor het dus wel zin heeft iets meer door te trekken. Een karakter dat meer past bij een vlotte rijder.

Het blijft een kwestie van smaak. De Toyota scoort vooral punten als het gaat om rustig snelweggebruik, terwijl de Renault in de dagelijkse praktijk iets meer een rijdersauto is. Aangezien dat laatste ons meer past, spreekt de Franse combinatie van een probleemloze bediening en een wat gretiger motorkarakter toch net wat meer aan. Wanneer hij eenmaal op gang is, rijdt de dCi zelfs bijna als een benzinemodel. Net zo stil ook. Overigens hoor je de turbo heel in de verte nu en dan wel werken.

Caravannen?

Dat kunnen we trouwens heel aardig illustreren. Een van de testrijders meldde na een lange rit met de Laguna namelijk dat hij onderweg voor alle zekerheid toch even had uitgezocht of het nou écht een diesel was. In verband met het tanken. We noteren voor de dCi gemiddeld 6,7 liter op 100 kilometer. Net aan de verkeerde kant van één op vijftien. Een minder sterk punt.

Voor we het vergeten, meteen nog een ander belangwekkend detail. Als je tenminste van caravans houdt. Qua motorkarakter en kracht lenen beide auto's zich vanzelfsprekend prima als trekauto, maar de Renault Laguna dCi scoort daarbij toch extra punten. Niet alleen overtreft hij het op zich al redelijk bruikbare maximale aanhangergewicht van de Avensis (1650 tegen 1300 kilogram geremd), ook zijn laadvermogen ligt behoorlijk wat hoger. Zodat je rustig mag stellen dat de Laguna de veelzijdiger auto van de twee is.

Tot slot een detail van akoestische aard. De Renault mag zich doorgaans misschien netjes koest houden, de motor vertoont bij gelegenheid wel een bijgeluid. Een soort fluit – of liever gezegd een zuigend toontje dat het inlaatsysteem lijkt voort te brengen. Het treedt op onder bepaalde omstandigheden bij een gedeeltelijk ingedrukt gaspedaal.

Upgrade Avensis

Daarmee zijn we aangekomen bij een korte samenvatting van alles wat we verder zoal rond de beide auto's hebben genoteerd. Laten we maar weer beginnen bij de Avensis, die zoals gezegd binnenkort wordt opgefrist. Een echte upgrade – om maar een computerterm te gebruiken – is dat echter niet. Jammer, want uiterlijk zouden we de huidige versie willen betitelen als behoudend. Waarbij de achterzijde met zijn spoileraccentje feitelijk nog het vlotst gelijnd is.

In de kofferbak vallen een paar zaken op. Om te beginnen de grote beugelscharnieren die naar binnen bewegen en de kofferinhoud beperken. Daarnaast de wat taps toelopende vorm van de laadruimte en de nogal hoge tilrand. Toch is het in dit opzicht een veelzijdige auto. De bagageruimte is met 500 liter riant bovenmodaal van formaat en Toyota heeft hem helemaal achter aan de auto opvallend breed gemaakt. Zo te zien waren er golfers onder de ontwerpers, want zelfs zo'n toch behoorlijk grote sporttas past er ook dwárs fluitend in.

Het interieur van de Avensis kun je ook al niet aanmerken als overmatig speels. Zeker in onze testauto doet de lichtjes glimmende grijze kunststof met een soort gemarmerde paneeltjes nu niet direct inspirerend aan. Het dashboard is tamelijk rechttoe rechtaan en krijgt bijvoorbeeld een kloeke hendel mee, waarmee je de luchttoevoer intern of extern kiest.

Het stuur doet trouwens ook wat fors aan. De bergruimte is redelijk voor elkaar, zij het dat de constructies hier en daar wat plastiekerig aandoen. Het zitcomfort? De stoelen zijn goed van vorm, lekker stevig en heel redelijk van formaat. De zithouding is bovendien plezierig. Ook achterin geen reden tot klagen. Opvallend veel beenruimte zelfs. Een minpuntje is de net iets te lage daklijn, waardoor je zowel voor- als achterin niet gek veel hoofdruimte hebt. Het geeft de Avensis wel een voortreffelijke lage luchtweerstand. Afijn, het is het een of het ander.

Rijmachine?

De D4-D treft ons zeker als een auto die de moeite waard is voor kilometervreters, maar een echte rijmachine kun je hem niet noemen. Daarvoor is het comfort-aspect in het onderstel toch net even te zwaar aangezet. Dat neemt niet weg dat hij op gangbare snelheden heel makkelijk stuurt. Voorspelbaar en zonder poespas. Gaat het wat harder, dan moet je duidelijk meer werken. Juist daardoor kun je echter ook licht driftend een klaverblad nemen door met het gas te spelen. De achterkant glijdt dan met speels gemak bij als de neus iets te enthousiast rechtdoor wil. Zo kun je de Avensis diesel toch verbluffend hard een bocht om zetten. Wel even oppassen dat je de 250 Nm trekkracht niet te vroeg vol aanspreekt, want dan spint het binnenste voorwiel met een beetje pech door. Kortom: in absolute cijfers uitgedrukt is de D4-D snel, maar op een of andere manier slaagt de auto er nooit in dat dieselachtige effect (als u voelt wat we bedoelen) te doen vergeten.

Ook wat grijzig

Gaan we onverwijld verder met de Laguna. Een Break, zoals iedereen meteen zal zien. Daar kunnen we een fraai betoog over ophangen, maar in feite was alleen deze versie voor test beschikbaar op het moment dat we het verzoek van een aantal lezers wilden inwilligen. Die gaat het puur om een vergelijking van deze motoren. En de Toyota is desgewenst ook als stationcar leverbaar. Het verschil in prestaties tussen een sedan en stationcar is klein, dus doen we het met deze combinatie.

Hoe dan ook: uiterlijk slaan we de Laguna net even hoger aan dan zijn tegenstrever van Toyota. Niet overmatig gedurfd, maar zeker karakteristiek. Die brede, lage koplampen en daartussenin de doorgetrokken welving van de motorkap herken je op grote afstand.

De Break-achterpartij is – laten we zeggen – iets aparts. Vooral door de eigenwijze manier waarop de toevoeging is gedaan. Eerlijk gezegd lijkt het een beetje alsof het achteraf is bedacht. Met zijn dakreling en een soort spoilertje boven de bolle achterruit ziet hij er in elk geval stoer uit. Dat ruitje kan trouwens apart omhoog worden geklapt, net als bij een grote Amerikaanse SUV. Het nut ontgaat ons een beetje, want met zijn vlakke, lange laadvloer en zijn enorme inhoud van dik 520 liter is het allemaal alleen goed toegankelijk als je de grote klep opklapt. Over de laadruimte vind je een soort combinatie van een kort hoedenplankje en een roldek.

Ook in de Laguna treffen we een wat grijzig interieur. Maar toch ziet het er door zijn zwierige lijnen aardiger uit dan dat van de Avensis. Met een soort bogen boven meters, middenconsole en kastje. Die vormen worden op een logische manier doorgetrokken in de deurpanelen. Voor de accentpaneeltjes in het dashboard zelf gebruikt Renault in dit geval een soort geborsteldmetaaleffect. De radio zit daarbij achter een klepje.

De uitrusting streeft die van de Avensis Linea Terra net voorbij. Onder andere door side-airbags en een automatische regeling op de airco. Maar goed, dit is ook een luxe versie, dus dat is niet echt eerlijk. Vergeten we dus meteen weer.

Het zitcomfort is voor een groot deel goed voor elkaar. De RXT heeft stoelen die veel zijdelingse steun bieden, vooral voor het zitvlak. De rugleuning is alleen zó kort dat je bijna tegen je schouderbladen steunt. De ruimte achterin is ook zeker niet verkeerd. De bank is wat vlak, maar lekker groot. Bovendien heb je veel beenruimte en in de Break meer dan voldoende hoofdruimte.

Het wat dynamischer karakter van de motor wordt onderstreept door een heel makkelijk en stabiel weggedrag. De Break leunt wel wat in een bocht, maar laat zich toch niet gauw uit zijn koers brengen. Zo lang je het een beetje normaal houdt, gaan de reacties zelden verder dan een licht onderstuureffect. Waarbij de achterpartij lang niet zo enthousiast opzij komt als je even van het gas gaat. Ook de voorwielen grabbelen minder naar grip bij accelereren uit een bocht dan die van de Avensis.

Verbeelding

Dat alles op een rijtje zettend, zal het niemand verbazen dat we de Laguna 1.9 dCi aanvinken als de meest begerenswaardige van de twee. Ook motorisch. Hij blijft in pure prestaties wellicht iets achter, maar heeft de meest plezierige rijeigenschappen. Soms vergeet je zelfs even dat het een dieselmodel is. Bovendien ziet het er allemaal wat plezieriger uit.

Wat bij de Avensis D4-D opvalt, is het feit dat je eigenlijk zelden vergeet dat je in een dieselmodel zit. Maar hij heeft zeker belangrijke talenten in huis om als reis- en zakenauto dienst te doen. Andere sterke kanten van de Toyota zijn bijvoorbeeld de driejarige garantie, het iets lagere brandstofverbruik, voor Autobahn-liefhebbers wellicht ook de pure topsnelheid en in vergelijking met de Laguna zeker ook zijn lagere prijs. Voor particuliere kopers zou dat laatste de weegschaal toch wel eens richting Toyota kunnen doen doorslaan. Want als je de Avensis ook als stationcar kiest, en zelfs nog met de uitgebreidere Linea Sol aankleding erbij, blijft 'ie goedkoper dan de Renault. Onder het voorbehoud dat de vernieuwde Avensis weleens wat duurder kan worden dan die van heden.

Dat neemt niet weg dat de Renault Laguna dCi van de twee het best mee kan komen met de gevestigde TDI-orde. En dat was uiteindelijk de vraag waarmee we deze dubbeltest ingingen.

Verder lezen?

Dit artikel is gratis te downloaden in PDF-formaat. Hiervoor maak je eenmalig een AutoWeek account aan, waarna je onbeperkt uit het AutoWeek archief kunt downloaden.

Inloggen of Registreren

Lees ook