Kia K4 oogt excentriek maar is stiekem best conventioneel

Welk model volgt de Kia K4 op?

Tussen alle EV’s die we rijden is een nieuw, laag model mét verbrandingsmotor bijna een bijzonderheid. Ooit was dit de gewoonste zaak van de wereld en niet eens zo heel lang geleden was dit formaat stationwagon enorm populair in ons land. Iets met diesel en 14 procent bijtelling, weet je nog wel? Logischerwijs legt Kia tegenwoordig de nadruk op de elektrische modellen, die het in hoog tempo op ons land afvuurt en waarmee de Koreanen uiterst succesvol zijn. Sterker nog: sinds 2024 is Kia het meest verkochte automerk in Nederland. De EV3 is het grote succesnummer, maar vlak ook de Picanto niet uit als zo ongeveer de laatste betaalbare benzineauto in het kleinste marktsegment. De K4 kun je beschouwen als opvolger van de Ceed, waarmee Kia vanaf 2006 (op de markt in 2007) de strijd in het C-segment aanging. De Ceed verkocht heel behoorlijk en hoefde in 2022 in zijn segment alleen de Ford Focus boven zich te dulden. Daarnaast kwamen er een paar variaties op het thema: de ProCeed (een soort CLS Shooting Brake) en de XCeed (een cross-over). Beide zijn onlangs vernieuwd, maar zijn in ons land niet meer leverbaar. Na twintig jaar en drie generaties neemt de K4 nu het stokje over.

Is de Kia K4 verwant aan de EV4?

De K4 zou je kunnen beschouwen als het benzinebroertje van de EV4. Hij is als vijfdeurs hatchback en in tegenstelling tot de EV4 ook als stationwagon verkrijgbaar, onder de noemer Sportswagon. Net als de EV4 is de K4 er ook als sedan, maar die komt niet naar Nederland. De K4 Sportswagon is een flinke auto. Met zijn lengte van 4,7 meter overtreft hij een Opel Astra Sports Tourer of Toyota Corolla Touring Sports en hij is zelfs 26 cm langer dan de K4 hatchback. Ook de wielbasis van 2,7 meter is fors te noemen, zeker voor deze klasse. Om fiscale redenen staat de 180 pk sterke 1.6 turbo niet in onze prijslijst en moeten wij het stellen met de driecilinder, mild-hybride 1.0 T-GDi met 115 pk. In de basisversie is deze motor gekoppeld aan een handgeschakelde zesversnellingsbak, maar onze testauto heeft de zeventraps automaat met dubbele koppeling.

Kia vaart een geheel eigen designkoers die allesbehalve saai is. De K4 vormt daarop geen uitzondering; het is een markante verschijning. Hij maakt de tongen los, zo merken we. Onderdelen die eruit springen zijn de sterk gewelfde achterspatborden en de behoorlijk grote overhangen voor en achter. Het front draagt de lichtsignatuur van het huidige Kia en de bekende tiger nose-grille is eveneens present. De achterste portiergreep is in de C-stijl opgenomen. Aan de achterkant vallen de excentriek vormgegeven lichtunits op en lijkt een wisser op de ruit te ontbreken, maar die zit keurig verstopt onder de grote spoiler. Eveneens opvallend zijn de zwarte spatbordranden; die zie je doorgaans alleen bij SUV’s en cross-overs.

Is de Kia K4 een beetje gemakkelijk te bedienen?

Het interieur is uiteraard ook onmiskenbaar Kia en ondanks alle moderniteit priemt er nog een ouderwetse automaathendel uit de middentunnel. Gemakkelijk in de bediening, dat wel. De twee in elkaar overvloeiende schermen kennen we van de andere modellen. De tijdelijk leverbare GT-Line Launch Edition heeft een driespaaks stuur; de instappers hebben één spaak minder. De bediening gaat grotendeels via het scherm, maar er zijn nog genoeg fysieke knoppen waarmee je veelgebruikte functies bedient, zoals de climatecontrol. Verder is er een draaiwieltje voor het geluidsvolume van de radio. Er zijn drie toetsen waaraan je zelf een functie kunt toekennen, bijvoorbeeld direct naar het menu van de radio, de assistentiesystemen of telefoonprojectie (Apple CarPlay of Android Auto, draadloos). De elektrisch verstelbare bestuurdersstoel laat zich goed instellen en dankzij de kantelbare zitting hebben je benen voldoende ondersteuning. Het stuur kun je over een grote afstand verstellen, zodat een goede zitpositie voor vrijwel iedereen mogelijk is.

Hoe rijdt de Kia K4?

De aandrijflijn kennen we al uit andere modellen van Kia en volgt het principe van de eenliter-driecilinder met turbo van veel concurrerende merken. De keuzehendel gaat naar D en met enige twijfel zet de K4 zich in beweging. Dat ligt aan de rijmodus, die standaard altijd in ‘eco’ staat. Kies je voor ‘sport’, dan is de gasrespons veel spontaner en het schakelgedrag heel anders. Voor een normale rijstijl is ‘eco’ prima en de zeventraps automaat schakelt totaal ongemerkt. Je ziet het aan de naald van de toerenteller, voelen doe je het niet.

Met zijn 200 Nm koppel komt de K4 lekker mee, maar zodra je buiten de bebouwde kom een vrachtwagen wilt inhalen, merk je dat er niet zo heel veel vermogen beschikbaar is. De besturing is opmerkelijk direct, maar niet nerveus en biedt voldoende zwaarte. Daardoor doet de K4 lichtvoetig aan en dat is hij ook. Er is veel grip en de afstemming van vering en demping is aangenaam stevig. Je zit zowaar met een beetje plezier te sturen; dat was ooit totaal anders bij dit merk. Trap je hem niet te vaak op zijn staart, dan haal je mooie verbruikscijfers, zo blijkt. Wil je toch wat meer vermogen en een nog iets lager verbruik, dan zul je moeten wachten op de hybride K4, die later dit jaar verschijnt en waarschijnlijk gunstiger geprijsd is dankzij de lagere uitstoot.

De K4 hatchback neemt het op tegen auto's als de VW Golf, Opel Astra en Toyota Corolla.

De K4 sedan oogt als een liftback en komt niet naar Nederland.