Skoda Octavia verslaat met ruimte en aandrijflijn de veel jongere Kia K4

Geen SUV, geen cross-over, geen EV en zelfs geen hybride. Nee, we hebben weer eens twee ouderwetse stationwagons met benzinemotor in een test. Goed, dankzij bescheiden elektrische assistentie direct aan de motor gaan deze Kia en Skoda als milde hybrides door het leven, maar het is altijd de verbrandingsmotor die de aandrijving voor zijn rekening neemt.

De stationwagon in het C-segment was nog niet zo heel lang geleden de meest voor de hand liggende keuze voor iedereen die een auto nodig had voor werk en vrije tijd. Rationeel beschouwd is het nog altijd een uitstekend totaalpakket. Goed formaat, niet hoog en mede daardoor al een stuk zuiniger dan auto’s met een hoge instap. Herinner jij je nog de tijd van de 14 procent bijtelling? Toen stapten leaserijders massaal over op een stationwagon met zuinige dieselmotor. Bekende voorbeelden zijn de Renault Mégane Estate dCi, de Peugeot 308 SW BlueHDi en de Skoda Octavia Combi TDI, die aan het einde van de leasetermijn op grote schaal het land verlieten als voordelige occasion voor landen waar dieselrijden nog wel betaalbaar was.

Spoeling wordt dun, steeds minder stationwagons

Wat het aanbod van stationwagons betreft, wordt de spoeling aardig dun en dan zitten er ook nog eens wat oudgedienden bij die al bijna over hun houdbaarheidsdatum heen zijn. Zoals de Octavia Combi, maar ook de Hyundai i30 Wagon, de Seat en Cupra Leon Sportstourer, de Volkswagen Golf Variant en de Toyota Corolla Touring Sports. Van recenter datum zijn de Opel Astra Sports Tourer en de jongste Peugeot 308 SW, beide inmiddels getrakteerd op een facelift en ook als EV verkrijgbaar. Maar Renault, Ford, Citroën en Fiat schitteren momenteel door afwezigheid, om nog maar te zwijgen van Honda, Mazda en Nissan.

Grote overhang voor en achter bij de Kia K4

De Kia K4 is de opvolger van de Ceed en toont de nodige uiterlijke overeenkomsten met de niet zo lang geleden geïntroduceerde, elektrische EV4. De K4 is er als vijfdeurs hatchback en als Sportswagon, zoals een stationwagon tegenwoordig heet. Op andere markten is ook de nogal buitenissige sedan leverbaar, die er meer uitziet als een liftback met een langgerekte achtersteven. In Nederland is de EV4 in die vorm leverbaar. Maar ook de K4 Sportswagon is geen eenheidsworst, om het maar zo te stellen. Hij is 26 centimeter langer dan de hatchback en met zijn lengte van 4,7 meter streeft hij de Opel Astra Sports Tourer en Toyota Corolla Touring Sports voorbij. Wat opvalt is de grote overhang aan de achterkant, evenals aan de voorkant, zij het iets minder pront. Het front heeft wat dagrijverlichting betreft het familiegezicht van Kia en de zogeheten ‘tiger nose’ komt in de vorm van de grille terug. De breed gewelfde achterspatborden lijken een beetje op die van een Opel Astra.

Ouderwetse versnellingspook

Vanbinnen gaat het er iets conventioneler aan toe, inclusief een kloeke, bijna ouderwetse versnellingspook. Gewoon weer net als vroeger, met een grote drukknop aan de zijkant en van P via R en N naar D. Kan niet missen. We hebben alle huidige Kia’s al gereden en komen geen verrassingen tegen in de K4. Dezelfde lay-out, dezelfde knopjes, dezelfde schermen en een keurige afwerking. Niet hoogwaardig, maar wel op het niveau van de concurrentie. De bestuurdersstoel is in hoogte verstelbaar en moet in dit geval zo laag mogelijk, en dan nog past het maar net met een lengte van 1,91 meter. Het schuifdak is deels debet daaraan. Verder niets te mekkeren over de stoel en de zitpositie.

Octavia gaat al even mee

De Skoda Octavia komt een beetje bedaagd over naast de Kia; het saaie zilvergrijs helpt daar allerminst bij. Met de Octavia begon voor Skoda een totaal nieuw tijdperk in 1996 en zijn dertigste verjaardag gaat zonder veel ophef aan ons voorbij. Sinds die tijd zijn er al zeven miljoen Octavia’s gebouwd. In december 2025 trok Skoda het doek van de elektrische, 4,85 meter lange Vision O. Dat zou best eens de opvolger van de Octavia kunnen worden.

We rijden voor deze dubbeltest in een Octavia van de vierde generatie, die eind 2019 zijn première beleefde, in 2020 op onze markt debuteerde en in 2024 een facelift kreeg. De modernere neus staat hem goed en de basismotor is sinds die tijd een 1.5 TSI, een viercilinder dus. Voorheen was dat de driecilinder 1.0 TSI. Verder zijn de veiligheids- en assistentiesystemen up-to-date gebracht en staat er een groter multimediascherm op het dashboard. Kortom, hij mag dan in deze kleurstelling ietwat verouderd ogen, onderhuids is de Octavia helemaal bij de tijd. Dat blijkt ook uit het digitale instrumentarium, het moderne infotainmentsysteem en het kleine, elektronische pookje.

Kia K4

Skoda Octavia

1.0 T-GDI met 115 pk

Wat aandrijflijn betreft valt er weinig te kiezen bij de Kia K4: handgeschakeld of automaat, maar in beide gevallen de 1.0 T-GDI. Daar komt later dit jaar nog een hybride bij, met naar verwachting dezelfde techniek als in de Niro HEV. Wij rijden de automaat, dat is een zeventraps met dubbele koppeling. De motor zit ook in de Stonic, zij het met iets minder koppel bij een lager toerental. Maar in beide gevallen 115 pk, die bij de K4 iets meer dan 1.400 kg moeten voortstuwen. In de dagelijkse verkeersstroom kom je uiteraard goed mee, maar wil je buiten de bebouwde kom een vrachtwagen inhalen en ga je vol op het gas, dan moet je hard werken en voel je de trekkracht afnemen naarmate het toerental stijgt. Dan wordt zo’n inhaalactie alsnog spannend. Het sprintje naar 100 km/h gaat in iets meer dan twaalf seconden, iets vlotter dan de fabrieksopgave.

De automaat schakelt feilloos en schokvrij, maar in de rijmodus ‘eco’ duurt het net iets te lang om vanuit bijna stilstand voor een kruispunt weer op gang te komen. In de sportieve rijmodus zijn motor en bak juist heel alert. De besturing van de K4 is opvallend direct en zeker niet te licht. Bochten en rotondes worden op die manier een stuk leuker en het onderstel kan dat allemaal goed bijbenen. Mocht je je ervaringen met een Kia baseren op een model van een jaar of tien geleden, dan is het de hoogste tijd om eens met deze auto te rijden. Er zijn grote stappen gezet. De vering en demping sluiten goed aan op het stuurkarakter. Inderdaad, aan de stevige kant, zonder vervelend hard te zijn op slecht wegdek. Oncomfortabel wordt het nooit.

Skoda heeft cilinder extra

Volkswagen lijkt een beetje van zijn geloof te zijn afgevallen waar het om de driecilinder 1.0 TSI gaat. Althans, voor de grotere modellen. Want deze motor snorde tot niet zo lang geleden in de Volkswagen Golf, de Seat Leon en ook de Skoda Octavia. Maar die kregen alle drie een viercilinder, de 1.5 TSI met 115 pk of 150 pk. De minst potente van deze twee is met een handgeschakelde zesbak leverbaar; wij kozen voor de 7-traps DSG. De vierpitter heeft net zoveel vermogen als de motor in de Kia; het grote verschil zit in het koppel. Dat is 20 Nm hoger en al vanaf 1.500 toeren beschikbaar. Dat voel je meteen. Waar de Koreaanse machine soms moet zwoegen, doet die van de Octavia het meer op zijn gemak en dat maakt het rijden een beetje rustiger. Bij 130 km/h is het toerental aanmerkelijk lager, hoewel je in beide gevallen de motor dan nauwelijks hoort.

Skoda schakelt beter, Kia rijdt beter

Skoda kan profiteren van bijna 25 jaar ervaring in DSG. Er valt niets aan te merken op de transmissie, behalve het snelle opschakelen naar de hoogste versnelling. Wil je dat niet, zet het pookje dan in ‘S’, dan blijft de motor hoger in toeren en schakelt hij sneller terug. Daar pakt de Octavia punten. Dat doet hij niet als het op stuurgevoel aankomt. Dat is nogal doods, zeker na een rit in de K4. De Tsjech betrekt je niet bij het rijden. Op de snelweg draagt dat bij aan rust; sommigen geven juist die eigenschap de voorkeur. De vering, en dan met name die aan de voorkant, is aan de slappe kant. Je voelt de neus meteen duiken bij het remmen en neem je een drempel, dan komt hij sterk uit de veren. Wees dus voorzichtig, want ga je zo’n drempel met een iets te enthousiast tempo af, dan kussen de kunststof lipjes aan de onderkant van de frontspoiler het wegdek. De Skoda wil vooral heel comfortabel zijn, maar slaat daarin aan de voorkant letterlijk en figuurlijk door.

Kia K4

Skoda Octavia

Skoda ruimer op de achterbank

Zeg je stationwagon, dan zeg je ruimte en zeg je ruimte, dan zeg je Skoda. We hebben hier twee auto’s die 4,7 meter meten, net zo lang als de vorige Mercedes-Benz C-klasse Estate. De K4 heeft iets meer wielbasis dan de Octavia en daarvan profiteren de achterpassagiers, ook al hadden we verwacht dat de Skoda de ruimere zou zijn op de achterbank. Dat is immers bijna altijd het geval in vergelijkende tests waarin een Skoda optreedt. Maar nu niet; in de Kia heb je echt een paar centimeter meer beenruimte. In de hoogte is de Skoda in het voordeel; in de Kia snoept het schuifdak een aantal centimeters weg. Kijken we naar het laadruim, dan is juist de Octavia de winnaar. Dat zie je al zodra je de klep opent. Meer dan zeshonderd liter, min of meer de norm in dit segment. Daar komt de Kia lang niet aan. Het accupakket van het 48V-systeem kost de nodige liters.

Uitrusting gelijkwaardig

Wat uitrusting betreft, ontlopen de twee elkaar niet zo veel. De Kia heeft geen elektrisch te openen achterklep, maar wel een elektrisch verstelbare bestuurdersstoel. Daarnaast heeft de testauto een panoramadak. Verder zijn er voor de K4 geen optiemogelijkheden, behalve de lak. Een uitklapbare trekhaak is niet leverbaar, wel een vaste of afneembare die de dealer monteert. Ook niet aanwezig bij deze versie is dodehoekwaarschuwing. Zoals we vaker schrijven, vinden we dat veiligheidssystemen niet afhankelijk moeten zijn van het uitrustingsniveau, maar dat is hier helaas wel het geval. Bij Skoda is alleen bij de basisversie adaptieve cruisecontrol niet standaard, al het andere wel. Daarnaast zijn de optiemogelijkheden ruimer, al is de testauto van huis uit al lekker compleet. Hij heeft een paar optiepakketten en metallic lak. En die handige trekhaak, waaraan 1.300 kg mag hangen. Bij de K4 is dat 1.010 kg.

Ben je ingelogde gebruiker? Download dan de pdf waarin je alle testmetingen en de ingevulde scorekaart kunt nalezen. 

Foto's Willem Verstraten