Er is er een jarig, hoera-hoera, dat kun je wel zien dat is Honda. En om dat heuglijke feest luister bij te zetten, komt het avontuurlijkste der Japanse merken met de S2000. Al na de eerste meters heette het in de pers: dit is een Boxster-killer. Dus: laat maar komen die dubbeltest!
Eigenlijk is het gek: noem twee keer het woord 'Honda' en je kunt de rest van de tijd spenderen aan het wakker maken van de mensen die naar je luisterden. Op de een of andere krankzinnige manier schijnt de naam Honda, in ieder geval in Europa, in ziekenhuizen te worden gebruikt als alle andere narcosemiddelen niet willen werken. Terwijl, als je het gewoon nuchter gaat bekijken, Honda toch verre van alleen maar saaimansen produceert.
Toegegeven, de Accord is niet direct een auto om van in visuele vervoering te raken, en zelden zal een statuslozer auto dan de Legend op de weg gezet zijn. Maar een Civic kun je in ieder geval niet verwijten geen eigen gezicht te hebben, de NSX is en blijft 's werelds meest miskende supersportauto, en Honda is met modellen als de Integra, CR-V en HR-V zo'n beetje Koning Niche aan het worden. Stuk voor stuk zijn het geweldig leuke auto's die ook nog eens een totaal eigen gezicht hebben – kom daar eens om bij, pak 'm beet, Volkswagen. Tot slot is Honda ook nog eens uiterst succesvol in zo'n beetje elke tak van sport die iets met hard gaan te maken heeft.
Zelden serieus hard
Nee, dan Porsche. Als er toch één merk is met een zo goed als onverwoestbaar imago, dan toch Porsche. Dat is op zich niet vreemd, want Porsche is sinds de ontdekking van het wiel synoniem aan snelheid en charisma. Aan de andere kant... in bepaalde wijken kun je op elke hoek van de straat een Porsche tegenkomen, en driekwart van de bestuurders zal zelden in de buurt van de 3.000 toeren per minuut komen, laat staan 'ns een keer serieus hard gaan. Om het anders te zeggen: het is niet dat Porsche er zelf iets aan kan doen, maar de cliëntèle begint zich zo langzamerhand behoorlijk te verschuiven richting de wat succesvoller dameskapper en z'n veelal identiek te blond gecoiffeerde Gooise dames. En dat geldt nog eens dubbel voor de Boxster, de auto die deze pagina's zo'n feestelijk aanzien geeft. Om nou te zeggen dat dit de bereikbare Porsche is, gaat gezien z'n instapprijs van f 129.500 wat ver, maar 't is sowieso de bereikbaarste Porsche. Dat wil zeggen...
Bikini
Dat wil zeggen: als je tenminste niet al te veel op en aan je Boxster wilt hebben. We zullen niet direct beweren dat een standaard-Boxster een kale auto is, integendeel: ramen, spiegels én kap werken allemaal via elektriek, ABS en twee airbags (vanaf modeljaar 2000 ook sidebags) zijn standaard. Maar de lijst met opties is indrukwekkend, zeker als je de prijzen bekijkt. U wilt zo'n Tiptronic-versnellingsbak? f 9.540. Xenon-verlichting? f 3.298. Airco? f 6.714. Tractiecontrole? f 2.898. Sterker: voor de simpelste cassetteradiospeler legt u al f 2.078 neer. Nog sterker: wie een middenconsole in z'n Boxster wil (ja, gewoon, een middenconsole) dient f 954 extra te pinnen. Ook leuk: de kleuren. Wie in plaats van de gewone lak metallic lak wil, moet f 2.879 meenemen. Daarnaast zijn er nog de zogeheten 'speciale kleuren'. Erg fraai en de uwe voor f 8.068. Wie zelfs daar nog niets geschikts bij kan vinden of domweg z'n Boxster in de kleur van de bikini van z'n maitresse wil hebben, maakt simpelweg f 11.577 over en het gebeurt. Niet dat veel mensen die een Porsche kunnen betalen zware depressies zullen krijgen van dat soort bedragen, maar we vonden het toch leuk om het even te melden. En 't is mooi dat het kán.
Daarbij: na dit aanloopje zit u waarschijnlijk stevig genoeg om te vernemen wat ons afgeladen Boxster-testexemplaar kostte. Komt 'ie: f 188.929...
Punt uit
Hoe anders zijn de wegen die Honda bewandelt... berijdt. Een S2000 koop je, punt uit. Je mag nog net de kleur uitkiezen (da's al heel wat – de Type-R's waren in den beginne louter en alleen in wit te krijgen...), maar opties zijn er niet. Ja: ooit, ergens in de toekomst, komt er nog een hardtop voor de wintervrezen onder de S2000-klanten, maar that's all, folks. En eerlijk is eerlijk: veel meer dan wat Honda standaard op de S2000 meegeeft, heb je ook niet nodig. Ga maar na: de kap gaat elektrisch op en neer, ramen en spiegels zijn elektrisch te bedienen. Leer op de stoelen en pook enzo is standaard en zelfs airco wordt er zonder vragen bijgedaan. En voor een radio kun je natuurlijk ook even naar de Halfords om de hoek lopen; er staat dan wel geen Honda op. En dat is niet waar het karakterverschil tussen onze twee vierwielers ophoudt...
Omgewaaid
Honda heeft met het design van de S2000 een absoluut meesterwerkje afgeleverd. Dit is dus weer typisch zo'n auto die je in het echt moet zien. Toen we de eerste foto's onder ogen kregen, waren we niet bepaald enthousiast. Tikkie saai voor een verjaardagskadootje, beetje aan de erg behoudende kant, is dit het nou, dat soort opmerkingen. Maar ohohoh, wat is 'ie mooi als 'ie voor je staat. Dan pas valt je op hoe pijlvormig hij is, met die zwaar uitgebouwde voorspatschermen en die slanke achterkant. Dan pas zie je echt hoe diep die voorspoiler is, en hoe fraai de voor- en achterlichtunits zijn. Dan pas zie je hoezeer het lijkt alsof alle vormen, tot die van de deurgrepen aan toe, door de rijwind omgewaaid zijn. Van binnen gaat het er wat minder wild aan toe. Wie eenmaal over de 'schok' van het kamerbrede rode tapijt, de met knalrood leer beklede stoelen en het F1-style digitale dashboard heen is, kijkt tegen een matig interessant interieur aan. Hoewel bijna geen bedieningsinstrument zit op de plek waar je het verwacht (kijk maar naar die radiobediening links van het stuur) went alles snel.
Voor de rest overheerst eigenlijk de leegte. Wat pas echt vervelend wordt op het moment dat je ondekt dat je kleine spulletjes alleen in een klein vakje tussen de stoelen en een reuzelullig netje bij de bijrijder kwijt kunt. Waar we wel weer reuzevrolijk van worden is die ouderwetse rode startknop: met de sleutel zet je de boel op contact, waarna je met een druk op die knop de motor wakkermaakt. Een prachtdetail.
Popperig
Aan het interieur van de Boxster is bijzonder veel aandacht besteed. Overal kun je je rommel kwijt, zelfs als je niet voor die optionele middenconsole hebt gekozen. Wat heet: zelfs de complete collectie Michelin-wegenkaarten kunnen mee in een wonderlijk langwerpig opbergvak dat over de gehele breedte van de auto vlak achter de voorstoelen loopt. Het dashboard zal misschien niet iedereens smaak zijn, maar wij behoren toevallig tot het slag mensen dat het prachtig vindt. Van die gegroepeerde, onmiskenbare Porsche-klokken tot al die zwart-gelakte knopjes – 't is hier en daar wat popperig, maar wel uitgesproken. Dat geldt eigenlijk ook voor het exterieur. Niet elk zoogdier zal er plat voor gaan, maar 't blijft eigen, herkenbaar, 100% Porsche. Kennelijk zijn ze er in Stuttgart zelf ook nogal tevreden over, anders had men niet – overigens tot verdriet van vele 911-fans – de koplampunits van de Boxster rechtstreeks op het topmodel overgebracht, nietwaar?
Verrassing!
Nog heel even door op de 'stilstaande dingen' voor we het spul de sporen geven. Zitten is in geen van beide een probleem. De Recaro's in de Honda zijn beperkt verstelbaar, maar zitten van zichzelf meer dan uitmuntend. Het is zonde dat het stuur niet verstelbaar is – we hadden het graag iets hoger gehad, maar vooruit. De Boxster-stoel zit minstens even goed en is beter aan te passen. Daarnaast is het interieur nét iets ruimer en zit je wat dichter op de voorruit (lees: meer uit de wind). Wie vermoedt dat deze twee roadsters bij uitstek niet geschikt zijn om mee op vakantie te gaan, heeft nauwelijks gelijk. De bagageruimte van de Honda is weliswaar niet idioot groot, maar een paar koffers kun je heus kwijt. De Porsche heeft een verrassing in huis. Dat de bagageruimte in de neus zit, mag niemand verbazen. Maar wie de achterklep opent om de motor 'ns te bekijken, stuit op... een bagageruimte! Er zitten dan wel drie felgekleurde doppen (oliepeil, olie en koelvloeistof bijvullen), maar van een motor is geen spoor te bekennen. Die blijkt uiterst creatief achter de stoelen te zijn weggewerkt. 'n Ram p om aan te sleutelen, maar da's ons probleem niet.
Worden we kwaad?
Waarmee we zijn aangekomen bij een van de wat wezenlijker onderwerpen: de motorisering. De Boxster is – natuurlijk – voorzien van een zescilinder boxer, al wordt 'ie tegenwoordig met water in plaats van lucht gekoeld. In tegenstelling tot wat veel mensen zullen denken is hij met z'n 204 pk niet eens zo bar sterk. Tegenwoordig is een gemiddelde Franse zescilinder ook al zo'n 200 pk sterk, dus daar scoor je, zeker als Porsche, niet direct meer mee. Waar de Boxster wel degelijk mee scoort, is z'n geluid. De koeling mag dan anders verlopen, het kenmerkende Porsche-geluid is alom aanwezig – die ongekend fraaie, diepe grom die menig roofdier een "Oh sorry hoor, 'k wist niet dat je kwaad werd", zal ontlokken. Voor de echte sensatie moeten we echter door naar de donkergrijze van dit duo.
Honda heeft al akelig veel briljante motoren gemaakt, maar weet zichzelf met dit apparaat wederom te overtreffen. Het VTEC-(variabele kleptiming en lichthoogte) systeem blijkt nog immer verder vervolmaakt te worden. Voor de S2000-praktijk komt dat onder andere neer op 240 pk uit twee schamele litertjes motorinhoud (inderdaad: 120 pk per liter, een absoluut record voor een turboloze motor) en een maximum toerental van, hou vast: 9.000...
NOT!
En dat vereist inderdaad enige gewenning. Wie gewend is fors in de toeren door te trekken, moet nu met een ongelovige blik op de digitale toerenteller constateren dat 'ie schakelt als een watje. Bij zo'n zes-, zevenduizend toeren heb je namelijk al het idee een hele vent te zijn – de herrie is er, de power is er, dus we moesten maar eens overschakelen. NOT! Je moet er dan juíst met een enorm tegen-beter-weten-in-gevoel gewoon nóg drieduizend toeren bovenop gooien. En juist dan kom je terecht in een regelrechte orgie van uitermate zinvol geweld. Zinvol omdat pas bij die extreem hoge toeren het maximale vermogen van 240 zich losrukkende paardenkrachten vrijkomt. Tot die tijd is er niet eens zo veel aan de hand. Tuurlijk, de S2000 is snel, érg snel. Maar de schoonheid van de S2000 zit hem vooral in het feit dat je er álles mee kan. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de Integra Type-R, waar écht niet normaal mee te rijden is, vindt de S2000 'n beetje langs een boulevard lummelen ook helemaal niet erg – ook het onderstel is er comfortabel zat voor. Maar kom in de buurt van die 7.000 tpm en rijden wordt vliegen.
Lompe boer
Dat wil zeggen: vliegen in figuurlijke, niet de Mercedes-op-Le-Mans-letterlijke zin. En als je dan toch F16-tje aan het spelen bent, is het wel zo fijn als je grip hebt en houdt. En daar komen we dan meteen bij een van dé pluspunten van de S2000. Want zelden zijn we een auto tegengekomen die zó krankzinnig veel grip heeft als deze jongen hier. Je moet echt als een ongelooflijk lompe boer op het gas klompen om z'n achterkant aan het schuiven te brengen. Vooral op droog asfalt is het met de S2000 slecht schuiven, maar: pas op bij nattigheid. Wie in de regen 'dat ene bochtje' op dezelfde manier en snelheid probeert te nemen (sowieso dom, maar goed), krijgt te maken met een beheersbaar, maar zeer nadrukkelijk overstuur. Ofwel: als je niet oppast ga je opeens alle kanten op. Wat jammer is dat vooral op die hogere snelheden de besturing het 'n beetje laat afweten. We kunnen er niet precies de vinger op leggen wát het is, maar er schiet iets tekort. De besturing lijkt op een gegeven moment veel lichter te worden dan de auto – je kríjgt wel informatie, maar niet zoveel als je nodig hebt. Je krijgt daardoor de indruk dat de grenzen al bereikt zijn, terwijl wie over een groot hart beschikt en doorzet, merkt dat er nog veel meer kan. Zo wordt er natuurlijk wel een extra veiligheidsmarge ingebouwd, maar geloof ons: dat is nooit de bedoeling geweest.
Geen klamme handen
En weer is dat iets dat Porsche beter geregeld heeft. Tot welke snelheid dan ook blijft de besturing je exact vertellen wat er aan de hand is. Ook de balans in het onderstel is fenomenaal: de Boxster is in alle opzichten stevig zonder dat 'ie ooit oncomfortabel wordt. En toch is dat ook net weer z'n grootste probleem – hij is zó vriendelijk en aangenaam dat hij maar zelden als een sportwagen aanvoelt, en dat is een serieus defect aan een auto die Porsche heet. Wat daarbij verder een rol speelt is dat de Boxster wel snel is, maar niet supersnel. Ga maar na: van 0 naar 100 in 7,6 seconden is tegenwoordig niet direct een klamme-handentijd. Overigens ligt dat mede aan de Tiptronic-automaat van onze Boxster - de handgeschakelde versie doet het in 6,9 tellen. De Tiptronic kan alles zelf doen, maar laat zich ook via knopjes op het stuur bedienen. Op zich niet nodig, want de Tiptronic blijkt over een uitstekend gevoel voor wat jij wilt te beschikken, schakelt vlot op en terug, en het geluid van zo'n oppakkende Porsche-motor is en blijft iets waarvoor de Jellinek-kliniek eens een aparte afdeling voor zouden moeten openen.
Feestbak
Maar voor het schakelen hoef je de S2000 niet te laten staan, integendeel. Voor de bediening van het extreem korte pookje heb je alleen je pols nodig. De verhoudingen in de zesbak zijn kort, zodat je altijd over de juiste hoeveelheid toeren kunt beschikken. En hoewel je hier en daar 'n beetje moet oppassen, – het ligt allemaal érg dicht bij elkaar, is dit weer een typisch voorbeeld van zo'n echte Honda-feestbak. Ook een feestje is de kap. Even de twee grendels overhalen en de kap glijdt elektrisch binnen 6 seconden naar achter. De perfectionist zal dan misschien nog aan het modderen slaan met de plastic afdekhoes, maar in de praktijk zal die hoes de meeste tijd in de garage doorbrengen. De Porsche-kap werkt precies twee keer zo langzaam, maar wel mooier. Eén grendel overhalen, en na een druk op de knop verdwijnt de kap keurig onder een omhoogschuivend afdeksel. Heel verzorgd.
En dus...
Tja, wat gaat het worden? Voor de sportieve automobilist is er eigenlijk maar één keuze mogelijk: de Honda S2000. Hij is over de hele linie sneller, beschikt over een even verbluffend als vermakelijk weggedrag, ziet er beeldschoon uit en heeft een motor die alle superlatieven overtreft. De Porsche moet het hebben van z'n fraaie uiterlijk, z'n geluid en bovenal z'n naam en charisma. Een echte sportwagen is de Boxster echter niet. Tuurlijk: z'n wegligging is boven elke twijfel verheven en echte fouten heeft 'ie niet, maar hij is domweg niet snel genoeg om de Honda van repliek te dienen. En wie zich dan nog eens bedenkt dat je voor de prijs van onze test-Boxster een S2000 plús grofweg een Alfa 166, Audi TT of Peugeot 406 Coupé kan kopen, zal begrijpen dat wij geen moment meer twijfelen. Kom maar op met die Honda!
Dit artikel is gratis te downloaden in PDF-formaat. Hiervoor maak je eenmalig een AutoWeek account aan, waarna je onbeperkt uit het AutoWeek archief kunt downloaden.





