Toyota Urban Cruiser niet 100 % gelijk aan donor Suzuki e-Vitara, maar beide vallen tegen

Suzuki is donor voor Toyota

Dat meerdere auto’s een platform delen, is tegenwoordig de basis van de auto-industrie. Maar dat twee auto’s van verschillende fabrikanten (eventueel op een paar persoonlijke mascara-tintjes na) exact hetzelfde zijn, is nog altijd vrij zeldzaam. Bekende voorbeelden uit het verleden waren natuurlijk het 107-C1-Aygo trio, of wat te denken van de Peugeot 4007 en de toenmalige Mitsubishi Outlander. In het heden hebben we onder meer de Mitsubishi ASX, die een Renault Captur is, en de Suzuki Swace, waarin zelfs een slechtziend iemand nog een Toyota Corolla herkent. Een nieuw voorbeeld is de huidige Toyota Urban Cruiser. Hij heeft zowaar een andere neus, maar elk ander plaatdeel is exact gelijk aan de elektrische Suzuki e-Vitara. En andersom dan bij de genoemde Swace en ook de Suzuki Across (wat een Toyota RAV4 is) is het hier Suzuki dat juist zijn auto beschikbaar stelt aan Toyota. Voor Toyota was het een handige manier om het EV-gat onder de C-HR+ op te vullen. Bijvoorbeeld voor huidige berijders van de Toyota Yaris Cross, die graag over willen stappen op een elektrische auto.

De neusjes zijn anders, maar verder is de koets gelijk.

Andere neus voor de Toyta Urban Cruiser

Hoe gelijk de auto’s ook zijn, aan de buitenkant valt het niet per se op. De neus is compleet anders: beide modellen houden het familiegezicht aan. De kont is al meer gelijk, enkel de lichtunits zijn net anders. En profil valt wel op dat elke carrosserielijn hetzelfde is. Vanbinnen zijn de verschillen kleiner, om niet te zeggen, onbestaand. Het logo op het stuur is anders maar verder is echt alles hetzelfde. De Suzuki heeft op het dashboard en op de stoelen wat bruine accenten, maar dat is gewoon een losse optie. Het multimediasysteem is logischerwijs ook gelijk en voor Toyota is dat wel een nadeel. Het merk heeft met modellen als de nieuwe C-HR+ flinke stappen gemaakt en wat Suzuki levert steekt daar zeer schraal bij af. Het systeem is erg basaal en de bediening is ergerlijk langzaam. Het doet denken aan je laptop van vijftien jaar oud die je weer eens aanslingert: geduld is nodig. En dat het systeem af en toe compleet vastloopt (zeker in combinatie met Apple CarPlay) is blijkbaar onderdeel van het pakket.

Toyota Urban Cruiser

Op een bruine sierkleur na is er geen verschillen in de cockpit.

Arme passagiers

Dan de vraag of de auto’s anders rijden. De onderhuidse techniek is in ieder geval altijd gelijk. De twee auto’s van vandaag hebben de grote accu van 61 kWh met 174 pk op de voorwielen. Een kleinere accu of juist 4WD kan ook. De auto’s zijn, niet verrassend, even snel en het verbruik wijkt per losse rit in dezelfde auto meer af dan dat er verschil zit tussen de auto’s. Zo rond de 17.0 kWh/100 km bij zomers weer. Het zou raar zijn als het anders was. Wel merkwaardig: we scoorden in beide auto’s een láger verbruik bij de laadpaal dan op de boordcomputer. Dat is fysiek onmogelijk, omdat zelfs de meest efficiënte systemen iets van laadverlies zullen hebben. De boordcomputerscore is dus niet helemaal correct. Een software-update zou dit uit de wereld moeten helpen, zo begrepen we van de importeur, die het probleem herkende.

Dan het rijden zelf. De Suzuki is als duurtester al enige tijd onder ons en die kennen we als een vrij stevige auto. Vooral de achteras en daarmee je passagiers hebben het vaak zwaar te verduren. En dat betaalt zich niet uit in scherpe rij-eigenschappen. De banden gillen het al uit als je onbedoeld wat vlot een snelwegoprit neemt. Inderdaad: het is niet de best rijdende auto op de markt… De remweg is ook matig voor een nieuwe auto. De auto wordt gemaakt in India en voelt ook alsof hij voor dat deel van de wereld is bedoeld. Is de Toyota net zo? Ja en nee. Het valt te merken dat de Urban Cruiser net een tikje minder hard is. Met dezelfde hardware kun je heus nog wel wat aan de instellingen sleutelen en we voelen dat de Toyota-engineers net een andere visie hadden dan hun collega’s van Suzuki. De auto is een tikje zachter, waardoor de scherpste randjes eraf zijn. Maar ook hier is eigenlijk geen verfijning te vinden. De auto is stoterig en hard, terwijl enige dynamiek ver te zoeken is. En voor de Toyota vinden we dat erger, omdat de auto zo ver afstaat van de rest van het Toyota-gamma. Een stapje hoger op de EV-ladder vinden we immers de C-HR+. Dat is juist een van de verrassingen van het jaar. Een fijn rijdende auto die ook nog eens bizar zuinig is. De kwalitatieve stap omhoog vanaf de Urban Cruiser is echt gigantisch. Bovendien kom je met de kleine accu in de C-HR+ al veel verder dan met de grote accu in de Urban Cruiser, omdat de auto zuiniger is.

Achterin geen fysieke verschillen. De auto is krapper dan je vanbuiten verwacht.

Concurrentie is beter

De tweeling-vergelijking van vandaag maakt vooral duidelijk dat het combinatieproduct technisch tekortkomt om in de competitieve Nederlandse markt potten te kunnen breken. Wil je per se kiezen, dan is de Toyota net wat minder onprettig. Het merk geeft ook een bizarre miljoen(!) kilometer garantie op de accu. De Suzuki tot 200.000 kilometer, beide tot tien jaar. Het prijsverschil tussen beide modellen is, afhankelijk van de gekozen opties, verwaarloosbaar klein. Maar we raden je vooral om aan te kijken wat er in dit segment verder nog te krijgen is. Wil je per se een van de merken in kwestie, kijk dan naar een maatje groter bij Toyota, of desnoods bij Subaru, dat alleraardigst de Toyota-techniek gebruikt voor zijn nieuwste elektrische modellen. Vind je die allemaal te groot? Kia heeft een prima EV2 en Renault zijn 4. Niet duurder, wel beter.